Wednesday, August 9, 2017

Η πολύχρωμη τρέλα


Share/Bookmark
 Ο πορτοκαλί άνθρωπος έχει ξεφύγει. Από το γήπεδο του γκολφ στο ράντσο του, όπου κάνει διακοπές, απείλησε τη Βόρεια Κορέα με "fire and fury like the world has never seen", (φωτιά και μανία που ο κόσμος δεν έχει ποτέ ξαναδεί) κάνοντας σαφή νύξη χρήσης ακόμη και πυρηνικών όπλων, απαντώντας στους λεονταρισμούς του παράφρονα Κιμ μετά την επιτυχή επιβολή αυστηρών κυρώσεων από το Συμβούλιο Ασφαλείας στο ιδιότυπο αυτό κράτος παρία, μετά τις τελευταίες πυρηνικές προκλήσεις του. Και οι συνεργάτες του Τραμπ τρέχουν να τα μαζέψουν. Ο υπουργός εξωτερικών, Τίλερσον, και ο Υπουργός Άμυνας προσπαθούν να καθησυχάσουν τον κόσμο και να περισώσουν το κύρος των ΗΠΑ. Ο πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Γερουσίας, ρεπουμπλικάνος Μακ Κέην, δηλώνει ότι "οι μεγάλοι ηγέτες απειλούν μόνον όταν είναι έτοιμοι να πραγματοποιήσουν την απειλή τους".

Ξέρει τι λέει. Οι στρατιωτικοί αναλυτές μιλούν για μήνες προετοιμασίας για τη συγκέντρωση της απαιτούμενης δύναμης πυρός στην περιοχή, στη θάλασσα, στον αέρα και στην ξηρά, ώστε να καταστραφεί το πυροβολικό και η αεράμυνα και να πληγούν οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του βορειοκορεατικού καθεστώτος. Επίσης, για την ασφαλή απομάκρυνση των χιλιάδων Αμερικανών πολιτών από τη Νότια Κορέα (ποιος να μιλήσει και για τους Ευρωπαίους συμμάχους).

Η Σεούλ, παγκόσμιο οικονομικό κέντρο των δέκα εκατομμυρίων κατοίκων, βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Βόρεια Κορέα και σε ακτίνα βολής χιλιάδων μονάδων πυροβολικού του Κιμ. Οι αναλυτές μιλούν για δεκάδες χιλιάδες νεκρούς μόνο στη Σεούλ στις πρώτες ημέρες της σύγκρουσης. Χωρίς να λαμβάνει κανείς υπόψη την πιθανότητα να προλάβει ο Κιμ να σερβίρει μια πυρηνική βόμβα στη Σεούλ ή στην Ιαπωνία.

Ο μισότρελος Κιμ παίζει με τα νεύρα της ανθρωπότητας και με τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Το κακό είναι πως όταν κάποιος απειλεί έναν παράφρονα που προκαλεί συνειδητά, αλλά γνωρίζει τα όρια του αντιπάλου του, εγκλωβίζεται ο ίδιος στην παραφροσύνη: ή να δράσει διαπράττοντας το αδιανόητο ή να χάσει το κύρος του. Παρεκτός εάν και αυτός είναι εξίσου ανισόρροπος ή απλώς ανίδεος.

Πράγμα περισσότερο επικίνδυνο όταν αυτός είναι Πρόεδρος των ΗΠΑ και αρχηγός του ισχυρότερου στρατού του κόσμου, από τον οποίο εξαρτάται η ασφάλεια της Δύσης.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Πηγές πληροφοριών: CNN, BBC, El Pais






Wednesday, August 2, 2017

Τραμπ και Βόρεια Κορέα


Share/Bookmark
Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρεξ Τίλερσον 
Τίποτα πιο επικίνδυνο από την έλλειψη καθαρής στρατηγικής και πείρας σε πολύ κρίσιμα θέματα.

Όπως σημειώνουν οι αναλυτές, η διοίκηση Τραμπ (όπως κάθε λαϊκιστής) εξακολουθεί να ψάχνει εύκολες λύσεις σε ένα θέμα που εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Όλες έχουν κόστος, τεράστιο κόστος. 

Ο (σοβαρός, που σκέφτεται να παραιτηθεί) ΥΠΕΞ Τίλερσον διέκοψε τις διακοπές του και πάει στην περιοχή για να συναντηθεί σε μια κρίσιμη συνάντηση με τους Κινέζο, Ιάπωνα και Νοτιοκορεάτη ομολόγους του. Ενώ τα μηνύματα από τη διοίκησή του, τον κύκλο Τραμπ, είναι αντιφατικά. Η στρατιωτική δράση στην περίπτωση αυτή σημαίνει εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, εάν επιλεγεί, με απρόβλεπτες συνέπειες, όχι μόνο στη Βόρεια Κορέα αλλά στη Νότια, την Ιαπωνία, στην ακτίνα των πυραύλων του Κιμ. 

Ο Τίλερσον εκπέμπει μήνυμα καθησυχαστικό ("δεν επιδιώκουμε αλλαγή καθεστώτος, δεν είμαστε εχθροί, δεν θα στείλουμε στρατό πάνω από τον 38ο παράλληλο, απλώς δεν θέλουμε να έχετε πυρηνικά") γιατί αισθάνεται ότι, χωρίς ηγεσία στις ΗΠΑ και διεθνείς συσχετισμούς, δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη μιας σύγκρουσης. Ούτε της συνέχειας, διότι όπως έλεγε ο Κόλιν Πάουελ, "αν σπάσεις το κανάτι, σου μένει δικό σου" (όπως το Ιράκ).


Εν τω μεταξύ ο Κιμ κερδίζει χρόνο, αρχές του 2018 υπολογίζουν θάχει διηπειρωτικούς σχετικά λειτουργικούς. 


Δύσκολα, πολύ δύσκολα για οπορτουνιστές πολιτικούς. 


Και άσχημα, πολύ άσχημα, για εκατομμύρια ανθρώπους (και οικονομίες).


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Πηγή: cnn.com/north-korea-united-states-contradictions





Monday, July 31, 2017

Μην ανησυχείτε καθόλου!


Share/Bookmark
Η κωμικοτραγική saga στον Λευκό Οίκο του Πορτοκαλί ανθρώπου φτάνει σε παροξυσμό. Ο Πρόεδρος απέλυσε τον νέο Διευθυντή επικοινωνίας, Σκαραμούτσι, τον οποίο προσέλαβε πριν μερικές μέρες, αντικαθιστώντας έναν προφανώς μειωμένης αντίληψης που είχε προγενέστερα. Ο αθυρόστομος Σκαραμούτσι μέσα στις λίγες μέρες που έμεινε εκεί, με εντολή να αναφέρεται απευθείας στον Πρόεδρο, κατόρθωσε να βρίσει τους πάντες, αλλά και να αποκαλύψει ότι η πηγή των διαρροών για την πορεία ενοχλητικών ερευνών για τον Τραμπ, για τις οποίες ο πορτοκαλί κατηγορούσε τις Υπηρεσίες Ασφάλειας και τους Δημοκρατικούς, ήταν ο ίδιος ο Διευθυντής Προσωπικού που ο Τραμπ είχε επιλέξει, ο Priebus. Με τον οποίο ο Σκαραμούτσι αρχικά είπε ότι είναι σαν αδέλφια, μετά ότι είναι σαν τον Κάιν με τον Άβελ, και μετά ... τον έβρισε. Έτσι πάει, μας τελείωσε και ο Priebius. Ενώ ο Πρόεδρος συνεχίζει να κάνει μπούλινγκ μέσω τουίτερ στον Υπουργό του της Δικαιοσύνης και Γενικό εισαγγελέα, που δεν παραιτείται, και οι Ρεπουμπλικάνοι προειδοποιούν τον Πρόεδρο πως αν τον απολύσει δεν έχουν χρόνο να επικυρώσουν τον διορισμό κάποιου άλλου, οπότε θα αναγκαστεί να μείνει μόνο με τον Υφυπουργό που διόρισε τον Μίλερ, που ερευνά τα θεματάκια του με τη Ρωσία. Και ο πρώτος στην τάξη Υπουργός των Εξωτερικών πάει διακοπές και λέγεται ότι σκέφτεται να εγκαταλείψει το Υπουργείο και, από ό,τι φαίνεται, τον παρακαλούν οι ρεπουμπλικάνοι να μείνει, γιατί η Διεθνής κατάσταση είναι κρίσιμη.

Και ο Πρόεδρος μέσα σε όλα αυτά βγάζει τουίτερ (!) ότι θα αποκλείσει τους transgender από τον στρατό (εδώ ο κόσμος καίγεται...), χωρίς να έχει συνεννοηθεί καν με τον Αρχηγό του επιτελείου, που το μαθαίνει από το τουίτερ, έκπληκτος, και σπεύδει να τιμήσει όσους υπηρετούν στο στράτευμα, ενώ περιμένει τις διαταγές, και τους περισσότερους ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές που εμφανίζονται παραδόξως ενοχλημένοι από τους ψηφοφόρους τους (ναι, η Αμερική, ακόμη και η συντηρητική, έχει αλλάξει αρκετά). Ταυτόχρονα προλαβαίνει να μιλήσει στη γενική συνέλευση χιλιάδων προσκόπων με μια πολιτικάντικη ομιλία σαν τις προεκλογικές, επιτιθέμενος κατά όλων στην Ουάσιγκτον, ξεκινώντας με τη φράση ότι δεν θα μιλήσει πολιτικά (!),  και αναγκάζει τον Αρχηγό των προσκόπων να ζητήσει συγνώμη για το γεγονός, μιας και οι ομιλίες σε τέτοιες εκδηλώσεις είναι κοινωνικού χαρακτήρα.

Και οι ρεπουμπλικάνοι συνειδητοποιούν όλο και παραπάνω μαζί με τους Δημοκρατικούς πως το κέντρο του Διοικητικού συστήματος της χώρας, και μαζί ο Αρχηγός του ισχυρότερου στρατού του κόσμου, έχει γίνει κάτι σαν τσίρκο, σαν μπανανία. Ακόμη κι ο Τσίπρας με τον Καρανίκα και τον Καμμένο φαίνονται να συνεργάζονται αρμονικότερα, μοιάζουν ορχήστρα δωματίου κάπως ξεκούρδιστη, αλλά μπροστά σε τούτο το χάος, τη χολιγουντιανή Υπερπαραγωγή, δεν πιάνουν μία.

Εν τω μεταξύ, ενώ ο Πούτιν συνεχίζει τις προκλήσεις με μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια μαζί με τη Λευκορωσία κοντά στις Βαλτικές Δημοκρατίες, μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ αναλαμβάνει εξ ανάγκης εν μέρει δια νόμου το Κογκρέσο, σχεδόν ομόφωνα, (τον οποίο μόνο το ίδιο μπορεί να ανακαλέσει) επικυρώνοντας τις παλαιότερες και επιβάλλοντας νέες κυρώσεις σε Ρωσία (για την αποδεδειγμένη παρέμβασή της στις αμερικανικές εκλογές στις οποίες εξελέγη ο Τραμπ) και Βόρεια Κορέα.

Ο Κιμ πάραυτα αμόλησε έναν βαλιστικό πύραυλο που φαίνεται πως είναι ιδιαίτερα απειλητικός, με ακτίνα πολύ μεγαλύτερη από την αναμενόμενη, και συνεχίζει ακάθεκτος το πυρηνικό του πρόγραμμα απειλώντας πως μπορεί να πλήξει ήδη τις ΗΠΑ. Αν δεν είναι ακόμη αλήθεια, είναι θέμα χρόνου, και σίγουρα μπορεί να πλήξει τη Νότια Κορέα ή την Ιαπωνία. Ενώ η Κίνα κάνει τη μεγαλύτερη επίδειξη στρατιωτικής ισχύος με παρέλαση χιλιάδων στρατιωτών και νέων όπλων για την επέτειο του κόκκινου στρατού και, παρότι πιέζεται, δεν φαίνεται να θέλει, πιθανότατα να μην μπορεί, πιστεύουν ορισμένοι Αμερικανοί αναλυτές, να πείσει τον Κιμ να μαζευτεί.

Μέσα σε όλα αυτά το πιο ανησυχητικό είναι πως ο Τραμπ δήλωσε: "μην ανησυχείτε καθόλου, την κατάσταση με τον Κιμ την ελέγχω"!!!.

Ακριβώς όπως ελέγχει τον Λευκό Οίκο, υποθέτω.

Ο Θεός να μας φυλάξει.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Πηγές: CNN, EL PAIS, BBC




Sunday, July 23, 2017

Οι ΗΠΑ στα όρια του Συντάγματος και της ψυχραιμίας


Share/Bookmark
Μια πολύ σημαντική εξέλιξη στις ΗΠΑ: τα  δυο κόμματα, Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί, συμφώνησαν στην άμεση ψήφιση νόμου για την επιβολή νεων κυρώσεων στη Ρωσία, για την παρέμβασή της στις αμερικανικές εκλογές,  και το μπλοκάρισμα κάθε απόπειρας του Τραμπ να αποδυναμώσει ή να άρει τις υφιστάμενες. Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα ελέγχου των κυρώσεων και στη μειοψηφία στα δύο σώματα και η από κοινού ψήφιση καθιστά αδύνατο το Προεδρικό βέτο.

Η απόφαση αυτή έρχεται μαζί με την αποκάλυψη από την Washington Post,  ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Jeff Sessions, είχε συζητήσει με τον Ρώσο πρέσβη θέματα σχετιζόμενα με τη στήριξη της Ρωσικής κυβέρνησης στην προεκλογική εκστρατεία του σημερινού Προέδρου, όπως προκύπτει από εσωτερικό Ρωσικό έγγραφο που υπέκλεψαν οι Αμερικάνικες Υπηρεσίες Ασφαλείας. Υπενθυμίζεται ότι ο Τραμπ αποδοκίμασε τον Υπουργό του πρόσφατα γιατί αυτοεξαιρέθηκε από την επίβλεψη της έρευνας επειδή συνελήφθη ψεδόμενος, είχε αρνηθεί τις συναντήσεις με τους Ρώσους, τις οποίες παραδέχθηκε στη συνέχεια, αλλά εξακολουθεί να αρνείται το περιεχόμενό τους.

Ο Ρώσος Πρόεδρος, εν μέσω όλων αυτών, θεώρησε κατάλληλο να μεταθέσει τον Πρέσβη του από την Ουάσινγκτον, ο οποίος θεωρείται πρόσωπο κλειδί από πολλούς και συντονιστής της επιχείρησης.

Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι η συμφωνία των δύο κομμάτων επήλθε μετά τις απειλές του Τραμπ ότι μπορεί να διατάξει τη διακοπή της έρευνας του Ανεξάρτητου Ειδικού Συμβούλου Μύλλερ, αλλά και προσωπικές επιθέσεις εναντίον του ίδιου και του επιτελείου του, που διορίστηκε από τον Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, Ροζενστάιν, με επαυξημένες εξουσίες και με εντολή να διερευνήσει για κάθε θέμα που συνέβη ή σχετίζεται με το ζητημα έως και σήμερα.

Οι απειλές του Προέδρου εκφράστηκαν έμμεσα και άμεσα, καθώς  ο Ειδικός Σύμβουλος προσεγγίζει τον στενό προεδρικό πυρήνα, τον γιο του και τον γαμπρό του, με τις αποκαλύψεις και άλλων συναντήσεων και κυρίως  το ευαίσθητο θέμα της πρόσβασης στις δηλώσεις φορολογικών επιστροφών του Προέδρου των τελευταίων ετών, τις οποίες ο Τραμπ αρνείται ήδη προεκλογικά να δώσει στη δημοσιότητα. Αυτές, όπως λέγεται, θα επιτρέψουν να έχει μια πλήρη εικόνα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του και των ειδικών συμφερόντων και σχέσεων σε διάφορες χώρες. Όλοι αναρωτιούνται φυσικά γιατί το φοβάται ο Πρόεδρος. Ο Τραμπ  έφτασε να προειδοποιήσει μέσω τουίτερ ότι το Σύνταγμα του δίνει το προνόμιο να απονέμει χάρη. Εννούσε στον γιο του και στον γαμπρό του ή ακόμη και στον εαυτό του;

Οι Προεδρικές απειλές φαίνεται πως ελήφθησαν σοβαρά. Κάτι τέτοιο θα έφερνε στα όριά τους τις προβλέψεις και τις δικλείδες ασφαλείας του Συντάγματος των ΗΠΑ. Σοβαροί νομικοί σημειώνουν ότι ο Πρόεδρος εν τέλει είναι ο επιβλέπων της διαδικασίας εφαρμογής του νόμου. Η ανεξαρτησία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, που παίζει και τον ρόλο του γενικού εισαγγελέα και επιβλέπει το FBI, ειναι εθιμική και θεσμική μέσω των διαδικασιών. Αυτό λειτουργεί καλά όσο οι έρευνες αφορούν οποιονδήποτε τρίτο. Εάν όμως οι έρευνες αφορούν τον ίδιο τον Πρόεδρο, υπάρχει ένα επικίνδυνο συνταγματικό κενό.

Από αυτή την άποψη, η συμφωνία δημοκρατικών και ρεπουμπλικάνων αυτή την κρίσιμη για την Αμερικανική Δημοκρατία και τον Δυτικό κόσμο στιγμή, είναι πολύ σημαντική. Πέρα από τις θεμιτές διαφωνίες των δυο κομμάτων, σε θέματα κοινωνικής πρόνοιας, φορολογίας, κοινωνικών θεμάτων, υπάρχει ένα πολύ σημαντικότερο διακύβευμα στο οποίο δεν χωρά διαφωνία: η ίδια η ουσία της Αμερικανικής Δημοκρατίας, η διεθνής πολιτική και οικονομική θέση, η αξιοπιστία των ΗΠΑ, η ηγεσία της Δύσης και του Ελεύθερου Δημοκρατικού κόσμου και το μέλλον τους.

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι όλο και παραπάνω εκτός αυτοελέγχου. Οι χειρισμοί είναι λεπτοί και για πολύ μεγάλα παιδιά.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Πηγές: BBC, CNN



Friday, July 21, 2017

Η δήθεν κλαψούρα για τον Μακρόν


Share/Bookmark
Πολλοί καλοθελητές εμφανίζονται ανήσυχοι από τις πρώτες ρήξεις που προκαλεί η μεταρρυθμιστική πολιτική του Μακρόν σε μια χώρα που είχε περιπέσει στην καραμανλική ακινησία της "ήπιας προσαρμογής" για πολλά συναπτά έτη.

Εγώ θα ανησυχούσα για το αντίθετο. Εάν δεν υπήρχαν συγκρούσεις και ρήξεις.

Ο Γάλλος Πρόεδρος δείχνει ότι έχει καταλάβει ότι το πολιτικό χρονοδιάγραμμα, τόσο το Εθνικό όσο και το Διεθνές, επιβάλλει το σύνολο των δύσκολων μεταρρυθμίσεων να γίνει στην αρχή της θητείας του, οι περισσότερες τους πρώτους μήνες, ώστε αφενός να προκαλέσουν αναπτυξιακό σοκ στη χειμαζόμενη με τεράστιο δυναμικό χώρα και αφετέρου να του δώσουν τη δυνατότητα μιας νέας διαπραγμάτευσης με τη Γερμανία για το σχέδιο της Ευρώπης. Συγκεκριμένα, η μείωση των δαπανών του κράτους κατά 4,5 δις, από τα οποία 850 εκατομμύρια αφορούσαν τις στρατιωτικές δαπάνες, κυρίως προμηθειών αυτού του έτους, από 33 στα 32 δις, η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας και η διευκόλυνση προσλήψεων και απολύσεων, η αντικατάσταση του συστήματος ασφαλιστικών εισφορών, η μείωση των δημοσίων υπαλλήλων κατά 110.000, η επεξεργασία και χρηματοδότηση ενεργών πολιτικών προσέλκυσης της καινοτομίας και ανάδειξης της έρευνας, η μείωση της φορολογίας στις επιχειρήσεις, η ανάδειξη των πλεονεκτημάτων της Γαλλίας για τις διεθνείς επιχειρήσεις και ιδιαίτερα με τη μεγάλη ευκαιρία του brexit και του προστατευτισμού του Τραμπ.

Όλα αυτά, που έχει ήδη εξαγγείλει προεκλογικά, και σε ένα δυο χρόνια, εάν επιτύχουν, μπορεί να προσδοκά βάσιμα ότι θα του δώσουν το πλεονέκτημα να επαναφέρει και τις στρατιωτικές δαπάνες στο ύψος που μπορεί βιώσιμα να συντηρήσει η χώρα και να στηρίξει τις αναγκαίες (και παραγωγικές) κοινωνικές δαπάνες. Αλλά, κυρίως, ότι θα δώσουν το πλεονέκτημα μιας έντονης και βιώσιμης ανάπτυξης της χώρας και συνάμα το πολιτικό πλεονέκτημα. Αυτά που αν είχε κάνει ο Καραμανλής με 48% το 2004, ενδεχόμενα να ήταν ακόμη Πρωθυπουργός.

Το να μην υπήρχαν συγκρούσεις θα ήταν ύποπτο.

Γνωρίζει όμως, όπως το γνώριζε και η Θάτσερ και ο Σρέντερ και ο Ρέηγκαν και όσοι στη μια ή άλλη κατεύθυνση επέλεξαν να σπάσουν αυγά για να βγάλουν τη χώρα τους από την ακινησία, πως αν κάνεις πίσω σε έναν, δεν μπορείς να επιβληθείς σε κανέναν. Πώς θα αντιμετώπιζε τα συνδικάτα αύριο εάν υποχωρούσε στους στρατιωτικούς; Με τι επιχείρημα και κύρος θα επέβαλλε τις απαραίτητες περικοπές σε άλλες δαπάνες, εάν αποδέχονταν να διαλέγεται δημόσια με έναν στρατιωτικό που αντιπαρατέθηκε με την πολιτική του Αρχηγού του κράτους και Αρχηγού του (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, είναι αδελφός του Γάλλου Καμμένου, αντιευρωπαϊστή λαϊκοεθνικιστή Ντε Βιλιέ, που εδώ και χρόνια έχει αποχωρήσει από τη γαλλική συντηρητική παράταξη και κινείται μεταξύ Λεπέν και ρεπουμπλικανών);

Τι θα συνέβαινε αν τον κρατούσε; Αν του επέτρεπε να αμφισβητεί τις επιλογές του ανοιχτά; Μήπως καθένας θα αισθάνονταν ότι μπορεί , πιέζοντας και διαπραγματευόμενος με ό,τι ακραίο χαρτί έχει, διαδηλώσεις, απεργίες κλπ, να ρίξει το βάρος των περικοπών σε κάποιον άλλο, γιατί όλες οι δαπάνες είναι τελικά πάντα "αναγκαίες", για κοινωνικά προγράμματα, υγεία (για εκείνον που τις διαχειρίζεται πρωτίστως πολλές φορές); 'Η να μπλοκάρει τελικά κάθε μεταρρύθμιση που θα επιτρέψει στις πραγματικά αναγκαίες δαπάνες να επανέλθουν και να αυξηθούν όταν παραχθεί περισσότερος πλούτος;

Το ενδιαφέρον είναι η αμηχανία της αντιπολίτευσης. Το εθνικολαϊκό κρατικίστικο μέρος της δεξιάς χαριεντίζεται με τη Λεπέν. Οι σοσιαλιστές, με τον αριστερολαϊκιστή Μελανσόν, που ξαφνικά εθλίβη για τους στρατιωτικούς (μύρισε ψηφαλάκια). Οι σοβαρότεροι ανάμεσα στους ρεπουμπλικανούς και σοσιαλιστές κατανοούν και αντιδρούν ήπια.

Εγώ πάλι, όσο υπάρχουν συγκρούσεις, ρήξεις, αποχωρήσεις αυτή την περίοδο, τόσο πιο αισιόδοξος θα γίνομαι. Τόσο, νομίζω, θα απομακρύνεται από τη Γαλλία (και την Ευρώπη και την Ελλάδα από σπόντα) το ελληνικό φάντασμα των τελευταίων δέκα χρόνων.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Monday, July 17, 2017

Η Ηριάννα και η ηθική προϋπόθεση


Share/Bookmark
Από ό,τι κατάλαβα, μια νέα κοπέλα, που επιπλέον φαίνεται σοβαρή και εργατική, διατηρούσε και διατηρεί (;) σχέση με έναν τρομοκράτη. Αρκεί αυτό για να καταδικαστεί; Ούτε κατά διάνοια. Εκφράζει απόψεις του ίδιου πολιτικού χώρου με τον τρομοκράτη; Φυσικά, δεν είναι αρκετό για να αποδείξει κανείς ότι έχει συμμετάσχει σε τρομοκρατικές ενέργειες. Έχει επικροτήσει ή έχει τηρήσει στάση ουδέτερη σε σχέση με περιστατικά βίας και τρομοκρατίας (δεν το γνωρίζω); Ούτε αυτό είναι αρκετό για να καταδικαστεί ένας άνθρωπος, μήτε αποδεικνύει ότι ήταν σε γνώση της δραστηριότητας του συντρόφου της και τηρούσε σιγή καλύπτοντας έναν εγκληματία. Πιθανόν ο ίδιος να την προστάτευσε από αυτό. Βρέθηκε αξιόπιστο ίχνος της σε όπλο που συσχετίζεται με τη συμμορία που ανήκε ο σύντροφός της; Συνεπάγεται αυτόματα σε συνδυασμό με τα προηγούμενα ότι αποδεικνύεται η γνώση ή/και εμπλοκή της; Είναι ένα σοβαρό ερώτημα, η απάντηση του οποίου δεν είναι εύκολη. Αναμφίβολα κινεί σοβαρές υποψίες, είναι μια πολύ σοβαρή ένδειξη, που ανάλογα τις περιστάσεις θα μπορούσε ή όχι να είναι και επαρκής απόδειξη.

Η τεκμηρίωση όμως της ενοχής ενός ανθρώπου για κάτι τόσο σοβαρό δεν είναι μια απλή υπόθεση. Μπορεί κανείς να αμφιβάλλει δίκαια ή άδικα για τον επαγγελματισμό των διωκτικών αρχών και των δικαστικών λειτουργών. Μπορεί να μην κατόρθωσαν να ανακαλύψουν επαρκή στοιχεία, μαρτυρίες, εικόνες, ηχογραφήσεις, πρόσθετα στοιχεία που διασταυρώνουν τα ευρήματα, ή να εκμαιεύσουν ικανές αντιφάσεις και ομολογίες από τους κατηγορούμενους και την ίδια. Μπορεί να είναι ένοχη, μπορεί να υπάρχει ακόμη αμφιβολία για την ενοχή της.

Νομίζω όμως ότι κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει για τρία πράγματα:

Πρώτον, ότι για να καταδικαστεί ένας άνθρωπος, και μάλιστα για κάτι τόσο σοβαρό, πρέπει οι δικαστές να είναι πεισμένοι ότι τα στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητα. Είναι βασική αρχή δικαίου ότι είναι προτιμότερο ένας ένοχος να κυκλοφορεί ελεύθερος από ένας αθώος στη φυλακή. Εάν είναι η περίπτωση, θα είμαι πάντα πλάι του.

Δεύτερον, ότι κανείς δεν μπορεί να εκφέρει γνώμη σοβαρή, εάν δεν έχει πλήρη εικόνα της δικογραφίας, των μαρτυριών, των στοιχείων.

Και τρίτον, πως πάντα υπάρχουν περιθώρια λάθος εκτίμησης. Στη Δημοκρατία μόνο, και όχι στα καθεστώτα που ονειρεύονται αυτά τα κτήνη, η θανατική ποινή απαγορεύεται, τουλάχιστον στο ευρωπαϊκό δικαιικό σύστημα που ανήκει και η χώρα μας. Η κατηγορούμενη και οι οικείοι της έχουν δικαίωμα να εξαντλήσουν τα ένδικα μέσα, εθνικά και διεθνή, και οι πολίτες να της συμπαρασταθούν. Και εάν πράγματι υπάρχουν αμφιβολίες και κακώς καταδικάστηκε, να αφεθεί ελεύθερη. Θα έπρεπε επίσης να αποζημιωθεί πλήρως για τη ζημία που υπέστη.

Όλα αυτά υπό μια (ηθική) προϋπόθεση:

Πως τόσο η ίδια όσο και οι συμπαραστάτες, αν δεν θέλουν να την κάνουν μέρος ενός προβλήματος που ισχυρίζονται ότι δεν είναι (αυτό είναι το βασικό της επιχείρημα, πως δεν είναι τρομοκράτης, δεν συμμετείχε και δεν ήταν σε γνώση των πράξεων βίας που τελούνταν από κοντινούς της ανθρώπους) δεν προσβλέπουν στην αθώωση ως δικαίωση της τρομοκρατίας και των πράξεων αυτών. Αλλά, αντιθέτως, αν πράγματι θέλουν να τη βοηθήσουν, είναι έτοιμοι να το αναγνωρίσουν σαν δικαίωση της Δημοκρατίας και των κανόνων της.

Διότι στον κόσμο, στο καθεστώς για το οποίο πολεμούν οι εγκληματίες φίλοι της, οι ξυλοδαρμοί, ο εκφοβισμός, η θανατική ποινή, οι εν ψυχρώ "εκτελέσεις" είναι οι συνήθεις μέθοδοι ορισμένων αυτόκλητων και αυτοανακηρυγμένων δικαστών, έξω από κάθε κανόνα και κάθε λογοδοσία.

Στο σύστημά τους, στον κόσμο τους, η αντίστοιχη Ηριάννα, θα ήταν ήδη νεκρή. Τόσο νεκρή όσο ο Μπακογιάννης, όπως ο Αξαρλιάν, όπως οι νεκροί της Μαρφίν.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος






Saturday, July 8, 2017

Cogito, ergo sum


Share/Bookmark
Ρενέ Ντεκάρτ, 1596-1650
Κάπου στις πρώτες δεκαετίες του 1600 ένα νεαρό αγόρι από την Τουραίνη, στη Γαλλία, διαπίστωσε πως το μόνο που βεβαιώνει τον εαυτό μας και τους άλλους ότι υπάρχουμε, είναι πως σκεφτόμαστε.
"Σκέφτομαι, άρα υπάρχω", είπε ο Καρτέσιος, και γεννήθηκαν όλοι οι σκεπτόμενοι που ακολούθησαν.

Αργότερα, όσοι σκέφτονταν, κατάλαβαν ότι για τους άλλους υπήρχαν μόνον εφόσον διαλέγονταν.

"Συζητώ, άρα υπάρχω" 

Και γεννήθηκαν όλες οι Δημοκρατίες και οι Επιστήμες που ακολούθησαν. Με κόπο και επιμονή και με αίμα.

Πολύ αργότερα, κάποιοι πιο προχωρημένοι, που δεν έμαθαν ποτέ να σκέφτονται, κράτησαν το δεύτερο απόφθεγμα. Έτσι ο διάλογος, η κουβέντα, έγινε αυτοσκοπός της ύπαρξης.

Κι όσο πιο θορυβώδης, πιο εφετζίδικος, τόσο πιο αποτελεσματικός. Τόσο πιο πολύ "υπάρχουν". Βοήθησαν λίγο και τα μίντια, και τα σόσιαλ και τα άλλα, και φτάσαμε στο απώτατο στάδιο.

"Τσακώνομαι, άρα υπάρχω"

Ακόμη κι αν αντικειμενικά δεν πολυσκέφτομαι, ακόμη κι αν ο καυγάς είναι για το τίποτε. Εγώ υπάρχω.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Saturday, June 24, 2017

Η περιαγωγή της ψυχής μας


Share/Bookmark
Το 2014 οι κάτοικοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης έκαναν 1.183 εκατομμύρια ταξίδια (έκτοτε έχουν αυξηθεί). Από αυτά το 75% εντός της χώρας τους, το 6,2% εκτός της Ε.Ε. και το 18,8% σε άλλη χώρα της Ένωσης. Τα ταξίδια εντός της ΕΕ αντιπροσωπεύουν επιπλέον το 58,8% των διανυκτερεύσεων (διότι ήταν πολύ μεγαλύτερης διάρκειας κατά μέσο όρο από τα εγχώρια)

Δηλαδή 222 εκατομμύρια ταξίδια (περίπου o μισός πληθυσμός της ΕΕ), μέσης διάρκειας 7,2 ημερών.

Συζητούσα νωρίτερα για τη σημασία της κατάργησης του roaming, με έναν φίλο που αγαπώ ιδιαίτερα, ο οποίος ταξιδεύει λιγότερο εκτός της χώρας αλλά ταξιδεύει, παρόλα αυτά.

Η πρώτη του αντίδραση ήταν "οκ, δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί αφορά μόνο αυτούς που ταξιδεύουν πολύ" και η δεύτερη "αυτό το κόστος που θα γλυτώσουν όσοι ταξιδεύουν θα μεταφερθεί από τις εταιρείες σε όλους, επιβαρύνοντας τα τιμολόγια των άλλων υπηρεσιών".

Άντε, μπορείς να εξηγήσεις ότι αφορά τον μισό πληθυσμό της Ευρώπης, που μετακινείται εκτός της χώρας του κάθε χρόνο. Μπορείς να εξηγήσεις ότι αν υπολογίσει κανείς το πρόσθετο κόστος των δεδομένων και της περιαγωγής για αυτά τα 222 εκατομμύρια ανθρώπους που βρίσκονται κατά μέσο όρο 7 ημέρες εκτός της χώρας τους, σε σχέση με το πακέτο που πληρώνουν κανονικά, είναι ένα πραγματικά ΤΕΡΑΣΤΙΟ ποσό, με το οποίο οι εταιρείες επιβάρυναν τους καταναλωτές και το οποίο τους ΑΠΟΘΑΡΡΥΝΕ να καταναλώσουν παραπάνω υπηρεσίες.

Πώς να εξηγήσεις όμως ότι, όταν υπάρχει ανταγωνισμός και ανοιχτή αγορά, αυτό δεν θα επιβαρύνει το σύνολο των τιμολογίων; Διότι οι εταιρείες θα αναγκαστούν να αναδομήσουν τις υπηρεσίες τους, να προσαρμόσουν το business model τους στα νέα δεδομένα, να γίνουν πιο ανταγωνιστικές, να συγχωνεύσουν υπηρεσίες, από την μια πλευρά. Και από την άλλη διότι οι πελάτες τους θα καταναλώσουν περισσότερο, θα αυξηθούν οι κλήσεις και η χρήση δεδομένων που την απέφευγαν ή την έκαναν με το σταγονόμετρο; Και μαζί με αυτή θα αναπτυχθούν περισσότερο χιλιάδες υπηρεσίες που σχετίζονται με τη χρήση δεδομένων στο κινητό και προσφέρονται μέσω διαδικτύου, ενώ θα αφαιρεθεί ένα κόστος και εμπόδιο από το ταξίδι και θα αυξηθεί η ευκολία για κάποιον να ταξιδεύει και να συνεχίζει την εργασία και τη ζωή του κανονικά, χωρίς να ψάχνει παντού wifi;

Πώς εν τέλει να εξηγήσεις σε έναν καλοπροαίρετο άνθρωπο, ότι στην οικονομία, όπως και σε κάθε ανθρώπινη σχέση και συναλλαγή κάθε είδους, όχι μόνον οικονομική, όταν ρυθμίζεται ανοιχτά και καταπολεμούνται οι ολιγοπωλιακές κλειστές και αόρατες πρακτικές, οι win-lose καταστάσεις είναι πολύ λιγότερες από τις win-win;

Ότι 1+2+3 κάνει 6 και αυτό έχεις να μοιράσεις μόνο σε έναν κόσμο εσώκλειστο κι ακίνητο, σαν εκείνον του μεσαίωνα. Το κακό είναι ότι αυτό φαντάζει λογικοφανές, διότι δεν μπορεί να αντιληφθεί κανείς μια αγορά περισσότερο ελεύθερη γιατί δεν μπορεί να αισθανθεί την ίδια τη ζωή περισσότερο ελεύθερη, προσαρμοστική, δημιουργική, αναθεωρητική, καινοτόμα. Πως στον πραγματικό κόσμο, στις ανοιχτές οικονομίες, στις ανοιχτές ζωές, στα ανοιχτά μυαλά, είναι πολλαπλασιασμός και όχι άθροισμα. 1Χ2Χ3 κάνει 9, από το οποίο όλοι παίρνουν λίγο παραπάνω από ό,τι είχαν πριν, άλλος λίγο πιο πολύ, άλλος λίγο λιγότερο, αλλά όλοι παραπάνω.

Πώς να εξηγήσεις πως το κέρδος σου δεν είναι απαραίτητα η ζημιά μου αλλά είναι, πολύ πιο συχνά, και δικό μου κέρδος;

Ίσως τούτο είναι το πιο βαθύ και δύσκολο πρόβλημα της ψυχολογίας που διαχωρίζει τους ανθρώπους, σε κάθε τομέα, γιατί με αυτόν τον τρόπο αντιλαμβάνονται κάθε πτυχή της ζωής τους. Και γι' αυτό δεν λύνεται μόνο με τη λογική.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Saturday, June 17, 2017

Η υψηλή τέχνη της α-νοησίας


Share/Bookmark
Αν έλεγε ο κ. Υπουργός:
"Πρόσβαση στις βασικές υπηρεσίες για όλους", σε μια χώρα με χιλιάδες ανασφάλιστους, ανέργους που χάνουν το δικαίωμα πρόσβασης στο σύστημα υγείας, νέους που δεν το είχαν ποτέ, όταν έχασαν την οικογενειακή κάλυψη, αν υπήρχε, ανθρώπους , οικογένειες ολόκληρες που δεν έχουν να πληρώσουν και χρωστούν στον ΟΑΕΕ και εκβιάζονται με τη στέρηση ενός βασικού ανθρώπινου δικαιώματος, θα ήταν κατανοητό. Στο κάτω κάτω, είναι όρος επιβίωσης των ανθρώπινων κοινοτήτων: η ύπαρξη ανθρώπων με προβλήματα υγείας σε μια κοινότητα είναι σημαντική απώλεια πόρων για όλους και αποτελεί τεράστιο κίνδυνο για όλους. Ούτε να εργαστούν μπορούν παραγωγικά άνθρωποι με προβλήματα υγείας που δεν αντιμετωπίζονται και αποτελούν κίνδυνο για τους άλλους. Το ξέραν ακόμη και οι πρωτόγονοι, που προσπαθούσαν να θεραπεύσουν όλα τα μέλη της φυλής. Αν μεγάλο μέρος της κοινότητας αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, η ισχύς της και η ευμάρεια όλων υποχωρεί και το είδος κινδυνεύει. Στα σύγχρονα Ευρωπαϊκά κράτη οι βασικές παροχές υγείας είναι καθολικές, με ευθύνη και κόστος της κοινότητας. Η "σοσιαλιστική" Ελλάδα ΔΕΝ φαίνεται να ανήκει σε αυτά. 

Όμως, θα αναρωτιόταν κανείς, αν θέλει να πει αυτό, γιατί δεν το κάνει και κάνει τα αντίστροφα; Κυβέρνηση είναι.

Αν έλεγε:
"Βελτίωση των βασικών υπηρεσιών υγείας για όλους", επίσης κατανοητό θα ήταν. Πώς αυτή την καθολική υπηρεσία θα μπορέσουμε να τη βελτιώσουμε για όλους, να αξιοποιήσουμε καλύτερα τους πόρους, τα μέσα, να αναδιαρθρώσουμε ό,τι δεν λειτουργεί, να απολύσουμε, να προσλάβουμε, να αλλάξουμε συστήματα για να έχουν όλοι καλύτερη βασική περίθαλψη. Κατανοητό θα ήταν.
Πάλι, βέβαια, θα αναρωτηθεί κανείς: τι έκανε γι' αυτό; Έκοψε τα φάρμακα στους καρκινοπαθείς, για παράδειγμα.

Αλλά τούτο το κρυπτικό:
"ΥΓΕΙΑ ΙΣΟΤΙΜΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ" !!!
Τι παναπεί ο ποιητής;

- Να πληρώνουν όλοι την ίδια τιμή (ΙΣΟ-ΤΙΜΟ): Κάπως άδικο και ανεφάρμοστο. Δηλαδή, το ίδιο θα πληρώνει στο κοινό σύστημα υγείας ο άνεργος και το ίδιο ο εργαζόμενος, ή ο υψηλόμισθος, ή ο εύπορος, ή ο ηλικιωμένος; Ούτε στο πιο ακραίο σενάριο αναβίωσης των μεσαιωνικών κοινοτήτων, σε μια ακραία δυστοπία, δεν υπάρχει αυτό, ούτε με τους μάγους της φυλής. Οι πιο εύποροι τους συντηρούσαν. Και εν πάση περιπτώσει, δεν περιμένεις να ακούσεις κάτι τέτοιο από έναν εκπρόσωπο της δήθεν "αριστεράς".

Μήπως θέλει να πει άραγε:
- Να έχουν όλοι την ίδια Υγεία (ΙΣΟ-ΤΙΜΗ); Νέοι, γέροι, γυναίκες, άνδρες, εύρωστοι και ασθενείς. Ούτε στη Βόρεια Κορέα!

'Η μήπως:
- Να εμποδίσουμε όσους λαμβάνουν καλύτερες υπηρεσίες να τις πληρώνουν επιπροσθέτως από την τσέπη τους, ενώ ήδη συνεισφέρουν στην υγεία όλων με τους φόρους τους; Αυτό κάπως πιο αντίστοιχο μου ακούγεται με τον κυβερνώντα φθόνο: η εξίσωση προς τα κάτω.

Ίσως όμως να είναι μια ακόμη επίδειξη της υψηλής τέχνης της αρλούμπας, της α-νοησίας, της γλώσσας του τίποτε.

Ατιμούληδες! Ας τους παραδώσουμε στη χλεύη.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος







Thursday, June 15, 2017

Η αρκούδα στο δωμάτιο;


Share/Bookmark
Paul Ryan
Κι ενώ οι Έλληνες πανηγυρίζουν με ανακούφιση σε ένα σόου που κανείς δεν προσέχει πια, (ούτε ασχολείται κανείς σοβαρά στον παγκόσμιο τύπο, η υπόθεση έχει κλείσει, πάνε οι μέρες του "μεγαλείου της ψωροκώσταινας") οι εξελίξεις στις ΗΠΑ είναι κατακλυσμιαίες.

Ο Ειδικός Σύμβουλος Robert Mueller, που - μετά την απόλυση του Διευθυντή του FBI Comey από τον Πρόεδρο Trump - διορίστηκε από τον Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, με απεριόριστες εξουσίες, πρώην Διευθυντής του FBI o ίδιος διορισμένος από τον George Bush τον νεώτερο, που χαίρει γενικού σεβασμού και εκτίμησης, φαίνεται πως πλέον έχει επεκτείνει την έρευνα στον ίδιο τον Πρόεδρο για να διακριβωθεί εάν υπήρξε απόπειρα παρακώλυσης Δικαιοσύνης.

Παράλληλα, μόλις έγινε γνωστό ότι η έρευνα για τις υποψίες συνεργασίας Αμερικανών πολιτών με τις υπηρεσίες κατασκοπείας της Ρωσίας, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, επεκτείνεται στον πολύ στενό κύκλο του Προέδρου. Στο μικροσκόπιο της έρευνας βρίσκεται ο γαμπρός του, Jared Kushner, o στενότερος συνεργάτης του και το πιο ισχυρό πρόσωπο στον Λευκό Οίκο. Ερευνώνται οι σχέσεις του με τον παραιτηθέντα Michael Flynn,  σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας, που παραιτήθηκε και στη συνέχεια ζήτησε αμνηστία από το Κογκρέσο για να μιλήσει, η οποία ακόμη δεν του έχει δοθεί. Ερευνώνται και άλλες σχέσεις του γαμπρού του με τους Ρώσους. 

Στον αέρα βγαίνουν προσπάθειες του Τραμπ να αποδυναμώσει τις κυρώσεις στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της transition. 

Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος έχει περιέλθει σε κατάσταση απομόνωσης ακόμη και ψυχολογικής. Ένας από τους λίγους στενούς του φίλους, που έχει επαφή μαζί του για είκοσι χρόνια, δήλωσε επί τούτου στο κανάλι του ότι ο Πρόεδρος σκεφτόταν να απολύσει τον Mueller, συμβουλεύοντάς τον να μην το κάνει. Τυπικά έχει το δικαίωμα να το ζητήσει από τον Υφυπουργό Δικαιοσύνης, και αν αυτός αρνηθεί να τους απολύσει και τους δυο. Είναι προφανές ότι αυτό θα άνοιγε μια άνευ πρoηγουμένου θεσμική κρίση στις ΗΠΑ και θα σήμαινε το τέλος της Προεδρίας του. Είναι ενδιαφέρουσα η παρατήρηση δημοσιογράφων ότι ο φίλος του τα λέει στα μέσα του Τραμπ για να τον ακούσει ο Πρόεδρος, διότι αντιλαμβάνεται ως σημαντικό και αντιδρά μόνο σε  αυτό που λέει η τηλεόραση, όχι την προσωπική επαφή. Υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία και γεγονότα που δείχνουν εντεινόμενη ψυχολογική αστάθεια, σύμφωνα με πολλούς ειδικούς.

Κάθε ώρα αποκαλύπτονται νέα στοιχεία και συμβαίνουν γεγονότα που παίρνουν τη μορφή τσουνάμι. Ενώ αμήχανοι οι συνεργάτες του Λευκού Οίκου καταθέτουν στη Γερουσία αρνούμενοι να μιλήσουν, εμφανώς σε δύσκολη θέση, και οι Διοικητές και Πρώην Διοικητές των Υπηρεσιών Ασφάλειας εμφανίζονται εξαιρετικά ανήσυχοι. Κανένας από τους Υπουργούς του Τραμπ, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, δεν φαίνεται να ασχολείται σοβαρά με την αντιμετώπιση της βεβαιωμένης από τις Υπηρεσίες (FBI, NSA, CIA) πολύ σημαντικής απειλής τρίτης εχθρικής χώρας με διαρκείς οργανωμένες κυβερνοεπιθέσεις και παρεμβάσεις σε κρίσιμα θέματα λειτουργίας της Δημοκρατίας των ΗΠΑ (όχι μόνο κατά την προεκλογική περίοδο). Δεν αποτελεί προτεραιότητα. Δεν ρωτούν, δεν ασχολούνται (συνειδητά;).

Mike Pence
Πέρα από τον Πρόεδρο και ο Αντιπρόεδρος Mike Pence, εξέχoν μέλος του ακροδεξιού Tea Party, ο πρώτος στη διαδικασία διαδοχής μετά την αποπομπή ή την παραίτηση, προσέλαβε δικηγόρο.

Ο κλήρος της διαδοχής μπορεί να πέφτει στον συντηρητικό αλλά φυσιολογικό και έμπειρο στα πολιτικά ρεπουμπλικάνο, 47χρονο Paul Ryan, από το Wisconsin. Πιθανότατα οι ρεπουμπλικάνοι, που έχουν ένστικτο αυτοσυντήρησης, να έχουν ήδη συνειδητοποιήσει ότι μόνη τους πιθανότητα να αποφύγουν μια συντριβή σε δυο χρόνια (μαζί με την παγκόσμια υποχώρηση της επιρροής της χώρας και την αποσταθεροποίηση της Δύσης) είναι η διαδοχή να γίνει το συντομότερο δυνατό. Και ενδεχόμενα να παρακάμψουν τον σκόπελο του αντιδημοφιλή και άχρωμου Αντιπροέδρου. Ώστε ο νέος Πρόεδρος να έχει τον χρόνο να επιβληθεί και να ανακάμψει, προωθώντας την ατζέντα τους.

Εν τω μεταξύ, κι ενώ το κύμα φουσκώνει, κανείς (ακόμη) δεν έχει διατυπώσει δημόσια την πιο απλή σκέψη που είναι στο μυαλό όλων, γιατί δεν είναι ακόμη έτοιμοι για αυτό που συνεπάγεται η απάντηση:

"Τι πιο φυσικό, εάν ο Τραμπ δεν είχε κανένα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ θέμα με τη ρωσική collusion, o ίδιος να έδινε όλα τα στοιχεία και να διευκόλυνε όλες τις έρευνες, για να τελειώσουν μια ώρα αρχύτερα, και να ζητούσε την εμβάθυνση κι επιτάχυνσή τους; Αντί να πιέζει να σταματήσουν, να επιχειρεί να προστατεύσει υπόπτους (πιθανούς ενόχους ή μάρτυρες) και να αρνείται να συνεργαστεί φέρνοντας στα όρια τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας; Τι φοβάται;"

Η υποψία αυτή είναι πρωτόγνωρης σημασίας για τις ΗΠΑ και για τη Δύση, με δεδομένη τη σημασία του Αμερικανού Προέδρου για την ασφάλεια και σταθερότητα των ΗΠΑ και του ελεύθερου κόσμου, και γίνεται σταδιακά πιο έντονη.

Διότι όταν διαπιστώσεις το προφανές, πως η αρκούδα (κι όχι ο ελέφαντας) έχει τρυπώσει στο δωμάτιο, στο οβάλ δωμάτιο, πρέπει να ξέρεις τι να την κάνεις. Να είσαι έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο, να την αδρανοποιήσεις ακαριαία, αν δεν θέλεις να γίνουν όλα γυαλιά καρφιά από τις πιο ακραίες, απρόβλεπτες και επικίνδυνες αντιδράσεις πανικού. Και του ζώου και του κοινού.

Φαίνεται όμως πως ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος
Image may contain: 1 person


Show More Reactio

Sunday, June 11, 2017

Η επινόηση της "ετεροφυλοφιλίας"


Share/Bookmark
Με την ευκαιρία του φετινού gay pride, αναδημοσιεύω ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Brandon Ambrosino, το οποίο ασχολείται με την "άλλη πλευρά" της κοινωνικής σεξουαλικότητας: την επινόηση της "ετεροφυλοφιλίας".

Η λέξη, διαπιστώνει ο μελετητής, παραδόξως δεν υπήρχε πάντα. Παρότι η ετεροφυλόφιλη σεξουαλική συμπεριφορά, (όπως και η ομοφυλόφιλη) υπάρχει από καταβολής ανθρώπινου είδους και των περισσοτέρων ειδών, ο όρος "ετεροφυλοφιλία" είναι πολύ πρόσφατος.

Επινοήθηκε το 1860 από τον Ούγγρο δημοσιογράφο Karl Maria Kertbeny μαζί με την έννοια της ομοφυλοφιλίας και άλλους δυο ξεχασμένους όρους. Εμφανίστηκε και πάλι σε μελέτες του αυστρογερμανού ψυχιάτρου Richard von Krafft-Ebing το 1889 και στη συνέχεια απέκτησε αρνητική σημασία. Αρχικά μάλιστα είχε αρνητική σημασία αναφερόμενη σε παθολογικές συμπεριφορές. Το ιατρικό λεξικό Dorland’s του 1901 ορίζει την ετεροφυλοφιλία ως “ανώμαλη και διεστραμμένη επιθυμία για το αντίθετο φύλο". Περισσότερο από δυο δεκαετίες αργότερα, το 1923, το λεξικό Merriam Webster’s παρόμοια την ορίζει ως “morbid sexual passion for one of the opposite sex.”

Δεν ήταν παρά το 1934 που η ετεροφυλοφιλία απέκτησε τη σημασία που αντιλαμβανόμαστε σήμερα: “έκφραση επιθυμίας για το αντίθετο φύλο, κανονική σεξουαλικότητα". Εξελίχθηκε σταδιακά τις πρώτες δεκαετίες 20ού αιώνα σε αυτό που εννοούμε σήμερα, με την άνοδο των πόλεων και των μεσαίων τάξεων. Κανένας πριν την εποχή αυτή δεν θα διανοούνταν να χαρακτηρίσει τον εαυτό του "ετεροφυλόφιλο", με την σημερινή έννοια του όρου. Η γέννηση της έννοιας που συνδέει το αναπαραγωγικό ένστικτο με τη σεξουαλική ταυτότητα συμβαίνει την ίδια εποχή, στις αρχές του 20ού αιώνα, εξηγεί ο συγγραφέας. Προγενέστερα οι άνθρωποι ασχολούνταν με τις σεξουαλικές συμπεριφορές και αρκετές φορές τις ρύθμιζαν ή περιόριζαν ή απαγόρευαν κάποιες από αυτές, κυρίως μέσα από τους θρησκευτικούς ηθικούς κώδικες. Δεν είχαν ποτέ όμως ορίσει την έννοια της "κανονικής" σεξουαλικής συμπεριφοράς ως σεξουαλική ταυτότητα. Και καταλήγει πως τούτο σημαίνει ότι αυτή η κοινωνική φαντασιακή κατασκευή δεν είναι απαραίτητο ότι θα συνεχίσει να υπάρχει.

Πολύ ενδιαφέρον.





Thursday, June 8, 2017

Το λες κι επιτυχία τελικά


Share/Bookmark
Ο πρώην Διευθυντής του FBI James B. Comey αποκαλύπτει στην έγγραφη κατάθεσή του στην Επιτροπή Υπηρεσιών Ασφάλειας του Κογκρέσου τις συνεχείς προσπάθειες και πιέσεις του Προέδρου σε σχέση με την υπόθεση της εμπλοκής των μυστικών Υπηρεσιών του Κρεμλίνου στην Προεδρική εκλογή στις ΗΠΑ με το χακάρισμα αρχείων των Δημοκρατικών και τη διασπορά ψευδών ειδήσεων. Τα γεγονότα είναι καταιγιστικά. Ο Πρόεδρος επιδίωξε πολλές φορές να τον συναντήσει και να μείνει μόνος μαζί του, τόσο που παρακαλούσε τον Υπουργό Δικαιοσύνης να μην τον αφήσει μόνο του μαζί του πάλι, του συνέστησε να αφήσει ήσυχο τον ελεγχόμενο πρώην σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Mike Flynn, που παραιτήθηκε μετά τις αποκαλύψεις ότι ψεύδονταν για το θέμα, τον πίεσε να ανακοινώσει δημόσια ότι δεν είναι υπό έρευνα ο ίδιος, απαίτησε πίστη στον ίδιο και έλαβε την απάντηση ότι θα είμαι τίμιος. Ο πρώην Διευθυντής απολύθηκε αρχικά με άσχετη αιτιολογία, αλλά ο ίδιος ο Πρόεδρος δήλωσε πως τον απέλυσε σκεφτόμενος την υπόθεση της Ρωσίας.

Αύριο ο James B. Comey καταθέτει στην Επιτροπή Υπηρεσιών Ασφάλειας, στην οποία θα παρίσταται και ο σοβαρός ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής McCain, λόγω της κρισιμότητας της συνεδρίασης, ως Πρόεδρος της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων του Κογκρέσου, ενώ ο Ειδικός Επίτροπος που ορίστηκε από τον Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, με ουσιαστικά απεριόριστες εξουσίες, συνεχίζει την έρευνα στη ρωσική υπόθεση. Οι Υπηρεσίες ασφάλειας της χώρας η μια μετά την άλλη εκφράζουν την ανησυχία τους για τη συμπεριφορά του Προέδρου και τους δεσμούς του περιβάλλοντός του με ξένες δυνάμεις, είτε έμμεσα είτε δια στόματος πρώην Διευθυντών τους. Ο πρώην Διευθυντής Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ δηλώνει χαρακτηριστικά ότι μπροστά σε αυτό που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ σήμερα το watergate μοιάζει παιχνιδάκι.

Την ίδια στιγμή στη Μέση Ανατολή, αμέσως μετά την επίσκεψη του Τραμπ, οι Σαουδάραβες, που αισθάνονταν πίεση από την προηγούμενη διοίκηση και αγόρασαν ένα σκασμό όπλα από τούτη, ανακοίνωσαν τον αποκλεισμό των ξαδελφών τους του Κατάρ ως ύποπτο τρομοκρατίας, εκεί όπου κατά σύμπτωση βρίσκεται και η μεγαλύτερη αμερικανική βάση στην περιοχή. Δεν πρόφτασε να τουιτάρει τη χαρά του ο Τραμπ για την αποτελεσματικότητα της παρέμβασής του κατά της τρομοκρατίας (!), και νάτο πάλι το FBI να αποκαλύπτει ότι η δήλωση του Εμίρη του Κατάρ υπέρ του σιιτικού Ιράν, που απετέλεσε τη δικαιολογία για τον αποκλεισμό, είναι προϊόν χακαρίσματος από το Κρεμλίνο του καταρινού πρακτορείου ειδήσεων (!) και ο Σαουδάραβας υπουργός εξωτερικών φαίνεται να το επιβεβαιώνει και να μιλούν και πάλι για διάλογο. Και εκεί που νομίζαμε τα είδαμε όλα, ο σουνίτικος ISIS βάζει βόμβες και καθαρίζει ανθρώπους στη σιιτική (ειρηνική και αυστηρά φυλασσόμενη) Τεχεράνη (αμέσως μετά το Λονδίνο, λίγες μέρες πριν τις εκλογές κι ενώ το προβάδισμα της Ms Brexit Μέη φαίνονταν πως υποχωρεί)! Και ο Ερντογάν στέλνει στρατό και τρόφιμα στο Κατάρ. Προηγουμένως οι Ρώσοι είχαν ανακαταλάβει το Αλέπο και άλλα εδάφη από την αντιπολίτευση του Άσαντ, και φρόντισαν, ενώ ζορίζονταν ο αγαπημένος Πρόεδρος, να ρίξουν και μερικά χημικά μέσω Άσαντ, κι έτσι είχε την ευκαιρία ο Πορτοκαλί να ρίξει μερικές βόμβες για το ξεκάρφωμα, ανακοινωμένες από τα πριν, σε μια βάση του Άσαντ και να το παίξει σκληρός. Μούγκα πάλι οι Ρώσοι για τον Αγαπημένο Πρόεδρο.

Εν τω μεταξύ, ο Πορτοκαλί Άνθρωπος, μέσα σε κάτι λιγότερο από πέντε μήνες στον θώκο, κατόρθωσε να δημιουργήσει τριβές ή να τσακωθεί με όλους τους Δυτικούς συμμάχους, από τον Αυστραλό Πρωθυπουργό για το προσφυγικό, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ευρώπη για το εμπόριο και την αποδυνάμωση της ισχύος της Νατοϊκής δέσμευσης των ΗΠΑ για την προστασία της Δύσης, με το Μεξικό για όλα, με τον Καναδά, ακόμη και με τη Μέη και το Ισραήλ για τον άκομψο χειρισμό των σχέσεων και της συνεργασίας σε θέματα ασφάλειας, με όλον τον κόσμο και την Κίνα για το κλίμα, ακόμη και με τις μεγαλύτερες και πρωτοπόρες εταιρείες της χώρας του Apple, Tezzla, Microsoft , ακόμη και με τους γίγαντες της ενέργειας όπως την EXXON, και η λίστα είναι ατελείωτη.

Ταυτόχρονα, η δημοφιλία του πέφτει σε ιστορικά χαμηλά για Πρόεδρο σε αυτό το στάδιο της θητείας του, μόλις στο 33% έναντι 57% που δεν εγκρίνει τα πεπραγμένα του, ενώ το 60% πιστεύει πως έκανε κάτι ανήθικο στην υπόθεση της Ρωσίας, από τους οποίους οι μισοί πιστεύουν πως ήταν και παράνομο, πριν ακόμη δημοσιοποιηθεί η μαρτυρία του Comey που κάνει να προβάλλει πλέον εγγύτερα η δυνατότητα στοιχειοθέτησης κατηγορίας παρακώλυσης δικαιοσύνης.

Η αλήθεια είναι ότι μέσα σε λίγους μήνες από την εκλογή του Τραμπ και το Brexit, ο Πούτιν κάθεται πάνω στα λάφυρα της Ουκρανίας και της Συρίας και καλοβλέπει προς την Ευρώπη και οι Βαλτικές Δημοκρατίες αρχίζουν και κρυώνουν, η Σουηδία επανέφερε την υποχρεωτική στράτευση, ο Ερντογάν αλωνίζει, οι Σαουδάραβες χαίρονται και χαμογελούν, οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να προχωρήσουν τάχιστα στην ενοποίηση αν θέλουν να επιβιώσουν, και ο Ελεύθερος Κόσμος έχει γίνει μαλλιά κουβάρια.

Το λες κι επιτυχία, τελικά. Μη ρωτήσετε όμως για ποιον.


Υ.Γ. Το Κατάρ εξάγει το 32% της παγκόσμιας παραγωγής υγροποιημένου φυσικού αερίου, μέσω του λιμανιού Φουτζέιρα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, που έκλεισε για τις εξαγωγές του. O τρίτος μεγαλύτερος εξαγωγέας είναι η Ρωσία με 11%, που κατευθύνεται κύρια στην Ευρωπαϊκή αγορά και αποτελεί βασική πηγή εσόδων στην οικονομία της, που έχει πληγεί από τις κυρώσεις και την πτώση της τιμής του αργού. Με λίγα δολάρια παραπάνω στην τιμή του, που θα πληρώσουν οι δυτικοί καταναλωτές και επιχειρήσεις, υπολογίστε πόσα αεροπλάνα και τανκς φτιάχνονται και πόσα τσιμπάνε οι ολιγάρχες.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Πηγές πληροφοριών CNN.comBBC.com







Monday, June 5, 2017

Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος


Share/Bookmark
Κάθε φορά που γίνεται ένα τρομοκρατικό χτύπημα επαναλαμβάνονται οι ίδιες συζητήσεις, με τα ίδια επιχειρήματα, και εντείνεται η πόλωση.

Λίγοι όμως αναρωτιούνται: «Τι επιδιώκουν στα αλήθεια όσοι υποκινούν και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για αυτού του είδους την τυφλή βία και την υποκινούν άμεσα και έμμεσα;" (όχι οι διαταραγμένοι τρελοί του Θεού που ανατινάζονται, αυτό έχει εύκολη κοινωνιολογική και ψυχολογική ερμηνεία).

Επιδιώκουν άραγε τη στρατιωτική και οικονομική ήττα της Δύσης με μερικές αποτρόπαιες δολοφονίες αθώων πολιτών; Είναι προφανώς αδύνατον. Δεν αγγίζουν ούτε στο ελάχιστο τη στρατιωτική και οικονομική ισχύ των Δυτικών Δημοκρατιών και του συστήματος παραγωγής, ούτε σαν γρατζουνιά.

Διαθέτουν τη δυνατότητα να επιβληθούν μέσω αυτών των οριακών πράξεων στον Δυτικό κόσμο δια της καθαρής βίας και ισχύος; Ούτε κατά διάνοια. Ο φιλελεύθερος κόσμος δεν ηττήθηκε μετά από δυο παγκόσμιους πολέμους, δεν ηττήθηκε όταν στάθηκε απέναντι σε μια στρατιωτική μηχανή τεράστιας κλίμακας, αυτή των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων με κατευθυνόμενες παρεμβάσεις στο εσωτερικό του. Αντιθέτως, συσπειρώθηκε και ενισχύθηκε. Είναι δυνατόν να ηττηθεί στρατιωτικά και οικονομικά από μερικούς παλαβούς με μερικά αυτόματα και βόμβες; Προφανώς όχι. 

Το γνωρίζουν; Βεβαίως. 

Τι επιδιώκουν, λοιπόν; 

Μα ακριβώς αυτές τις φορτισμένες συναισθηματικά συζητήσεις επιδιώκουν. Επιδιώκουν την πόλωση, τη διαφθορά των δυτικών αξιών, να οδηγήσουν δια του χαμηλού κόστους και τεχνολογίας τρόμου τον σύγχρονο κόσμο να απαρνηθεί τον εαυτό του, να τον παγιδεύσουν να τους ηρωοποιήσει, να τους αντιμετωπίσει σαν εκπροσώπους του συνόλου των πολύμορφων μουσουλμανικών πληθυσμών, ώστε αυτοί να προβάλλουν ως οι μοναδικοί εκφραστές και υπερασπιστές τους. 

Επιδιώκουν να παγιδεύσουν τη Δύση ώστε να ηττηθεί ηθικά , να αρνηθεί τις αξίες που η ίδια εκπροσωπεί. Να την υποχρεώσουν να τσουβαλιάσει μαζί τους εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους, πολλοί εκ των οποίων ζουν ακραίους και συνεχείς πολέμους τα τελευταία 70 χρόνια, που έχουν ισοπεδώσει τις πόλεις, ξεκληρίσει τις οικογένειες και σαρώσει τις ζωές τους, ώστε να διεκδικήσουν την ηγεσία τους απέναντι στον «εχθρό». 

Με την πιο ακραία πρόκληση, δολοφονίες, καταστροφές της πολιτιστικής κληρονομιάς, αναζητούν να τους προσφερθεί δημοσιότητα κι ένας κακός εχθρός για να κυριαρχήσουν σε έναν σπαρασσόμενο κόσμο. 

Το καλύτερο δώρο που μπορεί κανείς να τους κάνει είναι αυτές οι επαναλαμβανόμενες συζητήσεις που φορτίζονται συναισθηματικά μετά από κάθε εγκληματική τους πράξη. Όπως σε κάθε τρομοκράτη. 

Και η καλύτερη άμυνα, αυτή του ισχυρού, είναι η επίμονη σιωπή.

Και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς μας. Να αφήσουμε και να στηρίξουμε ψύχραιμα τις Αρχές και τους θεσμούς μας ώστε να κάνουν τη δουλειά τους. Και να τους πιέσουμε να αντιμετωπίσουν τη φωτιά στην εστία της, να στερήσουν τα καύσιμα στους υποκινητές τους και να χρησιμοποιήσουν λελογισμένα κι έξυπνα την ισχύ, οικονομικές κυρώσεις, διπλωματία, τη στρατιωτική ισχύ και τα ανθρωπιστικά κίνητρα, αγνοώντας τα μικροσυμφέροντα. Όντας έτοιμοι εμείς οι πολίτες να αποδεχτούμε το κόστος μας για να αποφύγουμε άλλο μεγαλύτερο, εάν πετύχουν τους στόχους τους. Το κόστος μας σε χρήμα και, όσο είναι απαραίτητο, σε αίμα. Όπως σε κάθε πόλεμο. Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος





Sunday, June 4, 2017

Φωτιά στο πευκοδάσος


Share/Bookmark
Κάποτε σε έναν οικισμό πλάι σε ένα πευκοδάσος, με όμορφα σπιτάκια με αυλές κήπους και πεύκα, πήρε φωτιά μεγάλη. Χρόνια δεν είχαν φροντίσει να καθαρίσουν τα ξερά, κι είχαν αφήσει σκόρπιες εστίες να σιγοκαίνε για καιρό. Μάλιστα μερικοί καλόβλεπαν να καεί να βγάλουν και μερικά φιλέτα οικοπεδάκια. Οι κάτοικοι κοίταζαν τις θεόρατες φλόγες στο δάσος, που κατακαίγαν τους πλαϊνούς οικισμούς, με δέος αλλά και μια αδιάφορη παγωμάρα. Σαν να αφορούσε άλλους. Μέχρι που άρχισαν να πετιούνται σπίθες και κουκουνάρια στις αυλές τους και να λαμπαδιάζουν τα δικά τους πεύκα. 

Πολλοί σκέφτηκαν, μάλλον σωστά, πως πρέπει να κάνουν κάτι να προστατέψουν τα σπίτια τους, πήραν τις μάνικες να καταβρέξουν τα οικήματα και τους φράχτες, κι έλεγαν μήπως έκοβαν και τα δικά τους πεύκα πριν τ' αρπάξει η φωτιά. Ενώ τα κουκουνάρια έσκαγαν κι έπεφταν όλο και κοντύτερα, κι οι γείτονες έτρεχαν αλλοπαρμένοι. 


Δεν τους πέρασε από τον νου (από μικρόνοια, από υπολογισμό για το κόστος, από φόβο για τον κίνδυνο;) πως αν δεν ανασηκώσουν τα μανίκια να σβήσουν τη φωτιά που τους έζωνε από παντού, να ριχτούν στις φλόγες με ό,τι έχουν και δεν έχουν, οι προσπάθειές τους, όσο αναγκαίες κι αν είναι, θα μείνουν μάταιες κι ατελέσφορες. Και εντέλει, ακόμη κι αν γλυτώσουν τα σπίτια τους, θα ζουν σε έναν κρανίου τόπο, φόβου και θυμού, ανέστιων κι απελπισμένων.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Monday, May 29, 2017

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης


Share/Bookmark
Όταν πριν από έναν αιώνα γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ένας ευνοϊκός Θεός τού ευχήθηκε να βλέπει μπροστά από την εποχή του. Ένας άλλος ζηλιάρης Θεός, μόλις το άκουσε, κατέβηκε από τα σύννεφα και του ευχήθηκε να ζει στην εποχή που προέβλεπε. Έτσι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πέρασε το σύνολο της μακράς ζωής του, σε ταραγμένες εποχές, προσπαθώντας να πείσει τους ανθρώπους του καιρού του χωρίς να ανήκει σε αυτούς, με επιχειρήματα που έρχονταν από το μέλλον, ώστε να το αποτρέψει και να το μεταλλάξει, και όχι με συναισθήματα του παρόντος. 

 Βίωσε την ευριπίδεια αυτή αντίφαση με στωικότητα, συνέπεια και αγάπη για τις γενιές που έρχονταν, αντλώντας δύναμη από τις αταλάντευτες δημοκρατικές του πεποιθήσεις και από μια βαθιά συντροφικότητα με τον άνθρωπο που μοιράστηκε τη ζωή του.

Όπως ο μεγάλος τραγικός (ατυχώς για τους Αθηναίους συμπολίτες του), δεν κέρδισε πολλά βραβεία στον καιρό του. 

Του χαρίστηκε όμως η ικανοποίηση να γίνεται κατανοητός όταν συντελείται ο χρόνος, ο οποίος του δόθηκε απλόχερα. Και μαζί με αυτήν την ακριβή αποζημίωση, του χαρίστηκε η αθανασία.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος





Friday, May 12, 2017

Οι πλανήτες ευθυγραμμίζονται πάνω από τη Γηραιά Ήπειρο


Share/Bookmark
Έχει φτάσει η ώρα των μεγάλων αποφάσεων για την Ευρώπη. Ο Εμμανουέλ Μακρόν πρέπει πρώτα να αποδείξει, εντός του καλοκαιριού και αφού κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές, ότι μπορεί να σταθεροποιήσει τη Γαλλία με κομβικές μεταρρυθμίσεις: έξυπνη ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, μείωση του αριθμού των Δ.Υ. κατά 120.000 όπως έχει υποσχεθεί, μείωση  του κόστους του κράτους και άνοιγμα στην καινοτόμα επιχειρηματικότητα.

Εν συνεχεία, και μόνο εφόσον έχει επιτύχει αρκετά για να αφοπλίσει τις Γερμανικές αντιδράσεις, θα έχει να ανοίξει τη συζήτηση για την ουσιαστική μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πολιτική εποπτεία με κοινό Υπουργό Οικονομικών, η έκδοση ενιαίων ομολόγων δανεισμού, είναι απαραίτητες συνθήκες ώστε να υπάρξουν πολιτικά ελεγχόμενες μεταβιβαστικές πληρωμές σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, άμεσες ή έμμεσες (μέσω έκδοσης ευρωομολόγων), που θα μειώνουν τις φυσικές αποκλίσεις παραγωγικότητας ανάμεσα στις διάφορες οικονομίες. Εφόσον οι αποκλίσεις δεν είναι τεράστιες και βαθιά δομικές που θα πρέπει να θεραπευτούν με δομικές μεταρρυθμίσεις των χωρών.

Η γερμανική πάγια επιφύλαξη εξηγείται από το γεγονός ότι αυτοί, οι πιο παραγωγικοί, θα πρέπει να πληρώσουν, με αποτέλεσμα να μειωθεί κάπως η δική τους ανταγωνιστικότητα. Γίνεται όμως εμμονή εφόσον η μείωση αυτή αντισταθμίζεται από τα οφέλη μιας ενιαίας αγοράς χωρίς κραδασμούς που προσφέρει ασφάλεια και ευκαιρίες σε κάθε γωνιά της. Από την άλλη, όλοι γνωρίζουν ότι δίχως μεταβιβαστικές πληρωμές και κοινά επιτόκια δανεισμού, με ενιαίες αγορές εργασίας, κεφαλαίου και εμπορευμάτων, οδηγούμαστε σε υπερσυγκέντρωση σε ορισμένα σημεία της ηπείρου από τη μια και σε ερήμωση σε άλλα από την άλλη, έστω και με μικρές αποκλίσεις εφόσον αυτές είναι σχετικά μόνιμες και διαρκείς. Δεν είναι βιώσιμο στην Ευρώπη. Η διαφορά των επιτοκίων επιτείνει τις διαφορές παραγωγικότητας στις επιχειρήσεις και απαιτεί υψηλότερες μεταβιβαστικές πληρωμές.  Είτε το ένα είτε το άλλο, ο παραγωγικότερος πληρώνει. Στο δεύτερο η Ευρώπη και αυτός που πληρώνει, μπορεί να θέτει ευκολότερα όρους καλύτερης διαχείρισης σε project base.

Δεν θα είναι εύκολη συζήτηση. Πρέπει να σπάσουν αυγά. Πολλά αυγά.

Όπως ορθά αναφέρει ο Wolfgang Münchau στους Financial Times,"The bigger uncertainty is whether (Pr Macron) he will be able to persuade Germany to reform the eurozone. Berlin is relieved that it will not have to deal with Marine Le Pen. But not many German politicians have read Mr Macron’s manifesto, and if they did, they did not take the eurozone part seriously. The ruling Christian Democrats oppose every single part of his eurozone agenda. Martin Schulz of the Social Democrats may be more flexible, but he is also no fan of eurobonds.
Whoever wins the German elections, they will soon discover that Mr Macron is demanding changes that Germany’s establishment has explicitly ruled out. It is quite possible that Mr Macron finds it relatively easy to reform the French economy, but gets stuck in his negotiations with Berlin."

Τα αυγά αυτά δεν έσπασαν, ας το θυμηθούμε αυτό, όταν έπρεπε και μπορούσε. Όταν έγιναν οι διαπραγματεύσεις για τη συνθήκη του Μάαστριχτ, που υπεγράφη το 1992, με την οποία θεσπίστηκε το ευρώ, η Γερμανία, που είχε ανάγκη τη γαλλική υποστήριξη για τη  γερμανική ενοποίηση, υπό τον  καγκελάριο Κολ, ήταν διατεθειμένη να κάνει αρκετές παραχωρήσεις και να προχωρήσει ταχύτερα προς μια ομοσπονδιακή Ευρώπη. Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν και οι τότε γαλλικές ελίτ φοβήθηκαν την εκχώρηση μεγαλύτερης εξουσίας στην Ένωση, και την εκχώρηση κυριαρχίας, έστω σε οικονομικά και ιδιαίτερα σε πολιτικά θέματα, στα οποία παραδοσιακά τον πρώτο λόγο είχε το Παρίσι. Δεν είδαν μακριά.  Η κρίση που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει η ευρωζώνη 20 χρόνια μετά, είναι αποτέλεσμα εκείνης της έλλειψης θέλησης, επαρκούς διορατικότητας ή φόβου, καθώς οι μικρές (ή μεγαλύτερες) αποκλίσεις έβαιναν συσσωρευόμενες χωρίς επαρκείς αντισταθμιστικούς μηχανισμούς μεταβιβαστικών πληρωμών και ανυπαρξία μηχανισμών πολιτικού ελέγχου.

Σήμερα θα είναι δύσκολο μια τέτοια συμφωνία να προχωρήσει δίχως βαθύτερη ομοσπονδιοποίηση σε άλλα ζωτικά θέματα, τα οποία η Γερμανία επίσης, όπως και όλη η Ευρώπη, και ιδιαίτερα η Ανατολική και η Ελλάδα, έχουν στρατηγικά ανάγκη. Την Εξωτερική Πολιτική και Άμυνα, κατά κύριο λόγο. Και ίσως είναι έτσι καλύτερα για όλους. Η Ευρώπη δεν μπορεί να πατά σε ένα ομόσπονδο πόδι, στην οικονομία, και τα άλλα να κινούνται αυτόνομα. Θα πέσει.

Οι πλανήτες, κατά πως φαίνεται, ευθυγραμμίζονται για πρώτη φορά μετά από χρόνια ανάδρομοι, πάνω από τη Γηραιά Ήπειρο. Στο εσωτερικό, η φιλοευρωπαϊκή αφύπνιση στα μεγάλα ιδρυτικά κράτη (Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Ολλανδία  και ενδεχόμενα Ιταλία), η αυτοεξουδετέρωση της Αγγλικής υπονομευτικής στρατηγικής, η σταδιακή οικονομική ανάκαμψη. Ενώ στο εξωτερικό η Ευρώπη έχει να αντιμετωπίσει σοβαρούς διεθνείς κινδύνους και δυο σημαντικούς παραδοσιακούς αντιπάλους που προβάλλουν με σαφείς επιθετικές και επεκτατικές διαθέσεις  στην ίδια την Ήπειρο και στα σύνορά της, τη Ρωσία του Πούτιν και, από ό,τι φαίνεται πλέον όλο και περισσότερο, την Τουρκία του Ερντογάν. Ταυτόχρονα, η αταλάντευτη εβδομηντάχρονη Αμερικανική συμμαχική δέσμευση εξασθενεί από έναν ασταθή κι απρόβλεπτο Πρόεδρο, με θολή στρατηγική και ύποπτες αποσταθεροποιητικές πεποιθήσεις.

Η επόμενη Ευρωπαϊκή ζαριά, αμέσως μετά το τέλος του φετινού εκλογικού κύκλου,  θα είναι αναπόφευκτα η μεγάλη ζαριά του μεγαλύτερου κοινού ειρηνικού σχεδίου που γνώρισε η ήπειρός μας τους τελευταίους 20 αιώνες.

Θα είναι, κυριολεκτικά, όλα ή τίποτα.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr