Saturday, June 17, 2017

Η υψηλή τέχνη της α-νοησίας


Share/Bookmark
Αν έλεγε ο κ. Υπουργός:
"Πρόσβαση στις βασικές υπηρεσίες για όλους", σε μια χώρα με χιλιάδες ανασφάλιστους, ανέργους που χάνουν το δικαίωμα πρόσβασης στο σύστημα υγείας, νέους που δεν το είχαν ποτέ, όταν έχασαν την οικογενειακή κάλυψη, αν υπήρχε, ανθρώπους , οικογένειες ολόκληρες που δεν έχουν να πληρώσουν και χρωστούν στον ΟΑΕΕ και εκβιάζονται με τη στέρηση ενός βασικού ανθρώπινου δικαιώματος, θα ήταν κατανοητό. Στο κάτω κάτω, είναι όρος επιβίωσης των ανθρώπινων κοινοτήτων: η ύπαρξη ανθρώπων με προβλήματα υγείας σε μια κοινότητα είναι σημαντική απώλεια πόρων για όλους και αποτελεί τεράστιο κίνδυνο για όλους. Ούτε να εργαστούν μπορούν παραγωγικά άνθρωποι με προβλήματα υγείας που δεν αντιμετωπίζονται και αποτελούν κίνδυνο για τους άλλους. Το ξέραν ακόμη και οι πρωτόγονοι, που προσπαθούσαν να θεραπεύσουν όλα τα μέλη της φυλής. Αν μεγάλο μέρος της κοινότητας αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, η ισχύς της και η ευμάρεια όλων υποχωρεί και το είδος κινδυνεύει. Στα σύγχρονα Ευρωπαϊκά κράτη οι βασικές παροχές υγείας είναι καθολικές, με ευθύνη και κόστος της κοινότητας. Η "σοσιαλιστική" Ελλάδα ΔΕΝ φαίνεται να ανήκει σε αυτά. 

Όμως, θα αναρωτιόταν κανείς, αν θέλει να πει αυτό, γιατί δεν το κάνει και κάνει τα αντίστροφα; Κυβέρνηση είναι.

Αν έλεγε:
"Βελτίωση των βασικών υπηρεσιών υγείας για όλους", επίσης κατανοητό θα ήταν. Πώς αυτή την καθολική υπηρεσία θα μπορέσουμε να τη βελτιώσουμε για όλους, να αξιοποιήσουμε καλύτερα τους πόρους, τα μέσα, να αναδιαρθρώσουμε ό,τι δεν λειτουργεί, να απολύσουμε, να προσλάβουμε, να αλλάξουμε συστήματα για να έχουν όλοι καλύτερη βασική περίθαλψη. Κατανοητό θα ήταν.
Πάλι, βέβαια, θα αναρωτηθεί κανείς: τι έκανε γι' αυτό; Έκοψε τα φάρμακα στους καρκινοπαθείς, για παράδειγμα.

Αλλά τούτο το κρυπτικό:
"ΥΓΕΙΑ ΙΣΟΤΙΜΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ" !!!
Τι παναπεί ο ποιητής;

- Να πληρώνουν όλοι την ίδια τιμή (ΙΣΟ-ΤΙΜΟ): Κάπως άδικο και ανεφάρμοστο. Δηλαδή, το ίδιο θα πληρώνει στο κοινό σύστημα υγείας ο άνεργος και το ίδιο ο εργαζόμενος, ή ο υψηλόμισθος, ή ο εύπορος, ή ο ηλικιωμένος; Ούτε στο πιο ακραίο σενάριο αναβίωσης των μεσαιωνικών κοινοτήτων, σε μια ακραία δυστοπία, δεν υπάρχει αυτό, ούτε με τους μάγους της φυλής. Οι πιο εύποροι τους συντηρούσαν. Και εν πάση περιπτώσει, δεν περιμένεις να ακούσεις κάτι τέτοιο από έναν εκπρόσωπο της δήθεν "αριστεράς".

Μήπως θέλει να πει άραγε:
- Να έχουν όλοι την ίδια Υγεία (ΙΣΟ-ΤΙΜΗ); Νέοι, γέροι, γυναίκες, άνδρες, εύρωστοι και ασθενείς. Ούτε στη Βόρεια Κορέα!

'Η μήπως:
- Να εμποδίσουμε όσους λαμβάνουν καλύτερες υπηρεσίες να τις πληρώνουν επιπροσθέτως από την τσέπη τους, ενώ ήδη συνεισφέρουν στην υγεία όλων με τους φόρους τους; Αυτό κάπως πιο αντίστοιχο μου ακούγεται με τον κυβερνώντα φθόνο: η εξίσωση προς τα κάτω.

Ίσως όμως να είναι μια ακόμη επίδειξη της υψηλής τέχνης της αρλούμπας, της α-νοησίας, της γλώσσας του τίποτε.

Ατιμούληδες! Ας τους παραδώσουμε στη χλεύη.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος







Thursday, June 15, 2017

Η αρκούδα στο δωμάτιο;


Share/Bookmark
Paul Ryan
Κι ενώ οι Έλληνες πανηγυρίζουν με ανακούφιση σε ένα σόου που κανείς δεν προσέχει πια, (ούτε ασχολείται κανείς σοβαρά στον παγκόσμιο τύπο, η υπόθεση έχει κλείσει, πάνε οι μέρες του "μεγαλείου της ψωροκώσταινας") οι εξελίξεις στις ΗΠΑ είναι κατακλυσμιαίες.

Ο Ειδικός Σύμβουλος Robert Mueller, που - μετά την απόλυση του Διευθυντή του FBI Comey από τον Πρόεδρο Trump - διορίστηκε από τον Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, με απεριόριστες εξουσίες, πρώην Διευθυντής του FBI o ίδιος διορισμένος από τον George Bush τον νεώτερο, που χαίρει γενικού σεβασμού και εκτίμησης, φαίνεται πως πλέον έχει επεκτείνει την έρευνα στον ίδιο τον Πρόεδρο για να διακριβωθεί εάν υπήρξε απόπειρα παρακώλυσης Δικαιοσύνης.

Παράλληλα, μόλις έγινε γνωστό ότι η έρευνα για τις υποψίες συνεργασίας Αμερικανών πολιτών με τις υπηρεσίες κατασκοπείας της Ρωσίας, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, επεκτείνεται στον πολύ στενό κύκλο του Προέδρου. Στο μικροσκόπιο της έρευνας βρίσκεται ο γαμπρός του, Jared Kushner, o στενότερος συνεργάτης του και το πιο ισχυρό πρόσωπο στον Λευκό Οίκο. Ερευνώνται οι σχέσεις του με τον παραιτηθέντα Michael Flynn,  σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας, που παραιτήθηκε και στη συνέχεια ζήτησε αμνηστία από το Κογκρέσο για να μιλήσει, η οποία ακόμη δεν του έχει δοθεί. Ερευνώνται και άλλες σχέσεις του γαμπρού του με τους Ρώσους. 

Στον αέρα βγαίνουν προσπάθειες του Τραμπ να αποδυναμώσει τις κυρώσεις στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της transition. 

Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος έχει περιέλθει σε κατάσταση απομόνωσης ακόμη και ψυχολογικής. Ένας από τους λίγους στενούς του φίλους, που έχει επαφή μαζί του για είκοσι χρόνια, δήλωσε επί τούτου στο κανάλι του ότι ο Πρόεδρος σκεφτόταν να απολύσει τον Mueller, συμβουλεύοντάς τον να μην το κάνει. Τυπικά έχει το δικαίωμα να το ζητήσει από τον Υφυπουργό Δικαιοσύνης, και αν αυτός αρνηθεί να τους απολύσει και τους δυο. Είναι προφανές ότι αυτό θα άνοιγε μια άνευ πρoηγουμένου θεσμική κρίση στις ΗΠΑ και θα σήμαινε το τέλος της Προεδρίας του. Είναι ενδιαφέρουσα η παρατήρηση δημοσιογράφων ότι ο φίλος του τα λέει στα μέσα του Τραμπ για να τον ακούσει ο Πρόεδρος, διότι αντιλαμβάνεται ως σημαντικό και αντιδρά μόνο σε  αυτό που λέει η τηλεόραση, όχι την προσωπική επαφή. Υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία και γεγονότα που δείχνουν εντεινόμενη ψυχολογική αστάθεια, σύμφωνα με πολλούς ειδικούς.

Κάθε ώρα αποκαλύπτονται νέα στοιχεία και συμβαίνουν γεγονότα που παίρνουν τη μορφή τσουνάμι. Ενώ αμήχανοι οι συνεργάτες του Λευκού Οίκου καταθέτουν στη Γερουσία αρνούμενοι να μιλήσουν, εμφανώς σε δύσκολη θέση, και οι Διοικητές και Πρώην Διοικητές των Υπηρεσιών Ασφάλειας εμφανίζονται εξαιρετικά ανήσυχοι. Κανένας από τους Υπουργούς του Τραμπ, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, δεν φαίνεται να ασχολείται σοβαρά με την αντιμετώπιση της βεβαιωμένης από τις Υπηρεσίες (FBI, NSA, CIA) πολύ σημαντικής απειλής τρίτης εχθρικής χώρας με διαρκείς οργανωμένες κυβερνοεπιθέσεις και παρεμβάσεις σε κρίσιμα θέματα λειτουργίας της Δημοκρατίας των ΗΠΑ (όχι μόνο κατά την προεκλογική περίοδο). Δεν αποτελεί προτεραιότητα. Δεν ρωτούν, δεν ασχολούνται (συνειδητά;).

Mike Pence
Πέρα από τον Πρόεδρο και ο Αντιπρόεδρος Mike Pence, εξέχoν μέλος του ακροδεξιού Tea Party, ο πρώτος στη διαδικασία διαδοχής μετά την αποπομπή ή την παραίτηση, προσέλαβε δικηγόρο.

Ο κλήρος της διαδοχής μπορεί να πέφτει στον συντηρητικό αλλά φυσιολογικό και έμπειρο στα πολιτικά ρεπουμπλικάνο, 47χρονο Paul Ryan, από το Wisconsin. Πιθανότατα οι ρεπουμπλικάνοι, που έχουν ένστικτο αυτοσυντήρησης, να έχουν ήδη συνειδητοποιήσει ότι μόνη τους πιθανότητα να αποφύγουν μια συντριβή σε δυο χρόνια (μαζί με την παγκόσμια υποχώρηση της επιρροής της χώρας και την αποσταθεροποίηση της Δύσης) είναι η διαδοχή να γίνει το συντομότερο δυνατό. Και ενδεχόμενα να παρακάμψουν τον σκόπελο του αντιδημοφιλή και άχρωμου Αντιπροέδρου. Ώστε ο νέος Πρόεδρος να έχει τον χρόνο να επιβληθεί και να ανακάμψει, προωθώντας την ατζέντα τους.

Εν τω μεταξύ, κι ενώ το κύμα φουσκώνει, κανείς (ακόμη) δεν έχει διατυπώσει δημόσια την πιο απλή σκέψη που είναι στο μυαλό όλων, γιατί δεν είναι ακόμη έτοιμοι για αυτό που συνεπάγεται η απάντηση:

"Τι πιο φυσικό, εάν ο Τραμπ δεν είχε κανένα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ θέμα με τη ρωσική collusion, o ίδιος να έδινε όλα τα στοιχεία και να διευκόλυνε όλες τις έρευνες, για να τελειώσουν μια ώρα αρχύτερα, και να ζητούσε την εμβάθυνση κι επιτάχυνσή τους; Αντί να πιέζει να σταματήσουν, να επιχειρεί να προστατεύσει υπόπτους (πιθανούς ενόχους ή μάρτυρες) και να αρνείται να συνεργαστεί φέρνοντας στα όρια τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας; Τι φοβάται;"

Η υποψία αυτή είναι πρωτόγνωρης σημασίας για τις ΗΠΑ και για τη Δύση, με δεδομένη τη σημασία του Αμερικανού Προέδρου για την ασφάλεια και σταθερότητα των ΗΠΑ και του ελεύθερου κόσμου, και γίνεται σταδιακά πιο έντονη.

Διότι όταν διαπιστώσεις το προφανές, πως η αρκούδα (κι όχι ο ελέφαντας) έχει τρυπώσει στο δωμάτιο, στο οβάλ δωμάτιο, πρέπει να ξέρεις τι να την κάνεις. Να είσαι έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο, να την αδρανοποιήσεις ακαριαία, αν δεν θέλεις να γίνουν όλα γυαλιά καρφιά από τις πιο ακραίες, απρόβλεπτες και επικίνδυνες αντιδράσεις πανικού. Και του ζώου και του κοινού.

Φαίνεται όμως πως ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος
Image may contain: 1 person


Show More Reactio

Monday, June 5, 2017

Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος


Share/Bookmark
Κάθε φορά που γίνεται ένα τρομοκρατικό χτύπημα επαναλαμβάνονται οι ίδιες συζητήσεις, με τα ίδια επιχειρήματα, και εντείνεται η πόλωση.

Λίγοι όμως αναρωτιούνται: «Τι επιδιώκουν στα αλήθεια όσοι υποκινούν και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για αυτού του είδους την τυφλή βία και την υποκινούν άμεσα και έμμεσα;" (όχι οι διαταραγμένοι τρελοί του Θεού που ανατινάζονται, αυτό έχει εύκολη κοινωνιολογική και ψυχολογική ερμηνεία).

Επιδιώκουν άραγε τη στρατιωτική και οικονομική ήττα της Δύσης με μερικές αποτρόπαιες δολοφονίες αθώων πολιτών; Είναι προφανώς αδύνατον. Δεν αγγίζουν ούτε στο ελάχιστο τη στρατιωτική και οικονομική ισχύ των Δυτικών Δημοκρατιών και του συστήματος παραγωγής, ούτε σαν γρατζουνιά.

Διαθέτουν τη δυνατότητα να επιβληθούν μέσω αυτών των οριακών πράξεων στον Δυτικό κόσμο δια της καθαρής βίας και ισχύος; Ούτε κατά διάνοια. Ο φιλελεύθερος κόσμος δεν ηττήθηκε μετά από δυο παγκόσμιους πολέμους, δεν ηττήθηκε όταν στάθηκε απέναντι σε μια στρατιωτική μηχανή τεράστιας κλίμακας, αυτή των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων με κατευθυνόμενες παρεμβάσεις στο εσωτερικό του. Αντιθέτως, συσπειρώθηκε και ενισχύθηκε. Είναι δυνατόν να ηττηθεί στρατιωτικά και οικονομικά από μερικούς παλαβούς με μερικά αυτόματα και βόμβες; Προφανώς όχι. 

Το γνωρίζουν; Βεβαίως. 

Τι επιδιώκουν, λοιπόν; 

Μα ακριβώς αυτές τις φορτισμένες συναισθηματικά συζητήσεις επιδιώκουν. Επιδιώκουν την πόλωση, τη διαφθορά των δυτικών αξιών, να οδηγήσουν δια του χαμηλού κόστους και τεχνολογίας τρόμου τον σύγχρονο κόσμο να απαρνηθεί τον εαυτό του, να τον παγιδεύσουν να τους ηρωοποιήσει, να τους αντιμετωπίσει σαν εκπροσώπους του συνόλου των πολύμορφων μουσουλμανικών πληθυσμών, ώστε αυτοί να προβάλλουν ως οι μοναδικοί εκφραστές και υπερασπιστές τους. 

Επιδιώκουν να παγιδεύσουν τη Δύση ώστε να ηττηθεί ηθικά , να αρνηθεί τις αξίες που η ίδια εκπροσωπεί. Να την υποχρεώσουν να τσουβαλιάσει μαζί τους εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους, πολλοί εκ των οποίων ζουν ακραίους και συνεχείς πολέμους τα τελευταία 70 χρόνια, που έχουν ισοπεδώσει τις πόλεις, ξεκληρίσει τις οικογένειες και σαρώσει τις ζωές τους, ώστε να διεκδικήσουν την ηγεσία τους απέναντι στον «εχθρό». 

Με την πιο ακραία πρόκληση, δολοφονίες, καταστροφές της πολιτιστικής κληρονομιάς, αναζητούν να τους προσφερθεί δημοσιότητα κι ένας κακός εχθρός για να κυριαρχήσουν σε έναν σπαρασσόμενο κόσμο. 

Το καλύτερο δώρο που μπορεί κανείς να τους κάνει είναι αυτές οι επαναλαμβανόμενες συζητήσεις που φορτίζονται συναισθηματικά μετά από κάθε εγκληματική τους πράξη. Όπως σε κάθε τρομοκράτη. 

Και η καλύτερη άμυνα, αυτή του ισχυρού, είναι η επίμονη σιωπή.

Και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς μας. Να αφήσουμε και να στηρίξουμε ψύχραιμα τις Αρχές και τους θεσμούς μας ώστε να κάνουν τη δουλειά τους. Και να τους πιέσουμε να αντιμετωπίσουν τη φωτιά στην εστία της, να στερήσουν τα καύσιμα στους υποκινητές τους και να χρησιμοποιήσουν λελογισμένα κι έξυπνα την ισχύ, οικονομικές κυρώσεις, διπλωματία, τη στρατιωτική ισχύ και τα ανθρωπιστικά κίνητρα, αγνοώντας τα μικροσυμφέροντα. Όντας έτοιμοι εμείς οι πολίτες να αποδεχτούμε το κόστος μας για να αποφύγουμε άλλο μεγαλύτερο, εάν πετύχουν τους στόχους τους. Το κόστος μας σε χρήμα και, όσο είναι απαραίτητο, σε αίμα. Όπως σε κάθε πόλεμο. Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος





Monday, May 29, 2017

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης


Share/Bookmark
Όταν πριν από έναν αιώνα γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ένας ευνοϊκός Θεός τού ευχήθηκε να βλέπει μπροστά από την εποχή του. Ένας άλλος ζηλιάρης Θεός, μόλις το άκουσε, κατέβηκε από τα σύννεφα και του ευχήθηκε να ζει στην εποχή που προέβλεπε. Έτσι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πέρασε το σύνολο της μακράς ζωής του, σε ταραγμένες εποχές, προσπαθώντας να πείσει τους ανθρώπους του καιρού του χωρίς να ανήκει σε αυτούς, με επιχειρήματα που έρχονταν από το μέλλον, ώστε να το αποτρέψει και να το μεταλλάξει, και όχι με συναισθήματα του παρόντος. 

 Βίωσε την ευριπίδεια αυτή αντίφαση με στωικότητα, συνέπεια και αγάπη για τις γενιές που έρχονταν, αντλώντας δύναμη από τις αταλάντευτες δημοκρατικές του πεποιθήσεις και από μια βαθιά συντροφικότητα με τον άνθρωπο που μοιράστηκε τη ζωή του.

Όπως ο μεγάλος τραγικός (ατυχώς για τους Αθηναίους συμπολίτες του), δεν κέρδισε πολλά βραβεία στον καιρό του. 

Του χαρίστηκε όμως η ικανοποίηση να γίνεται κατανοητός όταν συντελείται ο χρόνος, ο οποίος του δόθηκε απλόχερα. Και μαζί με αυτήν την ακριβή αποζημίωση, του χαρίστηκε η αθανασία.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος





Friday, May 12, 2017

Οι πλανήτες ευθυγραμμίζονται πάνω από τη Γηραιά Ήπειρο


Share/Bookmark
Έχει φτάσει η ώρα των μεγάλων αποφάσεων για την Ευρώπη. Ο Εμμανουέλ Μακρόν πρέπει πρώτα να αποδείξει, εντός του καλοκαιριού και αφού κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές, ότι μπορεί να σταθεροποιήσει τη Γαλλία με κομβικές μεταρρυθμίσεις: έξυπνη ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, μείωση του αριθμού των Δ.Υ. κατά 120.000 όπως έχει υποσχεθεί, μείωση  του κόστους του κράτους και άνοιγμα στην καινοτόμα επιχειρηματικότητα.

Εν συνεχεία, και μόνο εφόσον έχει επιτύχει αρκετά για να αφοπλίσει τις Γερμανικές αντιδράσεις, θα έχει να ανοίξει τη συζήτηση για την ουσιαστική μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πολιτική εποπτεία με κοινό Υπουργό Οικονομικών, η έκδοση ενιαίων ομολόγων δανεισμού, είναι απαραίτητες συνθήκες ώστε να υπάρξουν πολιτικά ελεγχόμενες μεταβιβαστικές πληρωμές σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, άμεσες ή έμμεσες (μέσω έκδοσης ευρωομολόγων), που θα μειώνουν τις φυσικές αποκλίσεις παραγωγικότητας ανάμεσα στις διάφορες οικονομίες. Εφόσον οι αποκλίσεις δεν είναι τεράστιες και βαθιά δομικές που θα πρέπει να θεραπευτούν με δομικές μεταρρυθμίσεις των χωρών.

Η γερμανική πάγια επιφύλαξη εξηγείται από το γεγονός ότι αυτοί, οι πιο παραγωγικοί, θα πρέπει να πληρώσουν, με αποτέλεσμα να μειωθεί κάπως η δική τους ανταγωνιστικότητα. Γίνεται όμως εμμονή εφόσον η μείωση αυτή αντισταθμίζεται από τα οφέλη μιας ενιαίας αγοράς χωρίς κραδασμούς που προσφέρει ασφάλεια και ευκαιρίες σε κάθε γωνιά της. Από την άλλη, όλοι γνωρίζουν ότι δίχως μεταβιβαστικές πληρωμές και κοινά επιτόκια δανεισμού, με ενιαίες αγορές εργασίας, κεφαλαίου και εμπορευμάτων, οδηγούμαστε σε υπερσυγκέντρωση σε ορισμένα σημεία της ηπείρου από τη μια και σε ερήμωση σε άλλα από την άλλη, έστω και με μικρές αποκλίσεις εφόσον αυτές είναι σχετικά μόνιμες και διαρκείς. Δεν είναι βιώσιμο στην Ευρώπη. Η διαφορά των επιτοκίων επιτείνει τις διαφορές παραγωγικότητας στις επιχειρήσεις και απαιτεί υψηλότερες μεταβιβαστικές πληρωμές.  Είτε το ένα είτε το άλλο, ο παραγωγικότερος πληρώνει. Στο δεύτερο η Ευρώπη και αυτός που πληρώνει, μπορεί να θέτει ευκολότερα όρους καλύτερης διαχείρισης σε project base.

Δεν θα είναι εύκολη συζήτηση. Πρέπει να σπάσουν αυγά. Πολλά αυγά.

Όπως ορθά αναφέρει ο Wolfgang Münchau στους Financial Times,"The bigger uncertainty is whether (Pr Macron) he will be able to persuade Germany to reform the eurozone. Berlin is relieved that it will not have to deal with Marine Le Pen. But not many German politicians have read Mr Macron’s manifesto, and if they did, they did not take the eurozone part seriously. The ruling Christian Democrats oppose every single part of his eurozone agenda. Martin Schulz of the Social Democrats may be more flexible, but he is also no fan of eurobonds.
Whoever wins the German elections, they will soon discover that Mr Macron is demanding changes that Germany’s establishment has explicitly ruled out. It is quite possible that Mr Macron finds it relatively easy to reform the French economy, but gets stuck in his negotiations with Berlin."

Τα αυγά αυτά δεν έσπασαν, ας το θυμηθούμε αυτό, όταν έπρεπε και μπορούσε. Όταν έγιναν οι διαπραγματεύσεις για τη συνθήκη του Μάαστριχτ, που υπεγράφη το 1992, με την οποία θεσπίστηκε το ευρώ, η Γερμανία, που είχε ανάγκη τη γαλλική υποστήριξη για τη  γερμανική ενοποίηση, υπό τον  καγκελάριο Κολ, ήταν διατεθειμένη να κάνει αρκετές παραχωρήσεις και να προχωρήσει ταχύτερα προς μια ομοσπονδιακή Ευρώπη. Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν και οι τότε γαλλικές ελίτ φοβήθηκαν την εκχώρηση μεγαλύτερης εξουσίας στην Ένωση, και την εκχώρηση κυριαρχίας, έστω σε οικονομικά και ιδιαίτερα σε πολιτικά θέματα, στα οποία παραδοσιακά τον πρώτο λόγο είχε το Παρίσι. Δεν είδαν μακριά.  Η κρίση που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει η ευρωζώνη 20 χρόνια μετά, είναι αποτέλεσμα εκείνης της έλλειψης θέλησης, επαρκούς διορατικότητας ή φόβου, καθώς οι μικρές (ή μεγαλύτερες) αποκλίσεις έβαιναν συσσωρευόμενες χωρίς επαρκείς αντισταθμιστικούς μηχανισμούς μεταβιβαστικών πληρωμών και ανυπαρξία μηχανισμών πολιτικού ελέγχου.

Σήμερα θα είναι δύσκολο μια τέτοια συμφωνία να προχωρήσει δίχως βαθύτερη ομοσπονδιοποίηση σε άλλα ζωτικά θέματα, τα οποία η Γερμανία επίσης, όπως και όλη η Ευρώπη, και ιδιαίτερα η Ανατολική και η Ελλάδα, έχουν στρατηγικά ανάγκη. Την Εξωτερική Πολιτική και Άμυνα, κατά κύριο λόγο. Και ίσως είναι έτσι καλύτερα για όλους. Η Ευρώπη δεν μπορεί να πατά σε ένα ομόσπονδο πόδι, στην οικονομία, και τα άλλα να κινούνται αυτόνομα. Θα πέσει.

Οι πλανήτες, κατά πως φαίνεται, ευθυγραμμίζονται για πρώτη φορά μετά από χρόνια ανάδρομοι, πάνω από τη Γηραιά Ήπειρο. Στο εσωτερικό, η φιλοευρωπαϊκή αφύπνιση στα μεγάλα ιδρυτικά κράτη (Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Ολλανδία  και ενδεχόμενα Ιταλία), η αυτοεξουδετέρωση της Αγγλικής υπονομευτικής στρατηγικής, η σταδιακή οικονομική ανάκαμψη. Ενώ στο εξωτερικό η Ευρώπη έχει να αντιμετωπίσει σοβαρούς διεθνείς κινδύνους και δυο σημαντικούς παραδοσιακούς αντιπάλους που προβάλλουν με σαφείς επιθετικές και επεκτατικές διαθέσεις  στην ίδια την Ήπειρο και στα σύνορά της, τη Ρωσία του Πούτιν και, από ό,τι φαίνεται πλέον όλο και περισσότερο, την Τουρκία του Ερντογάν. Ταυτόχρονα, η αταλάντευτη εβδομηντάχρονη Αμερικανική συμμαχική δέσμευση εξασθενεί από έναν ασταθή κι απρόβλεπτο Πρόεδρο, με θολή στρατηγική και ύποπτες αποσταθεροποιητικές πεποιθήσεις.

Η επόμενη Ευρωπαϊκή ζαριά, αμέσως μετά το τέλος του φετινού εκλογικού κύκλου,  θα είναι αναπόφευκτα η μεγάλη ζαριά του μεγαλύτερου κοινού ειρηνικού σχεδίου που γνώρισε η ήπειρός μας τους τελευταίους 20 αιώνες.

Θα είναι, κυριολεκτικά, όλα ή τίποτα.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr




Wednesday, May 3, 2017

Υποκρισία ή ανικανότητα;


Share/Bookmark


Επί δεκαετίες στην Ελλάδα απαγορεύονταν οι καταδύσεις αναψυχής με αναπνευστικές συσκευές (scuba dive) σε ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ εκτός ελάχιστων επιλεγμένων σημείων, σε μια χώρα με χιλιάδες μίλια ακτογραμμών και νησίδων, προικισμένη γι' αυτή τη συμβατή με το περιβάλλον δραστηριότητα. Η αιτιολογία ήταν κυρίως η προστασία υποβρύχιων αρχαιολογικών χώρων και ναυαγίων. Αυτά όμως βρίσκονται σε συγκεκριμένα και γνωστά σημεία, που είναι πολύ λιγότερα από το 1% των ακτογραμμών.

Η απαγόρευση αυτή ήταν στην ίδια διεστραμμένη ανελεύθερη λογική που διέπει ακόμη το σύνολο της νομικής και κοινωνικής νοοτροπίας της Ελληνικής πολιτείας, πως ό,τι δεν επιτρέπεται ρητώς είναι απαγορευμένο. Και όχι πως απαγορεύεται ΜΟΝΟΝ ό,τι αιτιολογημένα έχει νόημα να απαγορευτεί για λόγους προστασίας του δημόσιου συμφέροντος και αυτό είναι το ελάχιστο απαιτούμενο για να προστατευτεί το ευαίσθητο και πολύτιμο κοινό αγαθό. Τούτη η θεσμική νοοτροπία είναι η θεμελιώδης Ελληνική κοινωνική, πολιτιστική, πολιτική και οικονομική παθογένεια.

Η ελλαδική νοοτροπία δεν έχει ενσωματώσει τη βασική αρχή της ελευθερίας: ο κύριος στόχος κάθε ρύθμισης είναι η εξεύρεση λύσεων και μεθόδων για την ελεύθερη χρήση των δημόσιων αγαθών από όλους, ενώ ο περιορισμός της ελευθερίας των πολιτών για τη χρήση τους είναι ανάλογος της ανάγκης προστασίας του κοινού αγαθού, ο ελάχιστος απαιτούμενος, απολύτως αιτιολογημένος και μελετημένος ως προς τον σκοπό του.

Φυσικά, οι καθολικές απαγορεύσεις οδηγούν σε καθολική παραβατικότητα και διαφθορά, καθώς είναι αδύνατον να εφαρμοστούν, με αποτέλεσμα ούτε το αγαθό να προστατεύεται ούτε οι πολίτες να απολαμβάνουν ελεύθερα και με ασφάλεια τη χρήση του, ούτε να αναπτύσσονται σημαντικές παραγωγικές δραστηριότητες.

Έπρεπε να φτάσουμε στο 2005, όπου με ένα ορθό νομοθέτημα (3409/2005) το κράτος επανέφερε τη νομοθεσία στη λογική: η καταδυτική δραστηριότητα επιτρέπεται έκτοτε παντού, εκτός από τα συγκεκριμένα και οριοθετημένα σημεία στα οποία για λόγους προστασίας ενός συγκεκριμένου αγαθού (αρχαιολογικά κατάλοιπα, υποβρύχια καλώδια, αγκυροβόλια, ευαίσθητα φυσικά πάρκα) απαγορεύεται ρητώς ή υπόκειται σε διαφορετικούς, αυστηρότερους κανόνες. Η νομοθεσία αυτή επέτρεψε την άνθιση του καταδυτικού τουρισμού στη χώρα, βελτίωσε την προστασία του περιβάλλοντος (καθώς όπου υπάρχουν αυτοδύτες δύσκολα συντελούνται άλλες, ορθά, παράνομες δραστηριότητες, όπως ψάρεμα με δυναμίτη και άλλα παράνομα μέσα ή παράνομο ψάρεμα με αναπνευστικές καταδυτικές συσκευές). Νέα στοιχεία του περιβάλλοντος προβλήθηκαν και έγιναν κοινό κτήμα του Ελληνικού και Διεθνούς κοινού, έγιναν γνωστά και κατά συνέπεια προστατεύονται καλύτερα. Τα σημεία απαγόρευσης έχουν ενσωματωθεί στους ναυτικούς χάρτες, ηλεκτρονικούς και έντυπους, και η φύλαξή τους βελτιώθηκε, διότι οι Αρχές επικεντρώνουν τις δυνάμεις τους να ελέγξουν συγκεκριμένα σημεία και όχι όλη την επικράτεια με τους ίδιους όρους.

Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται στα Μετέωρα, πιο light, ευτυχώς, αυτή τη φορά. Το ΚΑΣ, λόγω της «ιερότητας» του χώρου, συνηγόρησε υπέρ της απαγόρευσης της αναρρίχησης στο 75% αυτών των παγκόσμια ελκυστικών βράχων. Με ένα λογικό άλμα έκρινε ότι δεν μπορεί να γίνεται αναρρίχηση, επειδή τα Μετέωρα είναι Μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO και αυτό προβλέπεται στο υπό επεξεργασία ΠΔ.

Φυσικά και είναι παγκόσμιο μνημείο. Από τα σημαντικότερα μάλιστα!

Κανένα όμως κείμενο ή οδηγία της UNESCO και της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας δεν θεωρεί ασύμβατη τη δραστηριότητα της αναρρίχησης με το γεγονός αυτό. Η ρύθμισή της με συμβατό τρόπο είναι θέμα τεχνικό και εναπόκειται στους φορείς διαχείρισης, με βάση την αρχή της βιωσιμότητας και της μέγιστης δυνατής προσβασιμότητας.

Είναι ένα ακόμη λογικό άλμα εξτρεμισμού ή απλώς πρόκειται για γραφειοκρατική ανικανότητα, έλλειψη φαντασίας και τεχνογνωσίας; Για το πώς να διαχειριστεί η πολιτεία ένα μνημείο του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς: να συμβιβάσει χρήσεις, να προσδιορίσει με ακρίβεια τους χώρους αρχαιολογικών καταλοίπων, να σηματοδοτήσει διαδρομές, να εκδώσει χάρτες και να ελέγξει την εφαρμογή τους, ρυθμίζοντας λειτουργικά, επιτρέποντας και προωθώντας την αναρριχητική δραστηριότητα στον υπόλοιπο χώρο.

Ίσως βέβαια τούτη η περίπτωση να περιέχει και μιαν άλλη διάσταση, τη μοναστική ιδιαιτερότητα. Η οποία, παρόλα αυτά, δεν υπερβαίνει σε αυτή την έκταση το δικαίωμα όλων να αξιοποιούν με τρόπο βιώσιμο και συμβατό με το περιβάλλον και να απολαμβάνουν τα δημόσια φυσικά και πολιτιστικά αγαθά.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Δες σχετικά:
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Διχάζει το Π.Δ. για τα Μετέωρα"



Sunday, April 30, 2017

Ο καπετάν Βαρουφάκης


Share/Bookmark
Το να γράφει ο Βαρουφάκης βιβλία για την οικονομία και τη διαχείριση των κρίσεων (να τα πουλά και να πλουτίζει από αυτά) είναι σαν να γράφει ο καπετάνιος του Costa Concordia βιβλία για τη ναυσιπλοΐα και τα ναυάγια (και να υπάρχουν ναυαγοί που τα αγοράζουν!).


Για την ιστορία, ο infamous καπετάν Francesco Schettino, το 2012, έβγαλε το καράβι με 4200 επιβάτες από τη ρότα του και τόριξε στον ύφαλο για να κάνει το κομμάτι του στο χωριό του, το Giglio. Όταν σκίστηκαν τα ύφαλα, οι αξιωματικοί του τον βρήκαν να πίνει ποτάκια στο σαλόνι, κι ενώ του ούρλιαζαν να σημάνει συναγερμό και να διατάξει εκκένωση, αυτός εξαφανίστηκε από τη γέφυρα, έβγαλε τη στολή, έβαλε πολιτικά και την έκανε πριν από όλους, με την πρώτη λέμβο, χωρίς να τον πάρουν είδηση!

Ο δειλός κι ηλίθιος καπετάνιος, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 16 χρόνια κάθειρξη για ανθρωποκτονίες (χάθηκαν 32 άτομα), πρόκληση ναυαγίου και εγκατάλειψη του πλοίου του. Για την ώρα δεν έχει εκδώσει κάτι.

Γιώργος Γιαννούλης Γιαννουλόπουλος

Sunday, April 23, 2017

Merci la France!


Share/Bookmark
Ο François Fillon, εκ μέρους του συντηρητικού κόμματος, και ο Benoît Hamon, εκ μέρους του σοσιαλιστικού κόμματος, κάλεσαν ήδη από την πρώτη στιγμή, δίχως δεύτερη σκέψη και περιστροφές, τους ψηφοφόρους τους να στηρίξουν τον κεντρώο φιλελεύθερο ευρωπαϊστή, Emmanuel Macron. Έναν νέο αντισυμβατικό άνθρωπο που λίγο καιρό πριν δεν είχε καν κόμμα.

Είχαμε σημειώσει πριν μερικές μέρες ότι το μέλλον της Γαλλίας, το μέλλον της Ευρώπης, η τροπή στο ιστορικό δίστρατο για όλους μας, θα κριθεί στον πρώτο γύρο των Γαλλικών εκλογών.

Η συνέχεια δεν θα είναι εύκολη, μήτε χωρίς κινδύνους (κάθε άλλο), δεν θα είναι περίπατος. Τίποτε δεν είναι δεδομένο, οι προκλήσεις της εποχής και των παγκόσμιων ανακατατάξεων τεράστιες.

Όμως φαίνεται πως ανοίγει μια νέα εποχή, με νέους ανθρώπους. Η ανανέωση του Ευρωπαϊκού πολιτικού δυναμικού πέρα από αναγκαία είναι πλέον αναπόφευκτη. Η καθυστέρησή της, ανάμεσα σε άλλα, επέτρεψε στο παράλογο, στον αναχρονισμό, να βρει τα πρόσθετα αυτιά που τον έφεραν κοντά στην εξουσία. Άλλα προτάγματα, νέες συζητήσεις θα γεννηθούν. Όμως οι Ολλανδικές και τώρα οι πλέον κρίσιμες Γαλλικές εκλογές δείχνουν ότι αυτό το καινούργιο γεννιέται, με ωδίνες, με κινδύνους, με καθυστέρηση. Όμως γεννιέται. Φαίνεται πως ο νεομεσαιωνικός λαϊκισμός και η πανομοιότυπη αριστεροδεξιά ρητορική του μίσους και του φόβου χτύπησε πλαφόν. Εντοπίστηκε ως ασθένεια της σύγχρονης εποχής, ως ο αντίπαλος που έλειπε μετά την κατάρρευση των βάρβαρων ολοκληρωτικών καθεστώτων της Ανατολής.

Τα δυναμικά αστικά κοινωνικά στρώματα συνειδητοποιούν το διακύβευμα, κινητοποιούνται και μεταφέρουν τη συζήτηση σε νέα πεδία με νέους ανθρώπους. Οδηγούν σε έλλογη ανανέωση, παρά τον τρόμο και τις απειλές. Οδηγούν σε νέους διαλόγους, αντιθέσεις και σε νέες συναινέσεις, την ίδια στιγμή που η ανάπτυξη επιστρέφει σταδιακά στην ήπειρο.

Το μέλλον είναι εδώ.

Ευχαριστούμε, Γαλλία.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Monday, April 17, 2017

Το ιστορικό μοτίβο και ο φερετζές του Ερντογάν


Share/Bookmark
κόκκινο: ΟΧΙ , πράσινο: ΝΑΙ, στο σύνταγμα του Ερντογάν

Από το Αγγλικό δημοψήφισμα, την εκλογή Τραμπ ως το δημοψήφισμα του Ερντογάν βλέπουμε το ίδιο σχήμα να επαναλαμβάνεται όπως και σε άλλες περιπτώσεις, λιγότερο ή περισσότερο ριζωμένων Δημοκρατιών. 
Παρατηρούμε ένα ευρύτερο ιστορικό φαινόμενο περιορισμού, στρέβλωσης ή κατάργησης της Δημοκρατίας με δημοκρατικές διαδικασίες. Τα φρένα δεν λειτουργούν γιατί μεγάλα τμήματα των σύγχρονων εθνών, όχι κατ' ανάγκη πλειοψηφικά, όμως σημαντικά, τα λιγότερο καλλιεργημένα, λιγότερο αστικά, πιο προσκολλημένα στην ανάμνηση ενός κόσμου που έχει παρέλθει, δεν αναγνωρίζουν το μέλλον τους στο πρόταγμα των πλέον ανεπτυγμένων αστικών στρωμάτων, απελευθερώνονται από την ενοχή της αμάθειας και αναζητούν πατερούληδες. 






Έτσι οι πατερούληδες εμφανίζονται. Και το δημοψήφισμα, οι εκλογές, γίνονται ο φερετζές του Ερντογάν. Του κάθε Ερντογάν.














Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Sunday, April 9, 2017

Μάο, Πολ Ποτ, Κιμ, Τζιχάντ ...αλά Ελληνικά


Share/Bookmark
Το κράτος έχει τη μεγαλοθυμία να σας επιτρέψει να του χαρίσετε την περιουσία σας:

"εξετάζεται να ενεργοποιηθεί ο νόμος, ο οποίος προβλέπει τη δυνατότητα αποπληρωμής του φόρου κληρονομιάς με παραχώρηση ακινήτου από τον φορολογούμενο στο δημόσιο. Η διάταξη υπάρχει, ήδη, στην υφιστάμενη νομοθεσία και αυτό που απομένει είναι η υπουργική απόφαση, η οποία, αφενός, θα την θέτει σε ισχύ, αφετέρου, θα διευκρινίζει όλες τις παραμέτρους για τον τρόπο υλοποίησής της. Σε κάθε περίπτωση, όπως διευκρινίζουν αρμόδιοι παράγοντες του υπουργείο Οικονομικών, το μέτρο δεν θα αφορά στην πληρωμή άλλων φόρων π.χ. φόρο εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ κτλ. Θα εφαρμόζεται αποκλειστικά για τη φορολογία κληρονομιών.
Στο υπουργείο Οικονομικών υπάρχουν σκέψεις να τεθεί ένα κατώτατο όριο φόρου κληρονομιάς πάνω από το οποίο θα μπορεί να ενεργοποιείται το μέτρο, όπως για παράδειγμα για φόρο κληρονομιάς πάνω από 5.000 ευρώ ή και υψηλότερα. Παράλληλα, η βασική σκέψη είναι η αποτίμηση της αξίας του ακινήτου που θα παραχωρεί ο φορολογούμενος να γίνεται με βάση τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων.
....Από το υπουργείο Οικονομικών διευκρινίζουν ότι σε κάθε περίπτωση η αξία του ακινήτου που θα επιλέγεται θα πρέπει να είναι στα επίπεδα του φόρου, αφού δεν θα προβλέπεται διαδικασία επιστροφής χρημάτων προς τον φορολογούμενο, ούτε η αξιοποίηση του και για πληρωμές άλλων φόρων τώρα ή στο μέλλον....." (πηγή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Είναι γελοίο, αν δεν ήταν τραγικό. Κληρονομείτε για παράδειγμα ένα ακίνητο από τον θείο σας, αντικειμενικής (εξωπραγματικής) αξίας 150.000 ευρώ.

Με τους τρέχοντες συντελεστές ο φόρος κληρονομιάς είναι 0 έως τις 30.000, 5% δηλαδή 3.500 για τις επόμενες 70.000 και 10% για τις υπόλοιπες 20.000, ως τις 150.000, δηλαδή 2.000 ευρώ ακόμη, σύνολο 5.500.

Σκέφτονται λοιπόν ότι, εφόσον ο φόρος είναι από 5.000 ευρώ και άνω (αν είναι λιγότερος χέστηκαν, πάνε για τα χοντρά μόνο, με ψιλικά θα ασχολούμαστε;), μπορείτε να αποποιηθείτε την κληρονομιά αντικειμενικής αξίας 150.000 και να τη χαρίσετε στο δημόσιο. Αλλά δεν θα μπορείτε να τη συμψηφίσετε με άλλους φόρους, οφειλές ή να σας επιστρέψουν τη διαφορά!

Δηλαδή θα παραχωρήσετε στο δημόσιο 150.000 ευρώ αντικειμενική αξία, ή έστω 70.000 πραγματική εμπορική αξία, για να πληρώσετε φόρο 5.500 ευρώ (που δεν έχετε να πληρώσετε).

Δηλαδή, στην πραγματικότητα, για να μην σας κατάσχουν ό,τι έχετε και δεν έχετε, σας παίρνουν 70.000 - 5.500 = 64.500 ευρώ, που είναι δικά σας, τα δικαιούστε, είναι περιουσία που κληρονόμησαν σε εσάς, όχι στο δημόσιο.

Και το κράτος δεν θα σας χρωστάει τίποτε!

Ούτε σας επιστρέφει τη διαφορά (64.500 ευρώ), ούτε συμψηφίζεται με άλλες οφειλές, ούτε εγγράφεται ως (έντοκη) οφειλή προς συμψηφισμό, ούτε τίποτε! Για 5.500 σας "απαλλοτριώνει" 70.000. Τελεία και όλα καλά. Και θα πρέπει να λέτε και ευχαριστώ!

Αυτό αν δεν είναι κατάργηση κάθε έννοιας ιδιοκτησίας, δικαίου, αναλογικότητας, νομιμότητας, συντάγματος, διεθνών συμβάσεων Μάο, Πολ Ποτ, Κιμ, Τζιχάντ, τι είναι;


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Saturday, April 8, 2017

Το άσπρο μαύρο


Share/Bookmark
Είναι ενδιαφέρουσα η μέθοδος με την οποία τα κοινωνικά δίκτυα χρησιμοποιούνται από ορισμένους ως πολλαπλασιαστές στρέβλωσης για να μετατρέπουν την επιθυμία τους σε πραγματικότητα, διασπείροντας ή αναπαράγοντας ψευδείς ειδήσεις, με ακριβώς αντίθετο περιεχόμενο από το πραγματικό γεγονός.

Χαρακτηριστικά, για τη σύμβαση Σένγκεν, που αποτελεί μια από τις μεγάλες προόδους της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης, η οποία διευκόλυνε και άλλαξε τη ζωή 400 εκατομμυρίων πολιτών της Ε.Ε., καθώς και τις μεταξύ τους συναλλαγές, ακόμη και την αίσθηση της ταυτότητας σταδιακά, καθώς και των εκατομμυρίων επισκεπτών του ενιαίου χώρου, προωθώντας ταυτόχρονα την κοινή τους ασφάλεια, διάβασα σε κάποιες αναρτήσεις και ψευδοειδήσεις, πως καταργείται οσονούπω, στις 7 Απριλίου.

Πάει δηλαδή η ενιαία Ευρώπη, αυτό ήτανε! όνειρο και πέρασε!

Στην πραγματικότητα, αυτό που αλλάζει είναι η ισχυροποίησή της στα εξωτερικά σύνορα, προκειμένου να ενισχυθεί η ασφάλεια εντός, λόγω της προφανούς τρομοκρατικής απειλής αλλά και άλλων θεμάτων παράνομων δραστηριοτήτων. Εφεξής θα ελέγχονται στην είσοδο και έξοδο από τον ενιαίο χώρο τα έγγραφα όλων των διερχόμενων, έναντι των ενιαίων ευρωπαϊκών βάσεων δεδομένων, δηλαδή και των Ευρωπαίων πολιτών όπως και των πολιτών άλλων χωρών. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα επιδεικνύει κανείς απλά το Ευρωπαϊκό του διαβατήριό για να ταξιδέψει εκτός Σένγκεν, αλλά ο αστυνομικός θα το ελέγχει έναντι των βάσεων δεδομένων. Το ίδιο και κατά την είσοδό του. Κατανοητό, προκειμένου να εντοπίζονται έγκαιρα κινήσεις από και προς τη ζώνη Σένγκεν ατόμων υπόπτων για παράνομες ή τρομοκρατικές δράσεις, ακόμη και εάν είναι Ευρωπαίοι πολίτες (αρκετοί ανάμεσά τους είναι, όπως διαπιστώθηκε). Να αποφεύγεται η εξαγωγή τους και να είναι δυνατή η παρακολούθηση των κινήσεών τους.

Προφανώς, για τις μετακινήσεις από και προς τις εκτός Σένγκεν χώρες, θα αποτελέσει μια πρόσθετη διαδικασία και επιβάρυνση. Δεν θα δώσει ιδιαίτερη χαρά στην αγγλική τουριστική βιομηχανία, για παράδειγμα, η μικρή αυτή πρόσθετη καθυστέρηση στην κίνηση των Ευρωπαίων προς την Αγγλία.

Πού είδαν σε αυτό όμως την κατάργηση της ελεύθερης διακίνησης εντός της Ευρώπης, αντί για την αναγκαία προστασία και ενίσχυσή της στις παρούσες συνθήκες;

Όσα δεν φτάνει η αλεπού, λένε, τα κάνει κρεμαστάρια.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Monday, April 3, 2017

Οι τρεις εποχές της μεταπολίτευσης


Share/Bookmark
Λένε ότι ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Ο πραγματικός του όμως αντίπαλος είναι το τέλειο.

Όταν κάποιος θέλει να αποφύγει οποιαδήποτε βελτίωση, οποιαδήποτε αλλαγή, συγκρίνει το προτεινόμενο, ή το καμωμένο, με ένα ιδεατό, τέλειο, που ο ίδιος κατασκευάζει, κάτι χωρίς κανένα ψεγάδι. Έτσι αποθαρρύνει, αντιπαλεύει το καλύτερο και εν τέλει δεν γίνεται τίποτα και κυριαρχεί το χειρότερο. Δεκάδες τα παραδείγματα: ενέργεια χωρίς καμία όχληση, όχι με μικρότερους ρύπους και χαμηλότερο περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Χώρα χωρίς καμία διαφθορά. Παραγωγή όχι με μικρότερο, αλλά με κανένα περιβαλλοντικό αποτύπωμα και, ει δυνατόν, δίχως καμία κοπιαστική εργασία. Όχι καλύτερες υποδομές, δρόμοι, τρένα, παιδεία, αλλά υποδομές χωρίς κανένα ψεγάδι. Όχι πολιτικοί με επιτυχίες, αποτυχίες κι όρια, αλλά πολιτικοί θεοί, μεγάλοι και αλάθητοι ηγέτες. Δηλαδή συγκρίνει με το ανύπαρκτο, για να επιβιώσει το μέτριο και εν τέλει να κυριαρχήσει το χειρότερο: ο ίδιος.

Στην πραγματικότητα, αν μπορεί κανείς να κρίνει από απόσταση την επιτυχία ή την αποτυχία μιας διακυβέρνησης, μπορεί να την κρίνει μόνο υπό την οπτική της βελτίωσης.

Εάν η χώρα που παρέδωσε αποχωρώντας είναι κάπως καλύτερη σε ορισμένα θέματα και τομείς, στην οικονομία, στη διεθνή θέση, στην πρόοδο σε κοινωνικά θέματα, από αυτήν που παρέλαβε. Εάν πραγματοποίησε βελτιώσεις ή χειροτέρεψαν τα πράγματα, στο πλαίσιο των συγκυριών και ισορροπιών ισχύος που κυβέρνησε.

Από αυτή την άποψη, βλέποντας τη σύγχρονη Ελλάδα από τη μεταπολίτευση και δώθε, μπορεί κανείς να διακρίνει με καθαρότητα τρεις διαφορετικές περιόδους:

Τις περιόδους ραγδαίας επιδείνωσης σχεδόν σε όλα τα θέματα: τη διακυβέρνηση Καραμανλή του μικρού και τη διακυβέρνηση Τσίπρα. Η χώρα που παρέδωσαν και θα παραδώσουν είναι αναμφισβήτητα σε πολύ χειρότερη θέση από αυτήν που παρέλαβαν.

Την αντιφατική περίοδο της πρώτης οκταετίας Παπανδρέου. Η χώρα που παρέδωσε ήταν δραματικά χειρότερη στην οικονομία και στα βασικά δεδομένα αποτελεσματικής λειτουργίας του κράτους, όπως και στη διάχυση της ανευθυνότητας και διαφθοράς στα μεσαία και κατώτερα στρώματα. Η σύνθεση του κινήματός του επέτρεψε οριακές βελτιώσεις σε κοινωνικά ζητήματα όπως στο Σύστημα Υγείας, στον αστικό κώδικα κλπ, που δεν πήγαν όμως τόσο μακριά όσο κατόρθωσαν να φτάσουν σε άλλες χώρες με παράλληλη εξέλιξη, ακριβώς διότι υπήρξε καταστροφική στους βασικούς τομείς που προαναφέρθηκαν.

Όλες οι υπόλοιπες περίοδοι διακυβέρνησης, σε γενικές γραμμές, παρέδωσαν μια χώρα κάπως ή αρκετά καλύτερη και ισχυρότερη από αυτήν που παρέλαβαν, με μικρότερες ή μεγαλύτερες επιτυχίες, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων που υπήρχαν.

Είχαν όμως την ατυχία να διακοπούν πρόωρα ή απλώς να τις διαδεχθούν περίοδοι καταστροφής, αποσύνθεσης, οπισθοδρόμησης, που είχαν εκκολάψει ήδη οι προηγούμενες φάσεις αποσύνθεσης, στην κοινωνία και στο πολιτικό σύστημα.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Tuesday, March 28, 2017

Insanity


Share/Bookmark
Οι διαδοχικές κυβερνήσεις εδώ και πέντε χρόνια, με κορωνίδα την παρούσα κυβέρνηση, διαπραγματεύονται με τους δανειστές στην κατεύθυνση της αύξησης του φορολογικού βάρους, για να καλύψουν το κάθε φορά νέο δημοσιονομικό κενό, ενώ συνεχίζουν να ρίχνουν "χρήμα στην αγορά" μέσω μισθολογικών/συνταξιοδοτικών και όχι επενδυτικών δαπανών του δημοσίου και να προσθέτουν αβεβαιότητα μέσω ατέρμονων "διαπραγματεύσεων". Προσπαθούν να αποφύγουν κάθε συζήτηση για τη μείωση των μισθολογικών δαπανών του Δημοσίου, αναδιάρθρωση του κράτους και εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών του, στοχευμένη μείωση του συνταξιοδοτικού κόστους, μεταφορά πόρων (και εξουσίας) από τις παλαιότερες στις νεότερες και παραγωγικές γενιές, ρύθμιση των αγορών στον μέγιστο ανταγωνισμό με τον περιορισμό των ολιγοπωλιακών αγορών και κλειστών αγορών εργασίας με την ενίσχυση των νεοεισερχόμενων, επιχειρήσεων στις αγορές και ατόμων στην αγορά εργασίας.

Αποτέλεσμα: επιταχυνόμενη αποεπένδυση στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, υποβάθμιση των δημόσιων και ιδιωτικών υποδομών, νέα κενά στο τραπεζικό σύστημα, επιτάχυνση της εκροής καταθέσεων (από πού θα βγουν τα λεφτά να πληρωθούν οι φόροι;), μείωση των επενδύσεων, πτώση του αναπτυξιακού ρυθμού (από 2,7% για το 2017 προβλέπεται γύρω στο 1%), νέο δημοσιονομικό κενό και άντε πάλι από την αρχή, νέα φορολογικά μέτρα κλπ κλπ.

Ο Αϊνστάιν αυτό το πρότεινε ως ορισμό της insanity. 

"Να επαναλαμβάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα."

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Wednesday, March 15, 2017

Η ατέλειωτη λίστα των καμένων βιβλίων


Share/Bookmark
Η συνημμένη λίστα της wiki περιλαμβάνει δεκάδες γνωστά και λιγότερο γνωστά περιστατικά καύσης βιβλίων από την αρχαιότητα ως τον 21ο αιώνα. Είκοσι επτά στον αρχαίο κόσμο, από Βαβυλώνιους, Σκύθες, επισκόπους, φανατικούς χριστιανούς, μουσουλμάνους, αυτοκράτορες, πατριάρχες, βαρβάρους, για να διαφυλάξουν τη δική τους μοναδική αλήθεια. Άλλα δεκαοκτώ στον Μεσαίωνα, αραβικά και εβραϊκά χειρόγραφα, το Δεκαήμερο από τον Σαβοναρόλα, τις αγγλικές μοναστικές βιβλιοθήκες, την Παλατινή βιβλιοθήκη από τα καθολικά στρατεύματα... Άλλα είκοσι ένα περιστατικά της Πρώιμης
Νεώτερης Εποχής, κριτικές στον πουριτανισμό, τα βιβλία του Χομπς στην Οξφόρδη, τα βιβλία του Βολταίρου...

Κι ακόμη, άλλα δεκαεννιά περιστατικά στην περίοδο της Βιομηχανικής Επανάστασης, από την Ιερά Εξέταση της Γκόα, την πρώτη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου από τα Αγγλικά στρατεύματα, τη βιβλιοθήκη του Λούβρου κατά την καταστολή της Γαλλικής Κομμούνας, τις έρευνες του Ιβάν Μπλοκ από τους τσαρικούς...

Κι ύστερα, κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Μεσοπόλεμο, τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Leuven, Σέρβικα βιβλία από τα βουλγάρικα στρατεύματα, εβραϊκά και αντιναζιστικά "παρακμιακά βιβλία", τα έργα του Γκαίτε, του Φρόυντ και του Shaw, από το καθεστώς του Μεταξά στην Ελλάδα, τη Βιβλιοθήκη του Καταλάνου Πομπέου Φάμπρα και πατέρα της Καταλανικής γλώσσας, το όνομα του οποίου φέρει το Πανεπιστήμιο στο οποίο εργάζομαι, από τα στρατεύματα του Φράνκο...

Και πάλι στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τις βιβλιοθήκες της Βαρσοβίας, βιβλία στα γερμανικά βιβλιοπωλεία, από τους Ναζί, τα χειρόγραφα του Αντρέ Μαλρό από την Γκεστάπο...

Κι ακόμη, στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου,βιβλία Κούρδων στο βόρειο Ιράν, την εβραϊκή Συλλογή από τον Στάλιν, άλλα κομμουνιστών και συνοδοιπόρων από τον Γερουσιαστή Μακάρθυ, θρησκευτικά και Κινέζικες γενεαλογίες στην πολιτιστική επανάσταση, αριστερά βιβλία στη Χιλή του Πινοσέτ, ως την Εθνική Βιβλιοθήκη της Βοσνίας και του Κοσόβου το '92 από εξτρεμιστές, το ίδρυμα Νασίρ-ι-Κουρσάου από τους Ταλιμπάν...

Και η ιστορία του μίσους στα βιβλία και τρόμου στις ιδέες συνεχίζεται στον δικό μας φωτισμένο σωτήριο 21ο αιώνα, η ποίηση του Αμπού Νουβάς από το Αιγυπτιακό Υπουργείο Πολιτισμού (!), η Εθνική Βιβλιοθήκη του Ιράκ, οι μη - εγκεκριμένες βίβλοι στη Βόρεια Καρολίνα, ως τις πυρές του ISIS.

Είκοσι περιστατικά απαριθμεί η εγκυκλοπαίδεια στον δικό μας αιώνα, που διανύει τη δεύτερη δεκαετία του, μικρότερης ή μεγαλύτερης σημασίας, στην ψηφιακή εποχή.

Προχτές προστέθηκε άλλο ένα, το εικοστό πρώτο, στον ατέλειωτο κατάλογο του μίσους και του φόβου των ιδεών από όσους κατέχουν τη μοναδική αλήθεια. Ένα ακόμη που είναι ένα από τα πολλά κι επαναλαμβανόμενα που έχουν συμβεί στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια ενάντια σε βιβλιοπωλεία διαφόρων αποχρώσεων και ευαισθησιών από διάφορους λοστοφόρους Σκύθες και Επισκόπους της μοναδικής αλήθειας... αυτή τη φορά με στόχο ένα βιβλιοπωλείο που ανήκει σε έναν πολιτικό, με τον οποίο μας χωρίζουν πολλά, τον κ. Άδωνι Γεωργιάδη, όπως με πολλούς, που όμως υπήρξε (και αυτό τον τιμά) ένας απλός βιβλιοπώλης...

Ε, λοιπόν, σήμερα είμαι μαζί του...

όπως και με όλους τους άλλους...

Σε κάθε καμένη σελίδα αυτής της ατέλειωτης σειράς αιώνων καίγεται ένα κομμάτι από την αμφιβολία, κάθε φορά ένα μικρό πολύτιμο τμήμα από την ψυχή μας. Πάντα από τους ίδιους βαρβάρους της εξουσίας, είτε με τήβεννο, είτε με στολές, είτε με κουκούλες και λοστάρια, είτε με τιάρα, καλυμαύχι και σκήπτρα.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος





Saturday, March 11, 2017

Αυτό θα πει ΕΞΟΥΣΙΑ


Share/Bookmark
Πριν μόλις τρεις εβδομάδες, τρία μέλη μιας συμμορίας που αυτοαποκαλούνται "αντιεξουσιαστές" επιτέθηκαν στον καθηγητή κ. Συρίγο, επειδή τους υπέδειξε ότι δεν είναι δικαίωμά τους να βανδαλίζουν τους τοίχους που ανήκουν σε άλλους, και ιδιαίτερα σε όλους τους πολίτες, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Ο κ. Συρίγος έκανε το καθήκον του ως Δημόσιος λειτουργός και ως πολίτης, είχα παρατηρήσει τότε.

"Δεν τον γνωρίζω τον κύριο Συρίγο. Μου δίνει την εντύπωση όμως πως είναι από τους λίγους Έλληνες και ακόμη λιγότερους Δημόσιους λειτουργούς που διαθέτουν αυτό που, αν το διέθεταν κάπως περισσότεροι, η χώρα θα ήταν τελείως διαφορετική.
Πείτε το φιλότιμο, πείτε το αίσθηση του καθήκοντος, αξιοπρέπεια, πείτε το ανδρισμό. Αυτό.
Εύγε!"

Θα περίμενε κανείς ότι η δικαιοσύνη και οι αρχές του κράτους θα προστάτευαν αυτόν τον λειτουργό τους και θα απέδιδαν δικαιοσύνη. Κάποιον συνέλαβαν. Θα δικαστεί ενδεχόμενα σε μήνες ή πιο πιθανό σε κάποια χρόνια, θα καταδικαστεί, αν στοιχειοθετηθεί η επίθεση, μερικές ημέρες με αναστολή. Έτσι λειτουργεί η εξουσία του κράτους (μας).

Θα περίμενε ακόμη κανείς να τον τιμήσει το Δημόσιο Ίδρυμα στο οποίο εργάζεται, η Ακαδημία Αθηνών, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως παράδειγμα προς μίμηση.

Όμως μόλις εικοσιπέντε ημέρες αργότερα, η ίδια αντ-εξουσία απεδείχθη ταχύτερη στην απόδοσή της από την κρατική, όπως κάθε καλά οργανωμένη εξουσία. Εισέβαλε στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο και στο μάθημα του συγκεκριμένου καθηγητή, προκειμένου να τιμωρήσει και να παραδειγματίσει. Εξέδωσε και απόφαση, σε συνεργασία μάλιστα με το Δίκτυο Διοικητικών (υπαλλήλων του κράτους, αν καταλαβαίνω καλά, που υπερασπίζονται τον άνθρωπο που βανδάλισε δημόσια περιουσία και χτύπησε συνάδελφό τους!) .

«Την Παρασκευή 3/3 τα Ελευθεριακά Σχήματα της Πληροφορικής και του ΤΕΙ Πειραιά, μαζί με φοιτητές και φοιτήτριες του Παντείου και άλλων σχολών, συγκεντρωθήκαμε στο Πάντειο, ώστε να πραγματοποιήσουμε παρέμβαση ενάντια στις φασιστικές πρακτικές, την καταπάτηση του ασύλου και τη ρατσιστική πολιτική του Α. Συρίγου και των πρυτανικών αρχών. Αρχικά, παρευρεθήκαμε στη συνέλευση της Ομοσπονδίας Διοικητικών Υπαλλήλων Αττικής υποστηρίζοντας το ψήφισμα υπεράσπισης του διωκόμενου φοιτητή, που κατατέθηκε από το Δίκτυο Διοικητικών».

Στη συνέχεια περιγράφουν την εισβολή στην αίθουσα όπου δίδασκε ο κ.Συρίγος, γράφοντας: «Έπειτα, κατευθυνθήκαμε προς την αίθουσα που δίδασκε ο Συρίγος, προχωρώντας σε δυναμική παρέμβαση με συνθήματα και πανό, με σκοπό τη διακοπή του μαθήματος και την καταγγελία των πρακτικών του. Καθιστούμε σαφές ότι οι φασίστες δεν είναι ευπρόσδεκτοι στις σχολές μας. Δεν έχουμε σκοπό να ανεχτούμε κανένα Συρίγο ποτέ και πουθενά, αντίθετα θα κάνουμε τα πάντα, ώστε καθένας και κάθε μία να είναι ελεύθερος/η να εκφραστεί και να δημιουργήσει για τα συμφέροντα της Κοινωνίας και της απελευθέρωσής της, και όχι για τις ανάγκες των αφεντικών και του Κράτους».

Αυτό θα πει ΕΞΟΥΣΙΑ. Και μάλιστα ανεξέλεγκτη.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Βλέπε σχετικά:


Επίθεση κατά Αγγελου Συρίγου στο Πάντειο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 16/2/17

Εισβολή αντιεξουσιαστών σε αίθουσα που δίδασκε ο Αγγελος Συρίγος ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  10/3/17

και το post του κ. Συρίγου στο facebook 
Με κάνατε υπερήφανο! 4/3/17

Με κάνατε υπερήφανο!
Την Παρασκευή 3 Μαρτίου, λίγο μετά τις 4 το απόγευμα εισέβαλε στην αίθουσα που είχαμε την παράδοση του μαθήματος των ελληνοτουρκικών σχέσεων μία ομάδα 20-25 νεαρών.
-Θεώρησαν αυτονόητο να διακόψουν το μάθημα με το «έτσι θέλω».
-Αναζητούσαν τον Συρίγο, που προφανώς δεν γνώριζαν.
-Κατέγραφαν με κινητά την εισβολή παρ’ ότι τους ζητήσαμε επανειλημμένως να σταματήσουν.
-Προσπάθησαν να μοιράσουν στο Πάντειο μια προκήρυξη εναντίον μου που έφερε υπογραφή «Ελευθεριακό Σχήμα ΤΕΙ Πειραιά»...
-Κατά δήλωσή τους δεν ήσαν από το τμήμα μας και επίσης κατά δήλωσή τους μόνον οι 3-4 από αυτούς ήσαν από το Πάντειο.Οι υπόλοιποι ήσαν προφανώς εκδρομείς που θεώρησαν ότι θα ήταν ένα ευχάριστο δρώμενο που θα έδειχνε πόσο επαναστάτες και αντιεξουσιαστές ήσαν.
Κατά τη διάρκεια του 40λεπτου επεισοδίου υπήρξε έντονη λεκτική βία (ευτυχώς όχι σωματική) και όσοι ήμασταν παρόντες διαπιστώσαμε στην πράξη αυτό που έγραφα την προηγούμενη εβδομάδα ότι δηλαδή «οι ασήμαντες μειοψηφίες που διέρχονται βίαια μέσα δεν μπορούν να καθορίζουν τις απόψεις, την έκφραση της γνώμης, τον τρόπο ζωής, την ίδια την ελευθερία μας».
Δεν γράφω αυτό το σημείωμα για να αφηγηθώ το θλιβερό περιστατικό.
Ο βασικός λόγος είναι για να ευχαριστήσω τους φοιτητές που ήσαν παρόντες και με τη γενναία και αποφασιστική στάση τους απέτρεψαν την έκδηλη διάθεση των “εκδρομέων” για σωματική βία. Τους απονομιμοποίησαν πλήρως και στο τέλος τους έφεραν σε εμφανή αμηχανία με αποτέλεσμα οι “εκδρομείς” να αποχωρήσουν ηθικά ηττημένοι.
Συγκινητική ήταν στο τέλος του μαθήματος η προστατευτική στάση των φοιτητών μου να φύγουμε όλοι μαζί από την αίθουσα και από τον χώρο του Πανεπιστημίου για να μην πάθω τίποτα εάν βγω έξω μόνος.
Παιδιά, με κάνατε υπερήφανο!
Μέσα στη μαυρίλα της εποχής που ζούμε, μέσα σε αυτή τη φαιά πραγματικότητα που μας περιβάλλει από όλες τις μεριές, μου δείξατε ότι υπάρχει ελπίδα, ότι η ελπίδα είστε εσείς, ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει, ότι εσείς είστε το μέλλον για το οποίο αξίζει να συνεχίζουμε να πολεμάμε.
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου.
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!
Α.Σ.


Wednesday, March 8, 2017

Ενοχή ή ευθύνη


Share/Bookmark
Η βασική διαφορά των φιλελευθέρων από τη μια με τους σοσιαλιστές και τους συντηρητικούς από την άλλη, είναι αυτή ανάμεσα στην υπευθυνότητα και στην ενοχή.

Οι συντηρητικοί αντιλαμβάνονται την ατομική ευθύνη ως συμμόρφωση με ένα δεδομένο σύστημα, όπου ο εκάστοτε ισχυρότερος αποφασίζει για τους άλλους και όποιος δεν ακολουθεί είναι ένοχος. Έτσι η ατομική ευθύνη μετατρέπεται σε ατομική ενοχή.

Για τους σοσιαλιστές, η ενοχή του ισχυρότερου διασφαλίζει τη συνοχή της κοινότητας και η ενοχή των πολλών την ισχύ του συστήματος.

Και οι δυο φιλοσοφίες έλκουν την καταγωγή τους από τη Θεολογία. Περιέχουν, με διαφορετικό τρόπο η κάθε μία, μια μεταφυσική συνεκτική εξουσία που επιβραβεύει και συγχωρεί, πράγμα κατά βάθος συμπληρωματικό και αλληλοϋποστηριζόμενο. Αρνούνται τη δυνατότητα μιας καθολικής υπευθυνότητας, συνεπώς μιας καθολικής ελευθερίας. Το μέλλον είναι νομοτέλεια εξωγενώς αποφασισμένη για τους περισσότερους ή για όλους, συνεπώς το παρόν βιώνεται από τους πιο πολλούς με την ανακούφιση της αναγνώρισης της αδυναμίας τους.

Οι φιλελεύθεροι ζουν σε έναν κόσμο που οι άνθρωποι, κάθε ένας χωριστά και ως κοινότητα, είναι υπεύθυνοι για τις επιλογές και τη μοίρα τους. Ενοχή δεν υπάρχει, μόνο ευθύνη ατομική και συλλογική, ενώ ο δρόμος είναι ανοιχτός σε όλα τα ενδεχόμενα, με μόνο μια βεβαιότητα: το ατομικό τέλος του καθενός.

Είναι ο πιο επίπονος κόσμος, σχεδόν ακατόρθωτος. Ενδεχόμενα ο πλέον τραγικός (ή κωμικός ενίοτε) όμως και ο πιο ελεύθερος, συνεπώς ο πλέον δημιουργικός.

Γι' αυτό κατορθώνει, εδώ και δυο αιώνες, να εμβολιάζει με ανατρεπτικές ιδέες τις πάντοτε πλειοψηφούσες θεολογίες.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

βλέπε σχετικά:
Μια μέρα με νοτιά



εικόνα: Rene Magritte, "Le retour", 1940




En castellano:

Culpabilidad o responsabilidad

La diferencia principal de los liberales por un lado, y los socialistas y los conservadores por el otro, es la que hay entre la responsabilidad y la culpabilidad.

Los conservadores entienden la responsabilidad individual como cumplimiento con un sistema dado, en lo cual el que en cada momento es mas poderoso decide para los otros, y el que no sigue es culpable. De este modo la responsabilidad individual se convierte en culpabilidad individual.

Para los socialistas, la culpabilidad del mas poderoso asegura la cohesión de la comunidad y la culpabilidad de los muchos el poder del sistema.

Ambas filosofías tienen su origen en la teología. Contienen, de modo diferente cada una, un poder metafísico y cohesivo, que premia y perdona, cosa al fondo igual, complementaria, que se apoya mutualmente. Niegan la posibilidad de una responsabilidad universal, y por consecuencia de una libertad universal. El futuro es una causalidad prescrita e inevitable que se define externamente para la mayoria, o para todos, y por consecuencia el presente se vive de la mayoría de la gente con el alivio de su impotencia de influirlo. 

Los liberales viven en un mundo que los hombres, cada uno por separado y sus comunidades, son responsables de sus elecciones y decisiones, son responsables de su destino. Culpabilidad no hay, solo responsabilidad individual y colectiva, mientras el camino esta abierto a todas las posibilidades excepto a una: el fin inevitable de cada uno. 

Es el mundo mas laborioso, casi inalcanzable. Tal vez el mas tragico (o algunas veces cómico), pero también el mas libre y el mas creativo. 

Por eso consigue, hace dos siglos, vacunar con ideas subversivas y renovadoras, las siempre mayoritarias teologías.