Saturday, June 17, 2017

Η υψηλή τέχνη της α-νοησίας


Share/Bookmark
Αν έλεγε ο κ. Υπουργός:
"Πρόσβαση στις βασικές υπηρεσίες για όλους", σε μια χώρα με χιλιάδες ανασφάλιστους, ανέργους που χάνουν το δικαίωμα πρόσβασης στο σύστημα υγείας, νέους που δεν το είχαν ποτέ, όταν έχασαν την οικογενειακή κάλυψη, αν υπήρχε, ανθρώπους , οικογένειες ολόκληρες που δεν έχουν να πληρώσουν και χρωστούν στον ΟΑΕΕ και εκβιάζονται με τη στέρηση ενός βασικού ανθρώπινου δικαιώματος, θα ήταν κατανοητό. Στο κάτω κάτω, είναι όρος επιβίωσης των ανθρώπινων κοινοτήτων: η ύπαρξη ανθρώπων με προβλήματα υγείας σε μια κοινότητα είναι σημαντική απώλεια πόρων για όλους και αποτελεί τεράστιο κίνδυνο για όλους. Ούτε να εργαστούν μπορούν παραγωγικά άνθρωποι με προβλήματα υγείας που δεν αντιμετωπίζονται και αποτελούν κίνδυνο για τους άλλους. Το ξέραν ακόμη και οι πρωτόγονοι, που προσπαθούσαν να θεραπεύσουν όλα τα μέλη της φυλής. Αν μεγάλο μέρος της κοινότητας αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, η ισχύς της και η ευμάρεια όλων υποχωρεί και το είδος κινδυνεύει. Στα σύγχρονα Ευρωπαϊκά κράτη οι βασικές παροχές υγείας είναι καθολικές, με ευθύνη και κόστος της κοινότητας. Η "σοσιαλιστική" Ελλάδα ΔΕΝ φαίνεται να ανήκει σε αυτά. 

Όμως, θα αναρωτιόταν κανείς, αν θέλει να πει αυτό, γιατί δεν το κάνει και κάνει τα αντίστροφα; Κυβέρνηση είναι.

Αν έλεγε:
"Βελτίωση των βασικών υπηρεσιών υγείας για όλους", επίσης κατανοητό θα ήταν. Πώς αυτή την καθολική υπηρεσία θα μπορέσουμε να τη βελτιώσουμε για όλους, να αξιοποιήσουμε καλύτερα τους πόρους, τα μέσα, να αναδιαρθρώσουμε ό,τι δεν λειτουργεί, να απολύσουμε, να προσλάβουμε, να αλλάξουμε συστήματα για να έχουν όλοι καλύτερη βασική περίθαλψη. Κατανοητό θα ήταν.
Πάλι, βέβαια, θα αναρωτηθεί κανείς: τι έκανε γι' αυτό; Έκοψε τα φάρμακα στους καρκινοπαθείς, για παράδειγμα.

Αλλά τούτο το κρυπτικό:
"ΥΓΕΙΑ ΙΣΟΤΙΜΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ" !!!
Τι παναπεί ο ποιητής;

- Να πληρώνουν όλοι την ίδια τιμή (ΙΣΟ-ΤΙΜΟ): Κάπως άδικο και ανεφάρμοστο. Δηλαδή, το ίδιο θα πληρώνει στο κοινό σύστημα υγείας ο άνεργος και το ίδιο ο εργαζόμενος, ή ο υψηλόμισθος, ή ο εύπορος, ή ο ηλικιωμένος; Ούτε στο πιο ακραίο σενάριο αναβίωσης των μεσαιωνικών κοινοτήτων, σε μια ακραία δυστοπία, δεν υπάρχει αυτό, ούτε με τους μάγους της φυλής. Οι πιο εύποροι τους συντηρούσαν. Και εν πάση περιπτώσει, δεν περιμένεις να ακούσεις κάτι τέτοιο από έναν εκπρόσωπο της δήθεν "αριστεράς".

Μήπως θέλει να πει άραγε:
- Να έχουν όλοι την ίδια Υγεία (ΙΣΟ-ΤΙΜΗ); Νέοι, γέροι, γυναίκες, άνδρες, εύρωστοι και ασθενείς. Ούτε στη Βόρεια Κορέα!

'Η μήπως:
- Να εμποδίσουμε όσους λαμβάνουν καλύτερες υπηρεσίες να τις πληρώνουν επιπροσθέτως από την τσέπη τους, ενώ ήδη συνεισφέρουν στην υγεία όλων με τους φόρους τους; Αυτό κάπως πιο αντίστοιχο μου ακούγεται με τον κυβερνώντα φθόνο: η εξίσωση προς τα κάτω.

Ίσως όμως να είναι μια ακόμη επίδειξη της υψηλής τέχνης της αρλούμπας, της α-νοησίας, της γλώσσας του τίποτε.

Ατιμούληδες! Ας τους παραδώσουμε στη χλεύη.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος







Thursday, June 15, 2017

Η αρκούδα στο δωμάτιο;


Share/Bookmark
Paul Ryan
Κι ενώ οι Έλληνες πανηγυρίζουν με ανακούφιση σε ένα σόου που κανείς δεν προσέχει πια, (ούτε ασχολείται κανείς σοβαρά στον παγκόσμιο τύπο, η υπόθεση έχει κλείσει, πάνε οι μέρες του "μεγαλείου της ψωροκώσταινας") οι εξελίξεις στις ΗΠΑ είναι κατακλυσμιαίες.

Ο Ειδικός Σύμβουλος Robert Mueller, που - μετά την απόλυση του Διευθυντή του FBI Comey από τον Πρόεδρο Trump - διορίστηκε από τον Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, με απεριόριστες εξουσίες, πρώην Διευθυντής του FBI o ίδιος διορισμένος από τον George Bush τον νεώτερο, που χαίρει γενικού σεβασμού και εκτίμησης, φαίνεται πως πλέον έχει επεκτείνει την έρευνα στον ίδιο τον Πρόεδρο για να διακριβωθεί εάν υπήρξε απόπειρα παρακώλυσης Δικαιοσύνης.

Παράλληλα, μόλις έγινε γνωστό ότι η έρευνα για τις υποψίες συνεργασίας Αμερικανών πολιτών με τις υπηρεσίες κατασκοπείας της Ρωσίας, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, επεκτείνεται στον πολύ στενό κύκλο του Προέδρου. Στο μικροσκόπιο της έρευνας βρίσκεται ο γαμπρός του, Jared Kushner, o στενότερος συνεργάτης του και το πιο ισχυρό πρόσωπο στον Λευκό Οίκο. Ερευνώνται οι σχέσεις του με τον παραιτηθέντα Michael Flynn,  σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας, που παραιτήθηκε και στη συνέχεια ζήτησε αμνηστία από το Κογκρέσο για να μιλήσει, η οποία ακόμη δεν του έχει δοθεί. Ερευνώνται και άλλες σχέσεις του γαμπρού του με τους Ρώσους. 

Στον αέρα βγαίνουν προσπάθειες του Τραμπ να αποδυναμώσει τις κυρώσεις στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της transition. 

Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος έχει περιέλθει σε κατάσταση απομόνωσης ακόμη και ψυχολογικής. Ένας από τους λίγους στενούς του φίλους, που έχει επαφή μαζί του για είκοσι χρόνια, δήλωσε επί τούτου στο κανάλι του ότι ο Πρόεδρος σκεφτόταν να απολύσει τον Mueller, συμβουλεύοντάς τον να μην το κάνει. Τυπικά έχει το δικαίωμα να το ζητήσει από τον Υφυπουργό Δικαιοσύνης, και αν αυτός αρνηθεί να τους απολύσει και τους δυο. Είναι προφανές ότι αυτό θα άνοιγε μια άνευ πρoηγουμένου θεσμική κρίση στις ΗΠΑ και θα σήμαινε το τέλος της Προεδρίας του. Είναι ενδιαφέρουσα η παρατήρηση δημοσιογράφων ότι ο φίλος του τα λέει στα μέσα του Τραμπ για να τον ακούσει ο Πρόεδρος, διότι αντιλαμβάνεται ως σημαντικό και αντιδρά μόνο σε  αυτό που λέει η τηλεόραση, όχι την προσωπική επαφή. Υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία και γεγονότα που δείχνουν εντεινόμενη ψυχολογική αστάθεια, σύμφωνα με πολλούς ειδικούς.

Κάθε ώρα αποκαλύπτονται νέα στοιχεία και συμβαίνουν γεγονότα που παίρνουν τη μορφή τσουνάμι. Ενώ αμήχανοι οι συνεργάτες του Λευκού Οίκου καταθέτουν στη Γερουσία αρνούμενοι να μιλήσουν, εμφανώς σε δύσκολη θέση, και οι Διοικητές και Πρώην Διοικητές των Υπηρεσιών Ασφάλειας εμφανίζονται εξαιρετικά ανήσυχοι. Κανένας από τους Υπουργούς του Τραμπ, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, δεν φαίνεται να ασχολείται σοβαρά με την αντιμετώπιση της βεβαιωμένης από τις Υπηρεσίες (FBI, NSA, CIA) πολύ σημαντικής απειλής τρίτης εχθρικής χώρας με διαρκείς οργανωμένες κυβερνοεπιθέσεις και παρεμβάσεις σε κρίσιμα θέματα λειτουργίας της Δημοκρατίας των ΗΠΑ (όχι μόνο κατά την προεκλογική περίοδο). Δεν αποτελεί προτεραιότητα. Δεν ρωτούν, δεν ασχολούνται (συνειδητά;).

Mike Pence
Πέρα από τον Πρόεδρο και ο Αντιπρόεδρος Mike Pence, εξέχoν μέλος του ακροδεξιού Tea Party, ο πρώτος στη διαδικασία διαδοχής μετά την αποπομπή ή την παραίτηση, προσέλαβε δικηγόρο.

Ο κλήρος της διαδοχής μπορεί να πέφτει στον συντηρητικό αλλά φυσιολογικό και έμπειρο στα πολιτικά ρεπουμπλικάνο, 47χρονο Paul Ryan, από το Wisconsin. Πιθανότατα οι ρεπουμπλικάνοι, που έχουν ένστικτο αυτοσυντήρησης, να έχουν ήδη συνειδητοποιήσει ότι μόνη τους πιθανότητα να αποφύγουν μια συντριβή σε δυο χρόνια (μαζί με την παγκόσμια υποχώρηση της επιρροής της χώρας και την αποσταθεροποίηση της Δύσης) είναι η διαδοχή να γίνει το συντομότερο δυνατό. Και ενδεχόμενα να παρακάμψουν τον σκόπελο του αντιδημοφιλή και άχρωμου Αντιπροέδρου. Ώστε ο νέος Πρόεδρος να έχει τον χρόνο να επιβληθεί και να ανακάμψει, προωθώντας την ατζέντα τους.

Εν τω μεταξύ, κι ενώ το κύμα φουσκώνει, κανείς (ακόμη) δεν έχει διατυπώσει δημόσια την πιο απλή σκέψη που είναι στο μυαλό όλων, γιατί δεν είναι ακόμη έτοιμοι για αυτό που συνεπάγεται η απάντηση:

"Τι πιο φυσικό, εάν ο Τραμπ δεν είχε κανένα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ θέμα με τη ρωσική collusion, o ίδιος να έδινε όλα τα στοιχεία και να διευκόλυνε όλες τις έρευνες, για να τελειώσουν μια ώρα αρχύτερα, και να ζητούσε την εμβάθυνση κι επιτάχυνσή τους; Αντί να πιέζει να σταματήσουν, να επιχειρεί να προστατεύσει υπόπτους (πιθανούς ενόχους ή μάρτυρες) και να αρνείται να συνεργαστεί φέρνοντας στα όρια τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας; Τι φοβάται;"

Η υποψία αυτή είναι πρωτόγνωρης σημασίας για τις ΗΠΑ και για τη Δύση, με δεδομένη τη σημασία του Αμερικανού Προέδρου για την ασφάλεια και σταθερότητα των ΗΠΑ και του ελεύθερου κόσμου, και γίνεται σταδιακά πιο έντονη.

Διότι όταν διαπιστώσεις το προφανές, πως η αρκούδα (κι όχι ο ελέφαντας) έχει τρυπώσει στο δωμάτιο, στο οβάλ δωμάτιο, πρέπει να ξέρεις τι να την κάνεις. Να είσαι έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο, να την αδρανοποιήσεις ακαριαία, αν δεν θέλεις να γίνουν όλα γυαλιά καρφιά από τις πιο ακραίες, απρόβλεπτες και επικίνδυνες αντιδράσεις πανικού. Και του ζώου και του κοινού.

Φαίνεται όμως πως ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος
Image may contain: 1 person


Show More Reactio

Monday, June 5, 2017

Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος


Share/Bookmark
Κάθε φορά που γίνεται ένα τρομοκρατικό χτύπημα επαναλαμβάνονται οι ίδιες συζητήσεις, με τα ίδια επιχειρήματα, και εντείνεται η πόλωση.

Λίγοι όμως αναρωτιούνται: «Τι επιδιώκουν στα αλήθεια όσοι υποκινούν και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για αυτού του είδους την τυφλή βία και την υποκινούν άμεσα και έμμεσα;" (όχι οι διαταραγμένοι τρελοί του Θεού που ανατινάζονται, αυτό έχει εύκολη κοινωνιολογική και ψυχολογική ερμηνεία).

Επιδιώκουν άραγε τη στρατιωτική και οικονομική ήττα της Δύσης με μερικές αποτρόπαιες δολοφονίες αθώων πολιτών; Είναι προφανώς αδύνατον. Δεν αγγίζουν ούτε στο ελάχιστο τη στρατιωτική και οικονομική ισχύ των Δυτικών Δημοκρατιών και του συστήματος παραγωγής, ούτε σαν γρατζουνιά.

Διαθέτουν τη δυνατότητα να επιβληθούν μέσω αυτών των οριακών πράξεων στον Δυτικό κόσμο δια της καθαρής βίας και ισχύος; Ούτε κατά διάνοια. Ο φιλελεύθερος κόσμος δεν ηττήθηκε μετά από δυο παγκόσμιους πολέμους, δεν ηττήθηκε όταν στάθηκε απέναντι σε μια στρατιωτική μηχανή τεράστιας κλίμακας, αυτή των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων με κατευθυνόμενες παρεμβάσεις στο εσωτερικό του. Αντιθέτως, συσπειρώθηκε και ενισχύθηκε. Είναι δυνατόν να ηττηθεί στρατιωτικά και οικονομικά από μερικούς παλαβούς με μερικά αυτόματα και βόμβες; Προφανώς όχι. 

Το γνωρίζουν; Βεβαίως. 

Τι επιδιώκουν, λοιπόν; 

Μα ακριβώς αυτές τις φορτισμένες συναισθηματικά συζητήσεις επιδιώκουν. Επιδιώκουν την πόλωση, τη διαφθορά των δυτικών αξιών, να οδηγήσουν δια του χαμηλού κόστους και τεχνολογίας τρόμου τον σύγχρονο κόσμο να απαρνηθεί τον εαυτό του, να τον παγιδεύσουν να τους ηρωοποιήσει, να τους αντιμετωπίσει σαν εκπροσώπους του συνόλου των πολύμορφων μουσουλμανικών πληθυσμών, ώστε αυτοί να προβάλλουν ως οι μοναδικοί εκφραστές και υπερασπιστές τους. 

Επιδιώκουν να παγιδεύσουν τη Δύση ώστε να ηττηθεί ηθικά , να αρνηθεί τις αξίες που η ίδια εκπροσωπεί. Να την υποχρεώσουν να τσουβαλιάσει μαζί τους εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους, πολλοί εκ των οποίων ζουν ακραίους και συνεχείς πολέμους τα τελευταία 70 χρόνια, που έχουν ισοπεδώσει τις πόλεις, ξεκληρίσει τις οικογένειες και σαρώσει τις ζωές τους, ώστε να διεκδικήσουν την ηγεσία τους απέναντι στον «εχθρό». 

Με την πιο ακραία πρόκληση, δολοφονίες, καταστροφές της πολιτιστικής κληρονομιάς, αναζητούν να τους προσφερθεί δημοσιότητα κι ένας κακός εχθρός για να κυριαρχήσουν σε έναν σπαρασσόμενο κόσμο. 

Το καλύτερο δώρο που μπορεί κανείς να τους κάνει είναι αυτές οι επαναλαμβανόμενες συζητήσεις που φορτίζονται συναισθηματικά μετά από κάθε εγκληματική τους πράξη. Όπως σε κάθε τρομοκράτη. 

Και η καλύτερη άμυνα, αυτή του ισχυρού, είναι η επίμονη σιωπή.

Και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς μας. Να αφήσουμε και να στηρίξουμε ψύχραιμα τις Αρχές και τους θεσμούς μας ώστε να κάνουν τη δουλειά τους. Και να τους πιέσουμε να αντιμετωπίσουν τη φωτιά στην εστία της, να στερήσουν τα καύσιμα στους υποκινητές τους και να χρησιμοποιήσουν λελογισμένα κι έξυπνα την ισχύ, οικονομικές κυρώσεις, διπλωματία, τη στρατιωτική ισχύ και τα ανθρωπιστικά κίνητρα, αγνοώντας τα μικροσυμφέροντα. Όντας έτοιμοι εμείς οι πολίτες να αποδεχτούμε το κόστος μας για να αποφύγουμε άλλο μεγαλύτερο, εάν πετύχουν τους στόχους τους. Το κόστος μας σε χρήμα και, όσο είναι απαραίτητο, σε αίμα. Όπως σε κάθε πόλεμο. Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος





Monday, May 29, 2017

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης


Share/Bookmark
Όταν πριν από έναν αιώνα γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ένας ευνοϊκός Θεός τού ευχήθηκε να βλέπει μπροστά από την εποχή του. Ένας άλλος ζηλιάρης Θεός, μόλις το άκουσε, κατέβηκε από τα σύννεφα και του ευχήθηκε να ζει στην εποχή που προέβλεπε. Έτσι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πέρασε το σύνολο της μακράς ζωής του, σε ταραγμένες εποχές, προσπαθώντας να πείσει τους ανθρώπους του καιρού του χωρίς να ανήκει σε αυτούς, με επιχειρήματα που έρχονταν από το μέλλον, ώστε να το αποτρέψει και να το μεταλλάξει, και όχι με συναισθήματα του παρόντος. 

 Βίωσε την ευριπίδεια αυτή αντίφαση με στωικότητα, συνέπεια και αγάπη για τις γενιές που έρχονταν, αντλώντας δύναμη από τις αταλάντευτες δημοκρατικές του πεποιθήσεις και από μια βαθιά συντροφικότητα με τον άνθρωπο που μοιράστηκε τη ζωή του.

Όπως ο μεγάλος τραγικός (ατυχώς για τους Αθηναίους συμπολίτες του), δεν κέρδισε πολλά βραβεία στον καιρό του. 

Του χαρίστηκε όμως η ικανοποίηση να γίνεται κατανοητός όταν συντελείται ο χρόνος, ο οποίος του δόθηκε απλόχερα. Και μαζί με αυτήν την ακριβή αποζημίωση, του χαρίστηκε η αθανασία.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος





Friday, May 12, 2017

Οι πλανήτες ευθυγραμμίζονται πάνω από τη Γηραιά Ήπειρο


Share/Bookmark
Έχει φτάσει η ώρα των μεγάλων αποφάσεων για την Ευρώπη. Ο Εμμανουέλ Μακρόν πρέπει πρώτα να αποδείξει, εντός του καλοκαιριού και αφού κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές, ότι μπορεί να σταθεροποιήσει τη Γαλλία με κομβικές μεταρρυθμίσεις: έξυπνη ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, μείωση του αριθμού των Δ.Υ. κατά 120.000 όπως έχει υποσχεθεί, μείωση  του κόστους του κράτους και άνοιγμα στην καινοτόμα επιχειρηματικότητα.

Εν συνεχεία, και μόνο εφόσον έχει επιτύχει αρκετά για να αφοπλίσει τις Γερμανικές αντιδράσεις, θα έχει να ανοίξει τη συζήτηση για την ουσιαστική μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πολιτική εποπτεία με κοινό Υπουργό Οικονομικών, η έκδοση ενιαίων ομολόγων δανεισμού, είναι απαραίτητες συνθήκες ώστε να υπάρξουν πολιτικά ελεγχόμενες μεταβιβαστικές πληρωμές σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, άμεσες ή έμμεσες (μέσω έκδοσης ευρωομολόγων), που θα μειώνουν τις φυσικές αποκλίσεις παραγωγικότητας ανάμεσα στις διάφορες οικονομίες. Εφόσον οι αποκλίσεις δεν είναι τεράστιες και βαθιά δομικές που θα πρέπει να θεραπευτούν με δομικές μεταρρυθμίσεις των χωρών.

Η γερμανική πάγια επιφύλαξη εξηγείται από το γεγονός ότι αυτοί, οι πιο παραγωγικοί, θα πρέπει να πληρώσουν, με αποτέλεσμα να μειωθεί κάπως η δική τους ανταγωνιστικότητα. Γίνεται όμως εμμονή εφόσον η μείωση αυτή αντισταθμίζεται από τα οφέλη μιας ενιαίας αγοράς χωρίς κραδασμούς που προσφέρει ασφάλεια και ευκαιρίες σε κάθε γωνιά της. Από την άλλη, όλοι γνωρίζουν ότι δίχως μεταβιβαστικές πληρωμές και κοινά επιτόκια δανεισμού, με ενιαίες αγορές εργασίας, κεφαλαίου και εμπορευμάτων, οδηγούμαστε σε υπερσυγκέντρωση σε ορισμένα σημεία της ηπείρου από τη μια και σε ερήμωση σε άλλα από την άλλη, έστω και με μικρές αποκλίσεις εφόσον αυτές είναι σχετικά μόνιμες και διαρκείς. Δεν είναι βιώσιμο στην Ευρώπη. Η διαφορά των επιτοκίων επιτείνει τις διαφορές παραγωγικότητας στις επιχειρήσεις και απαιτεί υψηλότερες μεταβιβαστικές πληρωμές.  Είτε το ένα είτε το άλλο, ο παραγωγικότερος πληρώνει. Στο δεύτερο η Ευρώπη και αυτός που πληρώνει, μπορεί να θέτει ευκολότερα όρους καλύτερης διαχείρισης σε project base.

Δεν θα είναι εύκολη συζήτηση. Πρέπει να σπάσουν αυγά. Πολλά αυγά.

Όπως ορθά αναφέρει ο Wolfgang Münchau στους Financial Times,"The bigger uncertainty is whether (Pr Macron) he will be able to persuade Germany to reform the eurozone. Berlin is relieved that it will not have to deal with Marine Le Pen. But not many German politicians have read Mr Macron’s manifesto, and if they did, they did not take the eurozone part seriously. The ruling Christian Democrats oppose every single part of his eurozone agenda. Martin Schulz of the Social Democrats may be more flexible, but he is also no fan of eurobonds.
Whoever wins the German elections, they will soon discover that Mr Macron is demanding changes that Germany’s establishment has explicitly ruled out. It is quite possible that Mr Macron finds it relatively easy to reform the French economy, but gets stuck in his negotiations with Berlin."

Τα αυγά αυτά δεν έσπασαν, ας το θυμηθούμε αυτό, όταν έπρεπε και μπορούσε. Όταν έγιναν οι διαπραγματεύσεις για τη συνθήκη του Μάαστριχτ, που υπεγράφη το 1992, με την οποία θεσπίστηκε το ευρώ, η Γερμανία, που είχε ανάγκη τη γαλλική υποστήριξη για τη  γερμανική ενοποίηση, υπό τον  καγκελάριο Κολ, ήταν διατεθειμένη να κάνει αρκετές παραχωρήσεις και να προχωρήσει ταχύτερα προς μια ομοσπονδιακή Ευρώπη. Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν και οι τότε γαλλικές ελίτ φοβήθηκαν την εκχώρηση μεγαλύτερης εξουσίας στην Ένωση, και την εκχώρηση κυριαρχίας, έστω σε οικονομικά και ιδιαίτερα σε πολιτικά θέματα, στα οποία παραδοσιακά τον πρώτο λόγο είχε το Παρίσι. Δεν είδαν μακριά.  Η κρίση που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει η ευρωζώνη 20 χρόνια μετά, είναι αποτέλεσμα εκείνης της έλλειψης θέλησης, επαρκούς διορατικότητας ή φόβου, καθώς οι μικρές (ή μεγαλύτερες) αποκλίσεις έβαιναν συσσωρευόμενες χωρίς επαρκείς αντισταθμιστικούς μηχανισμούς μεταβιβαστικών πληρωμών και ανυπαρξία μηχανισμών πολιτικού ελέγχου.

Σήμερα θα είναι δύσκολο μια τέτοια συμφωνία να προχωρήσει δίχως βαθύτερη ομοσπονδιοποίηση σε άλλα ζωτικά θέματα, τα οποία η Γερμανία επίσης, όπως και όλη η Ευρώπη, και ιδιαίτερα η Ανατολική και η Ελλάδα, έχουν στρατηγικά ανάγκη. Την Εξωτερική Πολιτική και Άμυνα, κατά κύριο λόγο. Και ίσως είναι έτσι καλύτερα για όλους. Η Ευρώπη δεν μπορεί να πατά σε ένα ομόσπονδο πόδι, στην οικονομία, και τα άλλα να κινούνται αυτόνομα. Θα πέσει.

Οι πλανήτες, κατά πως φαίνεται, ευθυγραμμίζονται για πρώτη φορά μετά από χρόνια ανάδρομοι, πάνω από τη Γηραιά Ήπειρο. Στο εσωτερικό, η φιλοευρωπαϊκή αφύπνιση στα μεγάλα ιδρυτικά κράτη (Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, Ολλανδία  και ενδεχόμενα Ιταλία), η αυτοεξουδετέρωση της Αγγλικής υπονομευτικής στρατηγικής, η σταδιακή οικονομική ανάκαμψη. Ενώ στο εξωτερικό η Ευρώπη έχει να αντιμετωπίσει σοβαρούς διεθνείς κινδύνους και δυο σημαντικούς παραδοσιακούς αντιπάλους που προβάλλουν με σαφείς επιθετικές και επεκτατικές διαθέσεις  στην ίδια την Ήπειρο και στα σύνορά της, τη Ρωσία του Πούτιν και, από ό,τι φαίνεται πλέον όλο και περισσότερο, την Τουρκία του Ερντογάν. Ταυτόχρονα, η αταλάντευτη εβδομηντάχρονη Αμερικανική συμμαχική δέσμευση εξασθενεί από έναν ασταθή κι απρόβλεπτο Πρόεδρο, με θολή στρατηγική και ύποπτες αποσταθεροποιητικές πεποιθήσεις.

Η επόμενη Ευρωπαϊκή ζαριά, αμέσως μετά το τέλος του φετινού εκλογικού κύκλου,  θα είναι αναπόφευκτα η μεγάλη ζαριά του μεγαλύτερου κοινού ειρηνικού σχεδίου που γνώρισε η ήπειρός μας τους τελευταίους 20 αιώνες.

Θα είναι, κυριολεκτικά, όλα ή τίποτα.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr




Wednesday, May 3, 2017

Υποκρισία ή ανικανότητα;


Share/Bookmark


Επί δεκαετίες στην Ελλάδα απαγορεύονταν οι καταδύσεις αναψυχής με αναπνευστικές συσκευές (scuba dive) σε ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ εκτός ελάχιστων επιλεγμένων σημείων, σε μια χώρα με χιλιάδες μίλια ακτογραμμών και νησίδων, προικισμένη γι' αυτή τη συμβατή με το περιβάλλον δραστηριότητα. Η αιτιολογία ήταν κυρίως η προστασία υποβρύχιων αρχαιολογικών χώρων και ναυαγίων. Αυτά όμως βρίσκονται σε συγκεκριμένα και γνωστά σημεία, που είναι πολύ λιγότερα από το 1% των ακτογραμμών.

Η απαγόρευση αυτή ήταν στην ίδια διεστραμμένη ανελεύθερη λογική που διέπει ακόμη το σύνολο της νομικής και κοινωνικής νοοτροπίας της Ελληνικής πολιτείας, πως ό,τι δεν επιτρέπεται ρητώς είναι απαγορευμένο. Και όχι πως απαγορεύεται ΜΟΝΟΝ ό,τι αιτιολογημένα έχει νόημα να απαγορευτεί για λόγους προστασίας του δημόσιου συμφέροντος και αυτό είναι το ελάχιστο απαιτούμενο για να προστατευτεί το ευαίσθητο και πολύτιμο κοινό αγαθό. Τούτη η θεσμική νοοτροπία είναι η θεμελιώδης Ελληνική κοινωνική, πολιτιστική, πολιτική και οικονομική παθογένεια.

Η ελλαδική νοοτροπία δεν έχει ενσωματώσει τη βασική αρχή της ελευθερίας: ο κύριος στόχος κάθε ρύθμισης είναι η εξεύρεση λύσεων και μεθόδων για την ελεύθερη χρήση των δημόσιων αγαθών από όλους, ενώ ο περιορισμός της ελευθερίας των πολιτών για τη χρήση τους είναι ανάλογος της ανάγκης προστασίας του κοινού αγαθού, ο ελάχιστος απαιτούμενος, απολύτως αιτιολογημένος και μελετημένος ως προς τον σκοπό του.

Φυσικά, οι καθολικές απαγορεύσεις οδηγούν σε καθολική παραβατικότητα και διαφθορά, καθώς είναι αδύνατον να εφαρμοστούν, με αποτέλεσμα ούτε το αγαθό να προστατεύεται ούτε οι πολίτες να απολαμβάνουν ελεύθερα και με ασφάλεια τη χρήση του, ούτε να αναπτύσσονται σημαντικές παραγωγικές δραστηριότητες.

Έπρεπε να φτάσουμε στο 2005, όπου με ένα ορθό νομοθέτημα (3409/2005) το κράτος επανέφερε τη νομοθεσία στη λογική: η καταδυτική δραστηριότητα επιτρέπεται έκτοτε παντού, εκτός από τα συγκεκριμένα και οριοθετημένα σημεία στα οποία για λόγους προστασίας ενός συγκεκριμένου αγαθού (αρχαιολογικά κατάλοιπα, υποβρύχια καλώδια, αγκυροβόλια, ευαίσθητα φυσικά πάρκα) απαγορεύεται ρητώς ή υπόκειται σε διαφορετικούς, αυστηρότερους κανόνες. Η νομοθεσία αυτή επέτρεψε την άνθιση του καταδυτικού τουρισμού στη χώρα, βελτίωσε την προστασία του περιβάλλοντος (καθώς όπου υπάρχουν αυτοδύτες δύσκολα συντελούνται άλλες, ορθά, παράνομες δραστηριότητες, όπως ψάρεμα με δυναμίτη και άλλα παράνομα μέσα ή παράνομο ψάρεμα με αναπνευστικές καταδυτικές συσκευές). Νέα στοιχεία του περιβάλλοντος προβλήθηκαν και έγιναν κοινό κτήμα του Ελληνικού και Διεθνούς κοινού, έγιναν γνωστά και κατά συνέπεια προστατεύονται καλύτερα. Τα σημεία απαγόρευσης έχουν ενσωματωθεί στους ναυτικούς χάρτες, ηλεκτρονικούς και έντυπους, και η φύλαξή τους βελτιώθηκε, διότι οι Αρχές επικεντρώνουν τις δυνάμεις τους να ελέγξουν συγκεκριμένα σημεία και όχι όλη την επικράτεια με τους ίδιους όρους.

Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται στα Μετέωρα, πιο light, ευτυχώς, αυτή τη φορά. Το ΚΑΣ, λόγω της «ιερότητας» του χώρου, συνηγόρησε υπέρ της απαγόρευσης της αναρρίχησης στο 75% αυτών των παγκόσμια ελκυστικών βράχων. Με ένα λογικό άλμα έκρινε ότι δεν μπορεί να γίνεται αναρρίχηση, επειδή τα Μετέωρα είναι Μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO και αυτό προβλέπεται στο υπό επεξεργασία ΠΔ.

Φυσικά και είναι παγκόσμιο μνημείο. Από τα σημαντικότερα μάλιστα!

Κανένα όμως κείμενο ή οδηγία της UNESCO και της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας δεν θεωρεί ασύμβατη τη δραστηριότητα της αναρρίχησης με το γεγονός αυτό. Η ρύθμισή της με συμβατό τρόπο είναι θέμα τεχνικό και εναπόκειται στους φορείς διαχείρισης, με βάση την αρχή της βιωσιμότητας και της μέγιστης δυνατής προσβασιμότητας.

Είναι ένα ακόμη λογικό άλμα εξτρεμισμού ή απλώς πρόκειται για γραφειοκρατική ανικανότητα, έλλειψη φαντασίας και τεχνογνωσίας; Για το πώς να διαχειριστεί η πολιτεία ένα μνημείο του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς: να συμβιβάσει χρήσεις, να προσδιορίσει με ακρίβεια τους χώρους αρχαιολογικών καταλοίπων, να σηματοδοτήσει διαδρομές, να εκδώσει χάρτες και να ελέγξει την εφαρμογή τους, ρυθμίζοντας λειτουργικά, επιτρέποντας και προωθώντας την αναρριχητική δραστηριότητα στον υπόλοιπο χώρο.

Ίσως βέβαια τούτη η περίπτωση να περιέχει και μιαν άλλη διάσταση, τη μοναστική ιδιαιτερότητα. Η οποία, παρόλα αυτά, δεν υπερβαίνει σε αυτή την έκταση το δικαίωμα όλων να αξιοποιούν με τρόπο βιώσιμο και συμβατό με το περιβάλλον και να απολαμβάνουν τα δημόσια φυσικά και πολιτιστικά αγαθά.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Δες σχετικά:
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, "Διχάζει το Π.Δ. για τα Μετέωρα"



Sunday, April 30, 2017

Ο καπετάν Βαρουφάκης


Share/Bookmark
Το να γράφει ο Βαρουφάκης βιβλία για την οικονομία και τη διαχείριση των κρίσεων (να τα πουλά και να πλουτίζει από αυτά) είναι σαν να γράφει ο καπετάνιος του Costa Concordia βιβλία για τη ναυσιπλοΐα και τα ναυάγια (και να υπάρχουν ναυαγοί που τα αγοράζουν!).


Για την ιστορία, ο infamous καπετάν Francesco Schettino, το 2012, έβγαλε το καράβι με 4200 επιβάτες από τη ρότα του και τόριξε στον ύφαλο για να κάνει το κομμάτι του στο χωριό του, το Giglio. Όταν σκίστηκαν τα ύφαλα, οι αξιωματικοί του τον βρήκαν να πίνει ποτάκια στο σαλόνι, κι ενώ του ούρλιαζαν να σημάνει συναγερμό και να διατάξει εκκένωση, αυτός εξαφανίστηκε από τη γέφυρα, έβγαλε τη στολή, έβαλε πολιτικά και την έκανε πριν από όλους, με την πρώτη λέμβο, χωρίς να τον πάρουν είδηση!

Ο δειλός κι ηλίθιος καπετάνιος, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 16 χρόνια κάθειρξη για ανθρωποκτονίες (χάθηκαν 32 άτομα), πρόκληση ναυαγίου και εγκατάλειψη του πλοίου του. Για την ώρα δεν έχει εκδώσει κάτι.

Γιώργος Γιαννούλης Γιαννουλόπουλος