Saturday, May 19, 2018

Η ψήφος των απανταχού Ελλήνων πολιτών


Share/Bookmark
Νομίζω ότι υπάρχει μια παρανόηση σε σχέση με την ψήφο των απανταχού Ελλήνων πολιτών. Τα πολιτικά δικαιώματα στον σύγχρονο κόσμο, μετά το τέλος της φεουδαρχίας και της σκλαβιάς, έπαψαν να είναι συνδεδεμένα με το έδαφος, τον πλούτο, το θρήσκευμα, το εισόδημα, την περιουσία κλπ, αλλά είναι συνδεδεμένα μόνο και αποκλειστικά με την ιδιότητα του πολίτη. Σε όλα τα Δημοκρατικά Συντάγματα. Αφαιρούνται μόνο με αποφάσεις δικαστηρίων για αξιόποινες πράξεις, στο πλαίσιο της ποινής. Για κανένα άλλο λόγο.

Όσοι διατηρούν την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη, με τον τρόπο που προσδιορίζει ο νόμος (στην Ελλάδα, όπως και στις περισσότερες χώρες, δεν είναι ασύμβατη η διπλή ιθαγένεια) έχουν δικαίωμα, εφόσον το επιλέγουν και ενδιαφέρονται για την πορεία του Ελληνικού κράτους (που οφείλει να τους εκπροσωπεί και να προστατεύει τα συμφέροντα του απανταχού Ελληνισμού), να εγγραφούν στους Εθνικούς εκλογικούς καταλόγους και να πάνε στις εκλογές να ψηφίσουν.

Η συζήτηση γίνεται μόνον για το εάν θα διευκολυνθούν να ψηφίσουν επιστολικά ή με άλλον τρόπο από το εξωτερικό. Και στην περίπτωση αυτή, εάν δεν επιλέξουν να μετακινηθούν στην Ελλάδα στις Εθνικές εκλογές, για να εγγραφούν στους εθνικούς εκλογικούς καταλόγους, εάν δεν είναι ήδη εγγεγραμμένοι, ή/και για να ψηφίσουν την ημέρα των εκλογών, και τους δοθεί η δυνατότητα να ψηφίσουν από το εξωτερικό, η συζήτηση γίνεται για το πού και πώς θα καταμετρηθεί η ψήφος τους. Σε κάποια υφιστάμενη Ελληνική εκλογική περιφέρεια ή σε κάποια νέα κατοίκων εξωτερικού, με συγκεκριμένο αριθμό εδρών; Το δεύτερο φαίνεται ορθότερο, καθώς επιβεβαιώνει την έννοια της αντιπροσώπευσης, αλλά μπορεί να περιορίσει σε συγκεκριμένο εύλογο αριθμό εδρών αυτή την αντιπροσώπευση, ώστε να μην στρεβλώνεται το εκλογικό αποτέλεσμα και τα συμφέροντα της χώρας.

Άλλο ζήτημα δεν υπάρχει. Το Ελληνικό κράτος, απλώς, με μια (σκόπιμη) διοικητική παράλειψη θέσπισης νόμου, που προβλέπεται στο Σύνταγμά του, παρεμποδίζει την άσκηση αυτού του δικαιώματος σε όσους το επιθυμούν με κάποιον απλούστερο τρόπο. .

Προφανώς, ούτε όλοι ενδιαφέρονται να το κάνουν ούτε όλοι θα το κάνουν, να εγγραφούν σε καταλόγους εξωτερικού και να ψηφίσουν τους αντιπροσώπους τους.

Το Ελληνικό κράτος, όμως, είναι κράτος των Ελλήνων πολιτών, όπως κάθε σύγχρονο κράτος, δεν είναι κράτος των κατοίκων της Ελλάδας. Ούτε όσων έχουν κάποια ιδιοκτησία, ούτε όσων έχουν έσοδα, ούτε όσων είναι ενός θρησκεύματος ή μιας φυλής. Πολλοί εξάλλου κάτοικοι της Ελλάδας, που έχουν τα παραπάνω, έσοδα, κατοικία κλπ, δεν έχουν την ιδιότητα του πολίτη της και δεν ψηφίζουν, εάν δεν την αποκτήσουν, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα.

Τι να κάνουμε, αυτά είναι βασικές αρχές του σύγχρονου κόσμου.

Είναι πολύ απλή η συζήτηση, αν αναχθεί στα βασικά. Τα οποία δεν είναι α λα καρτ. Μας αρέσουν, δεν μας αρέσουν. Μας συμφέρουν, δεν μας συμφέρουν.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Friday, May 18, 2018

Correos (το ταχυδρομείο)


Share/Bookmark
Το ταχυδρομείο υπήρξε από την αρχαιότητα μια βασική υπηρεσία που ένωνε τους ανθρώπους και δημιουργούσε  τις αγορές τους. Προϊόντων, πληροφορίας,  γνώσης, αισθημάτων.  Από τις πρώτες καθολικές υπηρεσίες που επινοήσαμε. Με τον καιρό έγινε το αόρατο βασικό δίκτυο που συνέδεε όλους με όλους.  Με τις καθυστερήσεις, με τα χαμένα γράμματα, αλλά και με τη γενναιότητα των λειτουργών του, κατόρθωνε ως βασική Δημόσια Υπηρεσία να μεταφέρει και στα πιο απομονωμένα χωριά, στα πιο μακρινά σπίτια, στους πιο μοναχικούς ανθρώπους τα αντικείμενα, τα μηνύματα, την πληροφορία. Για αιώνες υπήρξε το κύριο και σταθερότερο μέσο επικοινωνίας, από άκρη σε άκρη του πλανήτη. Άνθρωποι περίμεναν το γράμμα του αγαπημένου τους προσώπου, ένα αντικείμενο, ερωτευμένοι, μάνες και παιδιά, αδέλφια, φίλοι, ο στρατιώτης από το μέτωπο.

Στην περίοδο του εμπορικού καπιταλισμού  και στη σύγχρονη εποχή ο ταχυδρόμος ενοποίησε τον κόσμο περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Αυτό το αόρατο χέρι με το γράμμα, διέρχονταν από όλα τα δίκτυα, τους δρόμους, τα λιμάνια, τα τραίνα, τα γαϊδουράκια, τα αεροπλάνα. Τα έθνη αντιλήφθηκαν την οικονομική και κοινωνική σπουδαιότητά του  και επέλεξαν να είναι μια από τις αδιαμφισβήτητες καθολικές υπηρεσίες, το δίκτυο που ενώνει τις αγορές και τους ανθρώπους.

Στις μέρες μας ο ρόλος του διαφοροποιήθηκε. Τα εθνικά ταχυδρομεία εξακολουθούν να είναι απαραίτητα για τις οριακές ανάγκες περιοχών και ανθρώπων, σε χαμηλό κόστος. Αλλά μεγάλο μέρος των μεταφορών καλύπτεται από ιδιωτικές υπηρεσίες κούριερ. Ένα άλλο γίνεται πλέον μόνον ηλεκτρονικά, τα γράμματα έχουν λιγοστέψει, όπως και τα κουτιά στους δρόμους όπου μπορούμε να τα ρίχνουμε. Και τα γραφεία λιγόστεψαν. Μένουν τα απαραίτητα.

Θέλησα να στείλω ένα μικρό πακετάκι σε έναν φίλο στην Αγγλία, στο Μπράιτον, που γιορτάζει τα 25 χρόνια γάμου του. Είναι ανάμεσα στους συναδέλφους που περισσότερο γνωρίζουν στον κόσμο την προχωρημένη ψηφιακή τεχνολογία, διεθνής σύμβουλος σε τέτοια θέματα. Ίσως γι' αυτό επέλεξε να μας καλέσει στην επέτειό του με μια κάρτα κι ένα γράμμα με το ταχυδρομείο. Κι έναν φάκελο εσώκλειστο για την απάντηση. Πήγα να τη στείλω με ένα μικρό δωράκι στα περίφημα correos. Ένα από τα όχι πολλά υποκαταστήματα που έχουν μείνει στη Βαρκελώνη. Δεν είχε κόσμο. Ο υπάλληλος που με εξυπηρέτησε, από το γκισέ του κρυμμένος πίσω από μια κολώνα, ήταν ομιλητικότατος, σχεδόν υπερβολικά.

Εκτός από το δεματάκι που έστειλα, αγόρασα και μερικά γραμματόσημα για γράμματα. Μου εξήγησε αναλυτικότατα πως μου δίνει μια δεσμίδα των 5, των 0,85 το καθένα για Ευρώπη. Επέμενε ιδιαίτερα στο ότι δεν είναι σαν τα άλλα, τα αυτοκόλλητα. Ότι αυτά δεν λήγουν ποτέ. Και να αλλάξει η τιμή, σε 2, 3, 5 χρόνια, εγώ θα μπορώ να κολλήσω το γραμματόσημό μου σε ένα γράμμα και αυτό θα ταξιδέψει απτόητο στον παραλήπτη του, από την αθάνατη υπηρεσία. Αισθάνθηκα ότι αγόρασα μια μετοχή αιωνιότητας.

Εν συνεχεία παρατήρησα γύρω μου. Υπήρχαν πίσω από τα γκισέ  διάφορα αντικείμενα. Κούκλες μπάρμπι και κάτι άλλες για αγόρια,  καναδυό επιτραπέζια παιχνίδια, μερικές αφισούλες. Λίγο μίζερα, κάπως σαν τα κινέζικα σουπερμάρκετ στο πολύ πιο φτωχό. Ο ευσυνείδητος υπάλληλος προσπάθησε να μου πουλήσει κάτι. "Έχουμε και παιχνίδια, αν θέλετε, να στείλετε. Δεν θέλετε κάτι άλλο; Με τα ρέστα μπορείτε να αγοράσετε και μια αφίσα. 'Η αν θέλετε ένα λαχείο" (κι αυτό κάπως μίζερο σε σχέση με τα λαχεία της περίφημης ONCE, ξυστά, με εικόνες, με εκατομμύρια). "Κληρώνει μια φορά την εβδομάδα", μου είπε ευγενικότατα και κάπως απελπισμένα. Σαν να προσπαθούσε να διασώσει κάτι σημαντικό χωρίς να χάσει την αξιοπρέπειά του, πουλώντας τα πενιχρά αυτά ανικείμενα, που δεν αξιώθηκαν βιτρίνα, τοποθετημένα προσεκτικά πίσω από τα γκισέ σε ψηλά ράφια που πιθανότατα κάποτε είχαν δέματα. 

Δεν κρύβω ότι συγκινήθηκα. Αγόρασα κάτι, ένα λαχείο, μια δόση ελπίδας μετά από τη μικρή πρέζα αιωνιότητας στα τετράγωνα χαρτάκια, που επιβιώνουν ακόμη από την επέλαση των ψηφιακών ξαδέλφων τους. Τα χρειαζόμαστε και μας χρειάζονται για να επιβιώσουμε. Όπως επιβιώνει η ανθρώπινη επαφή, η μυρωδιά, το άγγιγμα, ο έρωτας, η προσμονή για το μήνυμα στο μπουκάλι, για το χειρόγραφο, για το αντικείμενο που περιμένουμε,  από αυτό το αόρατο δίκτυο  που ενώνει πραγματικούς ανθρώπους, με τρεμάμενα χέρια, με φόβους, προσδοκίες, ορμές, θυμούς, αγάπες, κι όχι ψηφιακά προφίλ. Που κρατάει ενωμένα τα σώματα και τις ζωές μας, με τον χρόνο που τα παρασέρνει στον πλανήτη που σβουρίζει αδιάφορα, πέρα από θάλασσες κι από στεριές, να ταξιδεύουν παντοτινά στον σάκο του ταχυδρόμου.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Tuesday, May 15, 2018

Η βίαιη ιστορία της βεβαιότητας


Share/Bookmark
graffiti του Banksy στη λωρίδα της Γάζας 
Λίγη σκέψη, ελάχιστη γνώση, μηδαμινή ενσυναίσθηση, καθόλου ανθρωπιά!

Είμαστε αδύναμοι απέναντι στις απλουστεύσεις και τις φοβίες. Αυτό το συμπέρασμα συνάγω, όχι χωρίς θλίψη και μια αίσθηση προσωπικής αδυναμίας και κούρασης,  από τις οπαδικές στάσεις στο θέμα του Ισραήλ και των Παλαιστινίων.  Ακόμη και άνθρωποι του (υποτίθεται) σκεπτόμενου και μετριοπαθούς χώρου, αδυνατούν να διακρίνουν τις αποχρώσεις.  Κινούνται περισσότερο από τις φοβίες τους και τις αντιπάθειες παρά από τη συμπαράσταση και την ενσυναίσθηση  (empathy).  Μηχανικά. Σαν ρομπότ, χωρίς καν τεχνητή νοημοσύνη.

Φοβόμαστε Ισλάμ.
Ισραήλ καλό και αμυνόμενο.  Πολλοί και κακοί Άραβες. Με αυτοδίκαιο δικαίωμα να έχει πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ ολόκληρη (!). Κι ας είναι η Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα και ιερή πόλη τριών θρησκειών. Κι ας ανήκε σε δυο κράτη. Κι ας εξοντώνει  παιδιά κι ας  βομβαρδίζει σπίτια. Κι ας έχει αποκλείσει σαν ποντίκια σε μια ανοιχτή φυλακή, μια στενή λωρίδα στην ακρούλα της Μεσογείου,  εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη Γάζα, απ' όπου δεν μπορούν να πάνε πουθενά. Μήτε στην Αίγυπτο, μήτε στο Ισραήλ, μήτε στη θάλασσα. Κι ας εφαρμόζει τη σταλινική πολιτική της συλλογικής ευθύνης και του μαζικού τρόμου, που ριζοσπαστικοποιεί. Κι ας έχει καταλάβει τα εδάφη των Παλαιστινίων στη Δυτική όχθη και τη μισή Ιερουσαλήμ και το Γκολάν. Και ας τα εποικίζει δια της βίας . Κι ας διώχνει τους κατοίκους και ιδιοκτήτες με μεθόδους παρόμοιες με της Κεμαλικής Τουρκίας στην Κωνσταντινούπολη τους Έλληνες. Κι ας υπάρχουν οι υπερορθόδοξοι εβραίοι, με τα μαχαίρια και τον ακραίο εθνικισμό. Κι ας έχει παρανόμως πυρηνικά όπλα.

Φοβόμαστε Ισραήλ κι Εβραίους κι Αμερικάνους.
Όλοι καλοί οι Παλαιστίνιοι και κακοί οι παλιοεβραίοι. Κι ας αρνήθηκαν οι Άραβες γείτονες να συμβιβαστούν με την ύπαρξη του Ισραήλ στα αρχικά του σύνορα, όταν μαζεύτηκαν οι επιζήσαντες από τους Ναζί κι έφτιαξαν ένα κράτος, όπως μπορούσαν,  με τον όρκο ποτέ να μην αφήσουν να τους ξανασυμβεί αυτό το τρομερό που τους συνέβη. Κι ας μην καλοδέχτηκαν τους εβραίους μετά τον πόλεμο. Κι ας προσπάθησαν οι γείτονες να το εξαφανίσουν κάμποσες φορές. Κι ας υπάρχουν εξτρεμιστικές οργανώσεις εντός τους, που ανατινάζονται στα καφενεία του Τελ Αβίβ. Κι ας ήταν αυτό το κράτος του Ισραήλ ανοιχτό και φιλελεύθερο τόσα χρόνια, με πρωτοποριακές κοινοτικές οργανώσεις, τα κιμπούτς. Κι ας έχει ένα σημαντικό ειρηνιστικό  κίνημα και κατορθώνει να διατηρεί μια σχετικά ανοιχτή κοινωνία υπό ακραία στρατιωτικοποίηση.  Κι ας είναι μια περίπλοκη πολυφυλετική κοινωνία με εκατοντάδες φυλετικές καταγωγές, από ανατολή και δύση, Ευρώπη, Αφρική και Αμερική, άλλες πιο συντηρητικές, άλλες πιο προοδευτικές,  με μόνο κοινό μια αίσθηση του ανήκειν σε μια ευρύτερη κοινότητα που πολλές φορές είναι θρησκευτική, άλλες είναι απλά κάποια έθιμα και κάποιες παραδόσεις, μια αναβιωμένη πρόσφατα σχετικά κοινή γλώσσα.

Όλα τούτα είναι δύσκολα και περίπλοκα. Κοινωνίες με αντιφάσεις. Με διαφορετικές τάσεις εντός τους. Άλλες ιστορίες. Πιασμένες στη δαγκάνα της Ιστορίας. Σε γεωπολιτικές συγκρούσεις και αντιθέσεις που τους ξεπερνούν. Και που ο εκάστοτε ισχυρότερος, όταν έρχεται η ώρα να κάνει το βήμα, ή δεν μπορεί ή, όταν το τολμά, οι ακραίες αλληλοεπιβεβαιωνόμενες δυνάμεις του θανάτου, του φόβου και τους μίσους, τον εξοντώνουν. Ακόμη και βιολογικά αν είναι ηγέτης, σαν τον Γιτζάκ Ράμπιν, τον Ανουάρ Σαντάτ, τον Αραφάτ .

Αυτές οι δυνάμεις του φόβου, του μίσους και του θανάτου, είναι ακριβώς οι ίδιες που σχηματοποιούν την κάθε σύγκρουση σε καλούς και κακούς, δεν έχει σημασία από ποια μεριά τάσσονται κάθε φορά. Χωρίς να αναλύουν, δίχως να επιχειρούν να κατανοήσουν. Αρνούνται να εξανθρωπίσουν τον απέναντι, να αντιληφθούν τη δική του θέση, τις δικές του αντιφάσεις, το δικό του δράμα. Να μπουν έστω και κατ’ ελάχιστο, λογικά και συναισθηματικά, στη θέση του.

Και αποφαίνονται urbi  et orbi. Καλοί – κακοί. Δικοί μας – εχθροί.

Χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης, χωρίς έναν τόσο δα σκεπτικισμό, χωρίς αμφιβολία καμία, γεμάτοι βεβαιότητες, χωρίς αντίληψη της περιπλοκότητας της ιστορίας και των κοινωνιών. Με άγνοια και πλήρη άρνηση να μάθουν. Αλλά έτοιμοι να αποφανθούν. Υποχείρια των δικών τους φόβων και της δικής τους εχθροπάθειας κάθε είδους.

Αυτή η κατηγορία συνανθρώπων μας είναι τελικά η ίδια ακριβώς που σε άλλες συνθήκες, πιο ακραίες, όπως αυτές που ζουν οι Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι φίλοι μας, θα εμπόδιζαν οποιαδήποτε συνεννόηση. Θα απέτρεπαν οποιαδήποτε κατανόηση. Θα τάιζαν με  το λάδι του δικού τους φόβου έναν μανιχαϊκό και απάνθρωπο δυϊσμό,  τη φωτιά της αλληλοεξόντωσης. Μέχρι να πέσει και ο τελευταίος στο τελευταίο συρματόπλεγμα.  Μέχρι να γκρεμιστεί και η τελευταία πόλη.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος 





Wednesday, May 9, 2018

Τα κόμματα Theseus - Κλυταιμνήστρα


Share/Bookmark
Θέκλα, το κορίτσι με τα γένια, του Αρκά*
Η αντιπολίτευση του "όχι σε όλα" είναι αποτυχημένη από Δημοκρατική σκοπιά. Επιβεβαιώνει αυτό που επιθυμεί όποιος δεν σέβεται τους Δημοκρατικούς κανόνες: την κατάργηση του δια-λόγου, της έλλογης διαφωνίας ή συμφωνίας αρχών και προτεραιοτήτων. Τελικά επιβεβαιώνει τον λαϊκισμό, που στηρίζεται στο ότι οι εκάστοτε "εμείς" είμαστε καλύτεροι από τους εκάστοτε "αυτούς" (είναι πιθανό να συμβαίνει κάποιες φορές, αλλά ας σκεφτούμε πως το ίδιο ηθικολογικό επιχείρημα προβάλλουν και "αυτοί" και πού οδηγεί όλο "αυτό"). Ακυρώνει το ουσιαστικό, ότι "αυτό που προτείνουμε εμείς είναι καλύτερο σύμφωνα με τις απόψεις μας από αυτό που προτείνουν αυτοί", που είναι η βάση της δημοκρατικής κανονικότητας. Επιβεβαιώνει την εκτροπή.

Από αυτή την άποψη, νομίζω ότι το πιο σημαντικό για την πρόοδο και την επαναφορά στη Δημοκρατική κανονικότητα είναι η αποφυγή αυτής της παγίδας, των μετώπων και των χαρακωμάτων, της πολεμικής ρητορικής τύπου ΚΚΕ, στο ορθόδοξό του τροπάρι της Μεγάλης Εβδομάδας ή, πολύ πιο επικίνδυνα, της ναζιστικής εκτροπής.

Είναι ελπιδοφόρο, λοιπόν, και υγιές στην Ελλάδα οι συντηρητικοί να μπορούν να ψηφίσουν ως συντηρητικοί, οι φιλελεύθεροι ως φιλελεύθεροι και οι σοσιαλιστές ως σοσιαλιστές. Το αντίστροφο θα έπρεπε να μας ανησυχεί. Ας μη μας σοκάρει καθόλου, λοιπόν, που οι εκπρόσωποι ενός κατά βάση συντηρητικού κόμματος ψηφίζουν κατά πλειοψηφία ως συντηρητικό κόμμα. Ούτε ότι οι φιλελεύθεροι εκφράζονται από άλλες ψήφους και άλλες απόψεις. Ούτε ότι η ευρύτερη αριστερά έχει άλλη προσέγγιση. Είναι ένα σημαντικό βήμα επιστροφής στην κανονικότητα.

Οι ψηφοφόροι δεν αποφασίζουν από ένα θέμα μόνο. Αλλά από ένα σύνολο θεμάτων και θέσεων και τις προτεραιότητες που τους δίνουν. Οι γκρούπις και οπαδοί κάθε είδους ας μη θίγονται από διαφωνίες ή κριτική. Πρέπει να το συνηθίσουν. Ιδιαίτερα όταν διεκδικούν δημοκρατικές δάφνες. Όπως και οι πολίτες, να μη φανατίζονται από ένα ζήτημα και να χάνουν τη μεγάλη εικόνα. Αν κάποιο κόμμα ή κάποια κόμματα επιδιώκουν να συμβιβάσουν στην αισθητική ή στο πρόγραμμά τους πράγματα που εκ πρώτης όψεως είναι αντιφατικά και αντίθετα, είναι κι αυτό νόμιμο και θεμιτό, στον βαθμό που ενώνονται από άλλα που κρίνουν σημαντικότερα.

Αλλά υπόκειται σε κριτική, σε κάποιους αρέσει σε κάποιους όχι, κάποιοι θα το επιλέξουν κάποιοι όχι. Είτε βρίσκεται στα θεωρεία της βουλής είτε στα έδρανα, ένα κόμμα Theseus - Κλυταιμνήστρα , είτε εσωτερικεύοντας τις αντιφάσεις, όπως η ΝΔ, το παλιό ΠΑΣΟΚ, είτε με εξωτερικές συμμαχίες, όπως οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, εκτίθεται στην κριτική, την αποδοχή ή την απόρριψή μας.

Είμαστε κατά βάθος ανεκτική κοινωνία, κι ας λένε. Εδώ και σαράντα χρόνια τουλάχιστον δεν μας έχει χαλάσει η τρίχα με το μπλε, πράσινο ή κόκκινο φόρεμα και τις πορτοκαλί γόβες στα κόμματα Θησέας-Κλυταιμνήστρα. Και την ψηφίζουμε ανελλιπώς και τη βλέπουμε στα έδρανα της βουλής. Γιατί να μας ενοχλεί κάποιος που την υπερασπίζεται τουλάχιστον στην καθημερινότητά του και στο σώμα του και είναι απλώς στα θεωρεία, όπως το Τζέησον-Αντιγόνη;

Από την άλλη, ας δούμε το θετικό. Με αυτά και με αυτά, οι θέσεις, οι αντιλήψεις, οι ιδέες εξελίσσονται, ο διάλογος γίνεται, στραβά κουτσά αλλά γίνεται, οι άνθρωποι αλλάζουν μέσα από αυτόν. Το κυρίαρχο κάποτε γίνεται σταδιακά παρελθόν, ο κόσμος αναγνωρίζει νέες νομιμότητες, που με τη σειρά τους θα γίνουν συντηρητικές παραδόσεις κάποια στιγμή.

Ζητούμενο είναι οι σοβαρές θεσμικές παρεμβάσεις, στο εκλογικό σύστημα, στη διάκριση εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, στην ανεξαρτησία των τεχνοκρατικών οργάνων και της διοίκησης, στη διαδικασία αντιπροσώπευσης, που θα παγίωναν, θα έκαναν δημιουργική και βιώσιμη, θα βάθαιναν αυτή την δημοκρατική πολυμορφία. Αυτή την εμβάθυνση της Δημοκρατίας, με τη μετατροπή της πολιτικής αντιπαράθεσης σε διάλογο και αντιπαράθεση απόψεων στις οποίες διαφωνούμε, αντιστρατεύτηκε το πολιτικό κατεστημένο των "πολυσυλλεκτικών" κομμάτων του ιδεολογικού πολτού.

Σε αυτές απαιτείται συναίνεση. Αυτό είναι το πράγματι παλιό που πρέπει να ηττηθεί.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος





Θέκλα, το κορίτσι με τα γένια, του Αρκά. 
Ίσως είναι η πιο χαρακτηριστική απεικόνιση των πολιτικών αντιφάσεων, της ανεκτικότητας του Έλληνα. Διευθύντρια του εθνικού μας τσίρκου ή των εθνικών μας κυβερνήσεων. Αυταρχική, αυτάρεσκη, μισητή κι αγαπημένη.




Wednesday, May 2, 2018

Η μαγική εικόνα πίσω από τις φωτιές του Παρισιού


Share/Bookmark
Οι συμμετέχοντες στις διαδηλώσεις του Παρισιού ήταν, σύμφωνα με την αστυνομία, 20.000 στα μπλοκ της CGT και των αλλων συνδικαλιστικων οργανώσεων και άλλοι 14.500 στα ριζοσπαστικά μπλοκ, μέσα στα οποία βρίσκονταν περίπου 1.200 άτομα των μαύρων μπλοκ των εξτρεμιστών. Πολλοί από τα προάστια γκέτο, δείγμα της αποτυχίας ενσωμάτωσης των πληθυσμών όταν στηρίζονται στους γεωγραφικούς διαχωρισμούς. Αυτά τα γκρουπ, προκειμένου να τιμήσουν την εργατική πρωτομαγιά, αποφάσισαν να σπάσουν τα καταπιεστικά αυτοκίνητα του κοσμάκη και τις βιτρίνες των μαγαζιών από το gare d´Austerlitz  ως την Porte d´Ιtaly, τα οποία έφτιαξαν εργάτες, ανήκουν ως επί το πλείστον σε εργάτες και μαγαζιά στα οποία δουλεύουν εργαζόμενοι, ως επί το πλείστον χαμηλότερου εισοδήματος. Για τον περασμένο χρόνο η αστυνομία είχε υπολογίσει το σύνολο σε 30.000 ατομα στην πρωτεύουσα χωρίς να κάνει διάκριη στα μπλοκ. Η ίδια η συνδικαλιστική ομοσπονδία CGT, που διαχώρισε τη  θέση της από τους μπαχαλάκηδες, ανακοίνωσε ότι  φέτος συμμετείχαν 55.000 συνολικά στη διαδήλωση στη Γαλλική Πρωτεύουσα, 25.000 λιγότεροι από το 2017. Οι αριθμοί αποκλίνουν ελάχιστα ανάμεσα στους δυο φορείς και κάπου εκεί είναι ασφαλώς η πραγματικότητα.

Το σύνολο του πληθυσμού του Ile de France, της ευρύτερης περιφέρειας του Παρισιού, ανέρχεται σε 12 εκατομμύρια. Είναι το 18% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Παράγει ΑΕΠ 681 δισεκατομμύρια ευρώ (σχεδον τέσσερεις φορές αυτό της Ελλάδας) και 56 χιλιάδες ευρώ κατά κεφαλήν εισόδημα, από τα υψηλότερα στην Ευρώπη.  Στην περιοχή συγκεντρώνεται μεγάλο μέρος της βιομηχανικής παραγωγής της Γαλλίας όπως και υπηρεσιών και εμπορίου. Δέχεται κάθε χρόνο 32 εκατομμύρια τουρίστες.

Στην περιφέρεια του Παρισιού  απασχολούνται συνολικά 6,11 εκατομμύρια μισθωτοί και ελεύθεροι επαγγελματίες και ζουν  971 χιλιάδες άνεργοι, σύνολο 7 εκατομμύρια εργατικός πληθυσμός. Οι υπόλοιποι είναι παιδιά, σπουδαστές και συνταξιούχοι.

Από αυτούς θεώρησαν ότι πρέπει να συμμετάσχουν στη διαδήλωση για την Εργατική Πρωτομαγιά το 0,70% περίπου! (σύμφωνα με τα πιο αισιοδοξα στοιχεία της CGT).  Εκ των οποίων στα ριζοσπαστικά μπλοκ βρέθηκε το 0,2% και στους μπαχαλάκηδες των μαύρων μπλοκ 1200 άτομα, το 0,016% του συνολικού πληθυσμού των κάθε είδους εργαζομένων της περιφέρειας!

Κι όμως, αυτό το 0,016% μπορεί να προκαλέσει μια δυσανάλογη με το μέγεθός του ζημιά, που πλήττει έμμεσα ή άμεσα , κυρίως μέσω της εικόνας,  την περιουσία και εργασία του υπόλοιπου 99,984% των εργαζομένων. Ενώ το 0.3% που διαδήλωσε στην κανονική διαδήλωση της CGT μαζί με το άλλο 0,2% που διαδήλωσε στα ριζοσπαστικά μπλοκ, διεκδικούν να  μιλούν εξ ονόματος του υπόλοιπου 99,5% των εργαζομένων, που δεν έκανε τον κόπο να παραβρεθεί στην αιωνόβια εαρινή επέτειο.

Είναι αυτή η μαγική εικόνα των αριθμών, που κρύβουν πίσω από τις εικόνες των μίντια την παρακμή αυτού που υπήρξε κάποτε σημαντικό κίνημα. Ένα κίνημα  που έσπρωξε τον κόσμο μπροστά, επέφερε δραστικες  μικροικονομικές αλλαγές και μακροικονομικές ισορροπίες, βελτιώνοντας τελικά το μοντέλο λειτουργίας της οικονομίας της αγοράς, διορθώνοντας τις ανισορροπίες και τις ακρότητες και φέρνοντας ειρήνη και ευημερία για περίπου 70 χρόνια. Τη μεγαλύτερη συνεχή περίοδο ειρήνης κι ευημερίας της ιστορίας της Ευρώπης και της Δύσης γενικότερα.
Αλλά έχει πλέον άλλον ρόλο και, κυρίως, παίρνει άλλες μορφές, λειτουργεί με διαφορετικά μέσα στον κόσμο που έχει ανατείλει το κίνημα αυτό.

Παρά με Εργατική Πρωτομαγιά  τα γεγονότα του Παρισιού, και αλλού, μοιάζουν πιο πολύ με λιτανεία επιταφίου, στην οποία προσκολήθηκαν μερικοί θρασείς, παραμελημένοι ή ανάγωγοι πιτσιρικάδες με βαρελότα. Που γίνονται όμως πρότυπα μαγκιάς κι έτσι αναπαράγονται. Δεν παύει να είναι όμως, όπως και να το δει κανείς, μια λιτανεία που σέρνεται πίσω από κάτι που έχει πια σαρώσει η εποχή, στολισμένο με λουλούδια και ανοιξιάτικες μυρωδιές, και ακόμη δεν είναι σαφές τι και πώς θα το αντικαταστήσει.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος 



Πηγές πληροφοριών:
La Vanguardia
Chiffres-clés de la région Ile-de-France (2017)



Saturday, April 28, 2018

Αναδοχή και υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια: τίνος είναι το πρόβλημα, τελικά;


Share/Bookmark
Μήπως, τελικά, το ψυχολογικό πρόβλημα, η ανασφάλεια ταυτότητας (που προκαλεί τον φόβο και την υπεραντίδραση) δεν βρίσκεται ούτε από την πλευρά των ομόφυλων, ούτε των ετερόφυλων ατόμων και γονέων, που αποδέχονται και είναι άνετοι με την οικογένειά τους, ούτε των παιδιών τους, αλλά βρίσκεται από την άλλη πλευρά;

Μήπως η πηγή της αντίδρασης δεν είναι η έγνοια για τα "καημένα τα παιδιά" που, όπως λένε οι επιστήμονες και η διεθνής βιβλιογραφία, δεν αντιμετωπίζουν κάποιο πρόσθετο πρόβλημα από την παρουσία ή απουσία κάποιου φύλου ανάμεσα στους γονείς τους, αλλά από άλλους πολύ γνωστούς παράγοντες, όπως σε όλες τις οικογένειες, τα οικονομικά, την ποιότητα των σχέσεων γονέα παιδιού και των γονέων μεταξύ τους;

Μήπως η ανησυχία δεν προέρχεται από την έγνοια για το τυχόν κοινωνικό bullying ή διακρίσεις σε βάρος των παιδιών ομόφυλων οικογενειών; Διότι, προφανώς, αν ήταν γι' αυτό, η καλύτερη αντιμετώπιση θα ήταν η πλήρης νομική κάλυψη, η ενημέρωση και η τιμωρία κάθε διάκρισης ή bullying και όχι η συνέχιση διακρίσεων απέναντι σε υπαρκτές οικογένειες, διαζευγμένες, μονογονεϊκές, ομόφυλες με ή χωρίς παιδιά.

Μήπως, εν τέλει, το ασταθές, το φοβικό εντός πολλών (μερικών προέρχεται απλώς από άγνοια και έλλειψη ενημέρωσης) λίγο ή πολύ αντιδρώντων είναι η ασφάλεια για τη δική τους φύση, τη δική τους ταυτότητα, το μονοπάτι της δικής τους ζωής; Μήπως αυτό τους κάνει να προσλαμβάνουν ως απειλή την οικογενειακή ολοκλήρωση, τη χαρά και την ευτυχία των άλλων;

Μήπως πρέπει να το ψάξουν λίγο μέσα τους, γιατί, για ποιο λόγο, αισθάνονται έτσι, τι προσωπική ανασφάλεια έχουν όσοι αισθάνονται απειλημένοι από την πιθανότητα κανονικής και ευτυχούς οικογενειακής ζωής των ομόφυλων οικογενειών;

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


--------------------
Τι λένε οι ειδικοί
Παρέμβαση 55 ακαδημαϊκών για την αναδοχή και υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια

Ως πανεπιστημιακοί της Ελλάδας και του εξωτερικού στον ευρύτερο χώρο της ψυχολογίας, επιθυμούμε να συνδράμουμε στη δημόσια συζήτηση που διεξάγεται σχετικά με την αναδοχή αλλά και την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, με την παρακάτω τοποθέτηση, η οποία βασίζεται αυστηρά στην επιστημονική βιβλιογραφία και είναι σε συμφωνία με τις δημόσιες τοποθετήσεις της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας, της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, της Αμερικανικής Ιατρικής Εταιρείας και της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής (βλ. https://goo.gl/2yqcF2).

Η ανασκόπηση της σχετικής επιστημονικής βιβλιογραφίας καταλήγει στο ξεκάθαρο συμπέρασμα ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των γονέων δεν έχει μετρήσιμες επιπτώσεις στην ποιότητα των σχέσεων γονέα-παιδιού, στην ψυχική υγεία των παιδιών ή στην κοινωνική τους προσαρμογή. Δεν έχουν βρεθεί διαφορές αναφορικά με κρίσιμους παράγοντες, όπως η αυτοεκτίμηση, το άγχος, η κατάθλιψη και τα προβλήματα συμπεριφοράς. Κατά συνέπεια, οι ισχυρισμοί ότι τα παιδιά ομοφυλόφιλων γονέων δεν αναπτύσσονται το ίδιο καλά σε σχέση με τα παιδιά ετεροφυλόφιλων γονέων, δεν βρίσκουν υποστήριξη στην επιστημονική ερευνητική βιβλιογραφία. Αντίθετα, τα επιστημονικά ευρήματα συμφωνούν στο ότι οι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι είναι τόσο κατάλληλοι και ικανοί ως γονείς όσο είναι και οι ετεροφυλόφιλοι. Επιπρόσθετα, η εμπειρική έρευνα δεν υποστηρίζει την αντίληψη ότι η ανατροφή από ομοφυλόφιλο γονέα επηρεάζει την ανάπτυξη της ταυτότητας φύλου του παιδιού, ενώ δεν υπάρχουν εμπειρικά δεδομένα ότι η παρουσία τόσο του αντρικού όσο και του γυναικείου προτύπου στο σπίτι προάγει την προσαρμογή και ευεξία παιδιών και εφήβων.

Εκατοντάδες μελέτες που διεξήχθησαν τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν οδηγήσει σε συμφωνία σε ό,τι αφορά τους παράγοντες που σχετίζονται με την υγιή προσαρμογή των παιδιών και των εφήβων. Οι τρεις πιο σημαντικοί είναι: (1) η ποιότητα των σχέσεων γονέα-παιδιού, (2) η ποιότητα των σχέσεων των σημαντικών ενηλίκων στη ζωή του παιδιού ή του εφήβου (για παράδειγμα οι σχέσεις ανάμεσα στους γονείς) και (3) οι οικονομικοί και άλλοι πόροι που είναι στη διάθεση του παιδιού ή του εφήβου. Οι παράγοντες αυτοί φαίνεται να είναι οι ίδιοι ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό προσανατολισμό των γονέων. (Bιβλιογραφία που υποστηρίζει τα παραπάνω συμπεράσματα βρίσκεται εδώ: goo.gl/YeyPxm).


Πηγή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ



Wednesday, April 25, 2018

Οι ανέτοιμοι (κι ανέντιμοι) πολιτικοί


Share/Bookmark
Δουλειά των πολιτικών προσώπων και φορέων δεν ειναι να διαπιστώνουν αν "η κοινωνία είναι έτοιμη". Είναι να την ετοιμάζουν αναλαμβάνοντας την ευθύνη να υπερασπίζονται για να πείσουν για τις απόψεις τους που θεωρούν ορθές.

Ένας πολιτικός, ένας φορέας, που χρησιμοποιεί τη φράση "η κοινωνία δεν είναι έτοιμη" για οποιοδήποτε θέμα, κοινωνικό, οικονομικό, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, είναι σαν να σας λέει "σωστό είναι, αλλά δεν τολμώ να το πώ και να το.παλέψω, γιατί θα χάσω μερικές ψήφους ανθρώπων που δεν θα κατορθώσω να πείσω".

Δηλαδή, είναι ο ίδιος ανέτοιμος να κάνει τη δουλειά για την οποία διεκδικεί την ψήφο μας: να πείθει για τις απόψεις που θεωρεί σωστές αυτούς που δεν συμφωνούν με αυτές. Να διαλέγεται και να συμμαχεί για να επιβάλλει αυτό που θεωρεί σωστό. Να κάνει την κοινωνία να εξελίσσεται.

Εάν για ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΘΕΜΑ ακούσετε κάποιον πολιτικό (οχι κοινωνικό επιστήμονα) να δηλώνει ενοχικά "η κοινωνία δεν είναι έτοιμη", μην τον ψηφίσετε ποτέ. Σας κοροϊδεύει κατάμουτρα, μετά βεβαιότητος. Σας πετάει το μπαλάκι. Απαιτεί από εσάς να κάνετε τη δουλειά για την οποία ζητεί να τον ψηφίσετε (και να τον πληρώσετε). Καλύτερα ψηφίστε κάποιον που υπερασπίζεται τις απόψεις του, κι ας διαφωνείτε με αρκετές από αυτές.

Ο κύριος "η κοινωνία δεν είναι έτοιμη", στην καλύτερη περίπτωση, δεν κάνει για τη δουλεια που διεκδικεί. Ποτέ δεν θα κανει κάτι από αυτά που περιμένετε, γιατί ποτέ "η κοινωνία δεν θάναι έτοιμη". Στη χειρότερη, είναι κοινός απατεώνας.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος